Ο χρόνος κυλά οδυνηρά για τη χώρα. Ο επαχθής δανεισμός συνεχίζεται με ολοένα δυσμενέστερους όρους, το διπλωματικό κεφάλαιο σπαταλήθηκε, τα περιθώρια συμφωνιών έχουν στενέψει απελπιστικά. Είναι προφανές ότι όλες οι διαδοχικές, τεχνικές κατ’ ουσίαν, προσεγγίσεις του προβλήματος από την κυβέρνηση έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο. Διότι το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό και δεν είναι μόνο ελληνικό. Είναι πολιτικό.

Είναι επίσης προφανές ότι από καιρό ζούμε μια αλλαγή ιστορικού παραδείγματος, με αισθητά τα οδυνηρά συμπτώματα. Το παλαιό παράδειγμα καταρρέει― το παράδειγμα της κλεπτοκρατίας, της πελατειακής συναλλαγής, της παραοικονομίας, της διαπλοκής, του εκφυλιστικού νεποτισμού― συμπαρασύροντας το παλαιό πολιτικό σύστημα, υπεύθυνο κατά κύριο λόγο για τις αδικίες και τις βαριές ασθένειες του δημόσιου βίου.

Η πλειονότητα των πολιτών παρακολουθεί έμφοβη την κατάρρευση, αλλά δεν αντιδρά ακόμη. Μαζεύεται, τραβιέται στο καβούκι της οικογένειας, αποσαθρωμένο πια κι αυτό, κρύβει το κομπόδεμα, ακούει φήμες: τυπώνουν δραχμές, θα δώσουν ομόλογα, πάρε δολάρια. Αυτό προπάντων: ο λαός πορεύεται με φήμες, διότι έχει χάσει κάθε εμπιστοσύνη στους θεσμούς και στην πολιτική ηγεσία, αυτή που εξέλεξε.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση κλονίζεται από διχογνωμίες και διαρροές, από αλληλοκαρφώματα. Στέλνει στην κοινωνία μηνύματα συγχύσεως: ενώ το χρέος βαίνει αμείωτο και ο δανεισμός βαρύτερος, ενώ οι αγορές αξαγριώνονται, ενώ όλοι οι διεθνείς παράγοντες μάς στέλνουν άκλαυτους στο ΔΝΤ και στο χρεοστάσιο, η κυβέρνηση εξακολουθεί να αγοράζει πανάκριβο χρόνο, σαν παγωμένη, σαν να παρακολουθεί τη χιονοστιβάδα να επελαύνει και να περιμένει το θαύμα.

Θαύμα δεν θα έρθει. Το θαύμα, δηλαδή την οδυνηρή μετάβαση στη νέα εποχή, μπορεί να το διαπράξει μόνο η κοινωνία μετασχηματιζόμενη, κανείς μάγος του Χάρβαρντ· με θυσίες, με κόπο, με ρήξεις· απαλλασόμενη από το παλαιό πολιτικό σύστημα, αναδεικνύοντας νέες αντιλήψεις, νέα ήθη, νέες αξίες. Κόβοντας ξερά κλάδια, σάπιες ρίζες, περιττά βάρη, για περισώσει τον κορμό υγιή.

Advertisements