Η διελκυνστίδα για τις γραπτές εγγυήσεις που ζητούν οι Βρυξέλες και το Βερολίνο από τα μεγάλα κόμματα, προκειμένου να εκταμιευθεί η (προ πολλού εγκριθείσα) έκτη δόση, προσφέρει μια ακόμη αφορμή να σκεφτούμε το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης και τη θέση της Ελλάδας εντός της ― τουλάχιστον σε ό,τι θα έχει διαμορφωθεί μετά την κρίση. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα έχει χάσει την αξιοπιστία της, για πολλούς λόγους ― επειδή είναι χρεωμένη και ζητάει οικονομική βοήθεια, επειδή έχει μαγειρέψει πολλές φορές τα δημοσιονομικά μεγέθη, από την είσοδο στην ΟΝΕ έως πρόσφατα, αλλά, κυρίως, επειδή η κυβέρνηση Παπανδρέου έλαβε τη βοήθεια του Μνημονίου υποσχόμενη τα πάντα, χωρίς καμία διαπραγμάτευση και κανένα δικό της εναλλακτικό σχέδιο, και εν συνεχεία αθέτησε τις υποσχέσεις της κατά συρροήν.

Με εκπλήσσουσα προθυμία ο κ. Παπανδρέου στο διαρρεύσαν 18μηνο αναλάμβανε έναντι της τρόικας δυσβάστακτες ιστορικές δεσμεύσεις, αγνοώντας αν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν στα προβλεπόμενα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, αγνοώντας πώς θα εφαρμοστούν, αγνοώντας τις ολέθριες επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία. Εξ ου και ακολούθως αδυνατούσε να τηρήσει και το περιεχόμενο και το χρονοδιάγραμμα του Μνημονίου. Ενός Μνημονίου εξάλλου που απεδείχθη υπερβολικά αισιόδοξο ως προς τις προβλέψεις του (λ.χ. επιστροφή στις αγορές το 2012) και εντελώς λανθασμένο ως προς την εκτιμώμενη ύφεση.

Η αξιοπιστία και η εικόνα της Ελλάδας επλήγησαν και από άλλες ενέργειες. Από το πώς ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός διέσυρε τη χώρα του ενώπιον των ξένων αξιωματούχων, δίνοντάς τους λαβή για υποτιμητικά και χλευαστικά σχόλια. Και από το πώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρήκαν έναν βολικό αποδιοπομαπίο τράγο για να του φορτώσουν όλη τη συστημική κρίση της ευρωζώνης.

Αίφνης οι άμωμοι Ευρωπαίοι του Βορρά, Καθαροί, Αναβαπτιστές, Καλβινιστές, Χρηματιστές, ανακάλυψαν ότι στον ρυπαρό Νότο, τεμπέληδες, πονηροί και κλέφτες Ορθόδοξοι και Καθολικοί, εικονολάτρες και μαριολάτρες, ζούσαν εν ελαίω και οίνω, σπαταλώντας τα δανεικά της ΕΚΤ. Ελάχιστοι μήνες κρίσης ήσαν αρκετοί για να μετατρέψουν την πάγια ευρωρητορική υπέρ συνοχής, ισοτιμίας και αλληλεγγύης, σε ρητορική καχυποψίας, ασυμμετρίας, ανακολουθίας και εκβιασμού. Κι ήταν αυτή ακριβώς η αλλαγή στάσης των Βρυξελών και του Βερολίνου που τροφοδότησε τα βορειοευρωπαϊκά μήντια με εθνοτικό μίσος, ρατσιστικά στερεότυπα και χονδροειδή ψεύδη.

Δυστυχώς για την Ευρώπη, το πρόβλημά της δεν είναι οι Ελληνες. Αυτό το βλέπει πια όλος ο πλανήτης, πλην της ευρωπαϊκής ηγεσίας, η οποία εξακολουθεί να ζητεί την ψυχοπολιτική εξουθένωση της Ελλάδας προς παραδειγματισμόν όλων των άλλων εταίρων και προς εξευμενισμόν του Μολώχ των αγορών. Ματαίως. Τι θα κερδίσει η ετοιμόρροπη ευρωζώνη από την πλανητική ταπείνωση κάποιου Αντώνη Σαμαρά στις εσχατιές της Μεσογείου; Τίποτε υλικό. Το πολύ, να επισπευσθεί η υποβάθμιση της Γαλλίας. Αλλά συμβολικά, το σιδηρούν Βερολίνο στο πρόσωπο της Ελλάδας εφαρμόζει την θεωρία του Καρλ Σμιτ περί εχθρού· τη θεωρεί πλέον εχθρό, ξένη, αλλότρια, και στέλνει αυτό το μήνυμα στον εν προόδω ευρωπαϊκό ερειπιώνα: ότι κατίσχυσε ολοκληρωτικά επί της μικρής Ελλάδος, πρώην εταίρου και νυν ξένου.

Advertisements