You are currently browsing the tag archive for the ‘πλούτος’ tag.

Ο φοροπανικός δείχνει ότι η κυβέρνηση έχει χάσει τον έλεγχο. Οι αποκεφαλισμοί στελεχών σε ανεξάρτητες αρχές, οι αναξιόπιστες λανθασμένες λίστες φοροφυγάδων και δημόσιων οργανισμών, η δημόσια παραδοχή ότι δεν λειτουργεί ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός, όλα τα πρόσφατα σημάδια δείχνουν ότι η πολιτική διοίκηση έχει χάσει κάθε επαφή με το πραγματικό και το πρακτέο. Η αδυναμία αυτή είναι φανερή και στην αλλαγή της κυρίαρχης ρητορικής: από τη συλλογική ενοχοποίηση του “μαζί τα φάγαμε”, σημειώνεται μια σαφής μετατόπιση προς το “για τα δεινά μας φταίνε οι ξένοι δανειστές”.

Στο σημείο που φτάσαμε εντούτοις δεν αρκούν ούτε οι αλλαγές ρητορικής ούτε οι επισημάνσεις των κυβερνητικών αδυναμιών ούτε οι διαγνώσεις επί του Ευρωπαίου Ασθενούς. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο επείγουσα. Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε ιστορικό μετασχηματισμό με άγνωστη κατάληξη: από ευρωπαΊκό κράτος, μέλος της ευρωζώνης, στα κορυφαία 30 κράτη παγκοσμίως ως προς το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της, οδεύει ταχύτατα προς τη βαλκανιοποίηση, προς την κατάσταση λ.χ. στην οποία βρέθηκαν οι γείτονες χώρες μετά την κατάρρευση του πρώην ανατολικού μπλοκ, ή στην κατάσταση που βρέθηκε η Σερβία μετά τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας. Η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί σε τέτοια κατάσταση, και μάλιστα χωρίς να έχει υποστεί τις συνέπειες μιας βίαιης πολιτικής αλλαγής ή ενός πολέμου. Υφίσταται όμως, πρώτη αυτή, τις συνέπειες ενός άλλου ιστορικού μετασχηματισμού, αναλόγως βίαιου ως προς τις συνέπειες, απότοκου της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2007-08, της ρήξης της ευρωπαϊκής συνοχής και του κλονισμού της Δύσεως.

Η Ελλάδα ζει την εποχή της απόλυτης ρευστότητας, την εποχή της αποδόμησης του μεταπολεμικού ιστορικού μοντέλου: αποδομείται το κράτος πρόνοιας, αποσαθρώνεται ο συνταγματικός χάρτης, μετονομάζονται θεμελιώδεις έννοιες, το έθνος-κράτος έχει ήδη αποδομηθεί, η διακυβέρνηση επιδιώκει να αυτονομηθεί από τα βαρίδια της πολιτικής της νομιμοποίησης και της δέσμευσης από την αντιπροσωπευτικότητα. Ολα τούτα είναι καινοφανή για την μεταπολεμική περίοδο: υπό αναλογία, συνιστούν καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης σε σχέση με τις εννοιολογήσεις της περασμένης περιόδου ειρήνης και ευημερίας για τον Ευρωπαίο άνθρωπο. Ωστόσο, ο ταραγμένος 20ός αιώνας έχει δώσει πολλά ανάλογα φαινόμενα εξαιρέσεων, ρηγματώσεων, ανατροπών, ιδίως πριν από τον Β’ Πόλεμο: επαναστάσεις, εμφυλίους, ετοιμόρροπες δημοκρατίες, ποικίλους ολοκληρωτισμούς.

Η διαρκής ρευστότητα, με την οποία καλούμεθα να συμβιώσουμε, συνιστά ανθρωπολογική ρήξη: καλούμεθα να αποδεχθούμε και να αφομοιώσουμε έναν τρόπο ζωής, ατομικό και συλλογικό, ριζικά διαφορετικό απ’ ό,τι γνωρίζαμε, απ’ ό,τι χωράει το αντιληπτικό μας όργανο. Πολύ περισότερο και από τον τρόπο, πιο καταιγιστικός είναι ο χρόνος: Ο ρυθμός αλλαγών ξεπερνά την τρέχουσα ικανότητα πρόσληψης και αφομοίωσης, την ικανότητα προσαρμογής.

Εντούτοις δεν μπορούμε παρά να να επιβιώσουμε. Ενώπιον αυτής της ιστορικής ρηγμάτωσης, προέχει να συγκροτηθεί ένα μέτωπο σωτηρίας. Ασφαλώς και οφείλουμε να αναστοχαστούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, τι έφταιξε, ποιες δομές, ποιες πολιτικές πρακτικές, ποιο συλλογικό ήθος, ποιες ατομικές πράξεις ώθησαν το σύνολο προς την καταστροφή, αλλά η απόλυτη προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στον εντοπισμό και την ανάδειξη των υγιών δυνάμεων που λανθάνουν, που μένουν ανεκδήλωτες, βουβές, αναξιοποίητες, καταφρονημένες. Μετά την αγανάκτηση, μετά την ανυπακοή, έρχεται η σειρά της ενεργοποίησης, η σειρά της εθνεγερσίας και της κοινωνικής αναγέννησης. Ο μεγαλύτερος πλούτος που διαθέτει η χώρα, πέρα από τον ευλογημένο τόπο, τις υποδομές, τα ορυκτά, το κλίμα κ.λπ., ο πλούτος που δεν μετριέται σαν ρευστοποιήσιμο asset, είναι οι άνθρωποι. Με όποια κριτήρια κι αν μετρηθεί αυτό το δυναμικό, με κριτήρια ιστορικά ή με κριτήρια τεχνοκρατικά, θα δείξει έναν λαό μορφωμένων, ευέλικτων, εύστροφων ανθρώπων, ικανών να επιβιώνουν και να προκόβουν σε δύσκολα περιβάλλοντα. Δεν μας έκαναν πιο έξυπνους και μορφωμένους οι επιδοτήσεις, το ευρώ και η ΟΝΕ· ίσα ίσα μπορούμε πλέον βάσιμα να εικάσουμε ότι η ψευδής υπόσχεση εξασφαλισμένης ευημερίας με δανεικά σε σκληρό νόμισμα αδρανοποίησε δημιουργικές δυνάμεις και τροφοδότησε τη νωθρότητα και την απληστία. Η κρίση μπορεί να γίνει ευκαιρία, εφόσον υπερβούμε την παλαιά σκέψη και τα πρόσωπα που την εξέφρασαν, και εφόσον αφήσουμε ανοιχτό το δρόμο, ανοιχτές τις δυνατότητες, για τους σιωπηλούς και τους νέους.

Το μεταπολιτευτικό σύστημα αποδομείται εξαιτίας ενδογενών μοχλεύσεων και με τη συνδρομή εξωγενών συμβάντων. Οι μοχλευτές στοχεύουν σε μια ορισμένη κατεύθυνση, προς μια ρευστή κατάσταση όπου το αξιακό πλαίσιο, ακόμη και η γλώσσα, μπορούν να αλλάζουν κατά τις επιδιώξεις του μοχλευτή. Εντούτοις στον βίο, ιδίως στον πρακτικό αλλά και στον στοχαστικό, είναι συχνή η ετερογονία των σκοπών: άλλη η αρχική στόχευση, άλλες οι πολλαπλές καταλήξεις. Ο άνθρωπος, ο πολίτης, το πρόσωπο, το συλλογικό υποκείμενο, είναι πάντα η απροσδιόριστη μεταβλητή που ωθεί προς άγνωστες ισορροπίες. Υπό αυτή την έννοια, η κρίση, όσο κι αν φαίνεται καταστροφική στη βραχεία μας όραση, μπορεί να καταλήξει απροσδόκητα δημιουργική, σαν ένα υπέροχο καίτοι ανερμήνευτο φράκταλ, σαν αποκαλυμμένη συμμετρία.

Advertisements


Το τεράστιο γιοτ του Αμπράμοβιτς, Luna, δεσπόζει στην κεντρική αποβάθρα της Βενετίας, λίγο μετά τα Τζαρντίνι της Μπιενάλε, λίγο πριν από τον Σαν Μάρκο. Ενα υπέρκομψο σκούρο κήτος, 115 μέτρα, μια τεχνητή όρκα από μέταλλο και υαλονήματα, με ελικόπτερο πάνω απ’ τη γέφυρα και Star Wars ραντάρ. Η αποβάθρα, σε αυτό το σημείο, είναι κλεισμένη με κάγκελα και φυλάσσεται από ιδιωτική ασφάλεια. Ενας μανάβης υποβάλλει σε έλεγχο τα φρούτα της τροφοδοσίας, όλοι είναι βλοσυροί και καλωδιωμένοι κάτω από τον καυτό ήλιο, οι μπιεναλίστες των τεχνών φωτογραφίζουν αμήχανοι την επιβλητική εγκατάσταση Luna a Venezia.

Στο ύψος της πρύμνης του Luna, πάνω στη riva, έχει στηθεί το καλλιτεχνικό περίπτερο της Αϊτής, μέσα σε δύο κοντέινερ. Η σεισμοπαθής Αϊτή δεν έχει λεφτά για νοικιάσει κτίριο. «Θάνατος και γονιμότητα» είναι ο τίτλος της έκθεσης των πιο φτωχών από τους φτωχούς της Καραϊβικής – μια εγκατάσταση με αποτροπαϊκές φιγούρες βουντού, φτιαγμένες από βιομηχανικά σκουπίδια. Οι Αϊτινοί ξορκίζουν με βουντού το απαστράπτον κήτος του Ρώσου ολιγάρχη, σαν να περιφρονούν και να εκλιπαρούν μαζί. Το φιλότεχνο πλήθος προσπερνάει ζαλισμένο από τη ζέστη και την υγρασία· νωρίτερα φωτογράφιζε σωματοφύλακες, πάνοπλες ειδικές δυνάμεις και βατραχανθρώπους στα κανάλια που επιτηρούσαν την επίσκεψη του προέδρου Σιμόν Πέρες στο περίπτερο του Ισραήλ.

Ολα συνυπάρχουν στην παλαιότατη Γαληνοτάτη Δημοκρατία: ζάπλουτοι, πένητες, επαίτες, μαζοτουρίστες, μαθητές, art crowd, βισκοντικά πάρτι σε υπερπολυτελείς σάλες, Γιαπωνέζες με δεκάδες τσάντες επώνυμα ψώνια, μαύροι πωλητές «μαϊμούδων» ακριβώς έξω από τα ορίτζιναλ, τις μπουτίκ Prada, Chanel, Luis Vuitton, Gucci, Hermes. Στην Dogana και στο Palazzo Grassi o μεγιστάνας των πολυτελών εμπορευμάτων Φρανσουά Πινό εκθέτει τμήματα της συλλογής του: επιβλητικά, μελαγχολικά ή αφελή έργα σύγχρονης τέχνης. Φθάνοντας στην πούντα, δεκάδες γιοτ λικνίζονται νωχελικά στα ρεμέτζα, έξω ακριβώς από τα πυρετικά έργα του ζωγράφου Ανσελμ Κίφερ και τα πονεμένα σχόλια των Αράβων καλλιτεχνών της διασποράς.

Εξωστρεφής, βαθύτατα ιστορική, πλούσια και αναχωνευτική, πλήρης λαών και φύλων, έμπειρη του πλούτου, της διπλωματίας και της κατάκτησης, η Serenissima αγκαλιάζει τα πάντα, χλιδή, ματαιοδοξία, νεωτερισμούς, μετασχηματισμούς, όλα λικνίζονται αιώνια στα θολά κανάλια και στη λαγκούνα με τρελή σοροκάδα.

Η σοροκάδα θυμίζει τις αλίπληκτες Κυκλάδες, τους στροβιλισμούς της αρμύρας, τη μυρωδιά της θάλασσας, τη ναυτοσύνη, τις πολιτείες του νερού. Μοιραζόμαστε τούτη την ακαριαία αίσθηση με τον Γιώργο, λίγο προτού μας πάρει η θάλασσα της επιστροφής· από τη βενζινάκατο μάς φωνάζει σημαδιακά «Στον Τούρλο!» Ξάφνου όλα λιώνουν σαν αλάτι, τα μουράνο, τα μωσαϊκά, οι λέοντες, οι καθρέφτες, και βρισκόμαστε στο Αιγαίο, στη χώρα που αφήσαμε πίσω μες στην αβεβαιότητα, όλα μάς επιστρέφουν στην αλμυρή πατρίδα.

Η αναγγελθείσα αποτυχία της επένδυσης του Κατάρ στον Αστακό προϊδεάζει και για την τύχη της άλλης θορυβώδους εξαγγελίας για μεγάλη επένδυση κεφαλαίων ιδίας προελεύσεως στο Ελληνικό. Κυρίως όμως περιγράφει τον τρόπο πολιτεύεσθαι του νέου ΠΑΣΟΚ, όπως αυτό αυτοορίσθηκε έναντι του παλαιού ή βαθέος εαυτού του. Νά όμως που η προπαγανδιζόμενη από ομιλούσες κεφαλές νέα πολιτική του νέου ΠΑΣΟΚ δεν διαφέρει ουδόλως από την δοκιμασμένη παλαιά: άκρατος, άφρων, αλαζονικός επικοινωνιασμός τότε, το ίδιο και σήμερα.

Με μια κρίσιμη διαφορά: στη δεκαετία του ’80, του ’90, του ’00, η χώρα δεν βρισκόταν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, υπό κηδεμονία και υπό διαρκή απειλή πτώχευσης. Ως εκ τούτου ο ερασιτεχνισμός, οι νεωτεριστικές μονομανίες, η άγνοια ή και περιφρόνηση της πραγματικότητας, τα επικοινωνιακά βεγγαλικά, όσα επιδεικνύουν σήμερα οι κυβερνώντες, είναι ασυγχώρητα, είναι μοιραία. Οι μεταρρυθμίσεις που σκέφτεται η κυβέρνηση, παρότι νεφελώδεις, συχνά έρχονται να καλύψουν υπαρκτές ανάγκες, μα κάποτε έρχονται να καταστρέψουν τις υπάρχουσες δομές, χωρίς ποτέ να βάζουν κάτι άλλο στη θέση τους. Σαν μια παράδοξη πατροκτονία, σαν τελετή αυτοκαταστροφής που βιώνεται σαν τελετή ενηλικίωσης· από ποιον; Πάντως όχι από τον χειμαζόμενο, εξουθενωμένο και έμφοβο λαό.

Αυτή την ασταθή, απρόβλεπτη, χωρίς συνοχή, συχνά αυτοκαταστροφική πολιτική βλέπουν οι κατέχοντες τον πλούτο και την οικονομική ισχύ και ανησυχούν. Δεν ανησυχούν τόσο και με τον ίδιο τρόπο που ανησυχούν οι γονατισμένοι μικρομεσαίοι· ο προσωπικός τους πλούτος είναι ασφαλής. Οι κατέχοντες ανησυχούν διότι η απρόβλεπτη πολιτική μιας ασταθούς ηγεσίας απειλεί να ξεθεμελιώσει το σύνολο σύστημα, άρα απειλεί και τις δικές τους θέσεις στον ελληνικό χώρο, θέσεις προσπορισμού πλούτου, και κυρίως θέσεις ισχύος και κύρους. Το εγχώριο σύστημα έχει λόγους να αισθάνεται απειλούμενο από την επέλαση νέων, ξένων παικτών σε ένα ξέφραγο γήπεδο ευκαιριών, όπως η πτωχευμένη Ελλάδα. Αλλωστε μέγα μέρος των εγχώριων πλουσίων ουδέποτε επεχείρησε ανοιχτά, με όρους διακινδύνευσης, καινοτομίας, υγιούς ανταγωνισμού. Επλούτισαν εγκαθιστώνας ολιγοπώλια, επλούτισαν απομυζώντας και επηρεάζοντας τον μεγάλο εργοδότη και πελάτη, το κράτος· ήσαν το κράτος. Αυτή η επιρροή επί της κρατικής δομής, αυτό το προνομιακό πεδίο άσκησης ισχύος και προσπορισμού πλούτου, απειλείται τώρα σε συνθήκες κρίσης. Υπό την πίεση της διεθνούς κρίσης και ενώπιον των εγχώριων αδιεξόδων το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα μεταχηματίζεται βίαια. Ποιος θα διατηρήσει τις θέσεις και τα κεκτημένα στο αναδυόμενο, άγνωστο ακόμη, τοπίο;

Μέρος των ισχυρών, παρά την ανησυχία και επειδή δεν στηρίζονται αποκλειστικά στην προειρηθείσα προσοδοθηρία, προσβλέπει σε μετριοπαθείς λύσεις· αναζητεί εναλλακτικές λύσεις στην πολιτική ηγεσία, ομαλή διαδοχή, άρα και ομαλότητα στις αναμενόμενες ενέργειές της. Αντιλαμβάνονται επίσης ότι η οικονομική συντριβή της μεσαίας τάξης είναι ασύμβατη με οποιαδήποτε έννοια ανάκαμψης της χώρας· η ογκούμενη ανεργία δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή και την κοινωνική ειρήνη. Αλλοι όμως εμμένουν φανατικά στον δραστικό περιορισμό του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ζητούν απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων υπαλλήλων. Η άθροιση 300 ή 400 χιλιάδων απομακρυνόμενων στους ήδη 650 χιλιάδες καταγεγραμμένους και διαρκώς πληθυνόμενους ανέργους, το ένα τέταρτο και πλέον του ενεργού πλυθυσμού, δεν φαίνεται να απασχολεί τους ακραιφνείς υποστηρικτές του νεοθατσερισμού.

Τέτοια νευρικότητα και διχοστασία, που θολώνει τον νου και παρακινεί είτε σε αδράνεια είτε σε ριζοτόμες αλλαγές χωρίς προβλέψεις και οικονόμηση των συνεπειών, χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος των ελίτ που βρίσκονται στα κέντρα αποφάσεων σήμερα.

Αν η κρίση καθιστά ανήσυχους τους ισχυρούς, τους μικρομεσαίους τους πλήττει με σφοδρότητα και τους γεμίζει φόβο και οργή.
Προς το παρόν υπερισχύει ο φόβος ενώπιον του άδηλου, σκοτεινού μέλλοντος· και όλη η ενεργητικότητα διοχετεύεται σε στρατηγικές επιβίωσης, οικονόμησης του βίου, εξασφάλισης της οικογένειας. Ταυτόχρονα όμως σωρεύεται αγανάκτηση, βουβή και ανεκδήλωτη, βαθιά δυσαρέσκεια και δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα, οι οποίες ενδέχεται να εκδηλωθούν και κατά τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Παρότι πολλοί πολίτες αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ανάγκη για βαθιές και εκτενείς μεταρρυθμίσεις της δημόσιας διοίκησης και της οργάνωσης της παραγωγής, η δυσαρέσκεια συχνά τρέπεται προς αντισυστημικές κατευθύνσεις, με οργισμένη τυφλή απόρριψη των κομμάτων και του κοινοβουλευτισμού. Οι περισσότεροι δεν πείθονται από τους κυβερνητικούς αυτοσχεδιασμούς, πιστεύουν ότι την πορεία πλέον την χαράζει η τρόικα, και επιπλέον δεν έχουν πεισθεί ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο και στο βάθος αχνοχαράζει φως ανόρθωσης. Απογοήτευση και ζάρωμα, δυσπιστία και εσωστρέφεια. Το ελατήριο ωστόσο μπορεί να εκτιναχθεί ανά πάσα στιγμή, όσο πιεζόμενο πλησιάζει στο όριο θραύσεως.

Σε μια διεθνή συγκυρία διόλου ευνοϊκή για όλους, με την Ευρώπη σε σύγχυση ταυτότητας και αναπροσανατολισμού έναντι της αναδυόμενης Ασίας, με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να βαρύνονται ασύμμετρα με το κόστος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, με το εθνικό κύρος τρωθέν εξ ιδίων βελών, με τα εθνικά θέματα ανοιχτά και εμάς αδύναμους διαπραγματευτές, με την κοινωνία διχασμένη και αποκαρδιωμένη, γίνεται όλο και πιο φανερή στην Ελλάδα η απουσία ζωηρού συλλογικού φρονήματος αφενός, αλλά και ηγέτιδος τάξεως με πειθώ και όραμα, αφετέρου. Καμία κοινωνική δύναμη, κανένας πολιτικός χώρος, καμιά δεξαμενή προσώπων, δεν φαίνονται τούτη τη στιγμή στον ορίζοντα, ικανά να απαντήσουν σε αυτές τις επείγουσες ιστορικές ζητήσεις, να δώσουν νέο υλικό περιεχόμενο και νόημα στα κενά πεδία της ηγεμονίας και του συλλογικού σχεδίου. Τούτη τη στιγμή.

μοτο
Η δικογραφία είναι ήδη πυρηνικό υλικό για το καθ’ ημάς  Athens Confidential και για το Greek Tabloid.
Μπου ντουνιά
τσαρκ φιλέκ
Επί χρόνια πολλά, κυβερνήσεις και αστυνομικές αρχές αρνιόντουσαν την ύπαρξη οργανωμένου εγκλήματος στη χώρα μας, φοβούμενοι να αναγνωρίζουν ό,τι ήδη έθαλλε. Ακόμη και την τρέχουσα χρονιά, ανατινάξεις αυτοκινήτων και εκτελέσεις το καταμεσήμερο χαρακτηρίζονται από την αστυνομία “ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε νονούς της νύχτας” και οι υποθέσεις προσπερνιούνται. Λες και η διαρκής φονική δράση των “νονών της νύχτας” είναι αναπόσπαστο μέρος του δημοκρατικού βίου, είναι αναπόφευκτη χαλαζόπτωση, μπόρα Αυγούστου.
Δεν είναι. Το οργανωμένο έγκλημα, με τα συμβόλαια θανάτου, τις ανατινάξεις κτιρίων και αυτοκινήτων, τις απαγωγές, τις εκτελέσεις αντιπάλων και καρφιών, τις εξαγορές κρατικών λειτουργών, τις επαφές με ημινόμιμους επιχειρηματίες και νομιμοφανή πλυντήρια, δρα επειδή υπάρχει ανοχή· επειδή κάποιοι θύλακοι του κρατικού μηχανισμού προσφέρουν ανοχή. Με το αζημίωτο. Στην αστυνομία, στο δικαστικό σώμα, στις φυλακές. Γνωρίζουμε ότι μέγα μέρος των μαφιόζικων εργασιών διευθύνεται μέσα από τις φυλακές, ακόμη και από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας των Τρικάλων. Γνωρίζουμε ότι εγκληματίες με βαριές κατηγορίες πετυχαίνουν αλλεπάλληλες αναβολές δίκης, ακόμη και άρση της προφυλάκισης. Γνωρίζουμε ότι τις φυλακές διοικούν εσωτερικά οι κατάδικοι, με δικούς τους νόμους και κώδικες.
Με την εξάρθρωση της συμμορίας απαγωγέων του μεγαλοεπιχειρηματία Παναγόπουλου μαθαίνουμε επίσης ότι στις παρυφές της εκτενούς και δραστήριας μαφίας, στο όριο της νομιμόμητας, κινούνται πολλά γκρίζα πρόσωπα, με οικονομική επιφάνεια, με φανερές συναλλαγές, με κοινωνική προβολή, ενδεχομένως με πολιτικές διασυνδέσεις.
Ο καμένος δεν φοβάται τη φωτιά· οι συλληφθέντες ενδεχομένως να καίνε τους γκρίζους, τους ημινόμιμους και τους μεγαλόσχημους, γιατί δεν ρισκάρουν τίποτε πια. Δεν γνωρίζουμε ούτε το ακριβές περιεχόμενο του ανακριτικού υλικού ούτε τα τεκμήρια των σχέσεων και των διασυνδέσεων. Γνωρίζουμε όμως ότι ο κόσμος του οργανωμένου εγκλήματος εφάπτεται με τον κόσμο των σωματοφυλάκων, των φουσκωτών και των νυκτερινών κέντρων. Γνωρίζουμε ότι μέρος αυτής της πανίδας παρέχει τέτοιες και άλλες υπηρεσίες στον κόσμο του ξιπασμένου πλούτου και της επιδεικνυόμενης ισχύος, σε αυτούς που συναπαρτίζουν την οικονομική ελίτ του κρατιδίου.
Υποθέτουμε βάσιμα επίσης ότι η μαφία των Βλαστού και Σια συνετρίβη διότι υπερέβη τα εσκαμμένα. Μεθυσμένοι από την ατιμωρησία και την ανοχή, ανοίχτηκαν πέρα από τα άγραφα πλην υπαρκτά όρια· χτύπησαν ένα επίλεκτο μέλος του επιχειρηματικού κόσμου και κινητοποίησαν τα αμυντικά αντανακλαστικά όλων των πλουσίων: αισθάνθηκαν υποψήφια θύματα. Διότι δεν κυκλοφορούν όλοι οι πλούσιοι με φουσκωτούς και θωρακισμένα οχήματα, δεν κατοικούν σε περίφρακτα σπίτια, δεν έρχονται ούτε καν σε οριακή επαφή με τον γκρίζο κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι φοβήθηκαν και ζήτησαν προστασία· κι έχουν τον τρόπο και τη δύναμη να απαιτήσουν προστασία.
Δεν γνωρίζουμε τι είδους προστασία προσφέρθηκε. Γνωρίζουμε όμως ότι η απαγωγή Παναγόπουλου βαίνει προς διαλεύκανση· άρα προσφέρεται ένα μήνυμα με δύο παραλήπτες: καθησυχαστικό, προς τους απειλούμενους, εκφοβιστικό, προς τους αποθρασυνθέντες.
Η εξάρθρωση όμως προκαλεί απρόοπτες καραμπόλες. Αναπόφευκτα. Το σύστημα ανοχής, εξαγορών, πλυντηρίων, γκρίζων ζωνών, η τόσο περίτεχνη κατασκευή νομιμοφάνειας, κλονίζεται. Στην αβάσταχτη υπερδιαφάνεια και υπερταχύτητα του μηντιόκοσμου μας, αυτού του γκρίζου κόσμου της απληστίας και της χλιδής, του “νόμιμου άρα ηθικού”, όλα μαθαίνονται, όλα κυκλοφορούν, έστω μισοειπωμένα.
Εργολάβοι, μεγαλοπειχειρηματίες, δημοσιογράφοι, μοιραίες γκόμενες, σκληροί εγκέφαλοι, κτηνώδεις πιστολάδες, ιδιοκτήτες καμπαρέ, καρφιά, βρώμικοι αστυνόμοι… Η δικογραφία είναι ήδη πυρηνικό υλικό για το καθ’ ημάς  Athens Confidential και για το Greek Tabloid, εφόσον βρεθεί ο κατάλληλος james Ellroy· για το Chinatown, με τον ανάλογο Πολάνσκι· ίσως για το “Χέρια πάνω απ’ την πόλη”, με τον κατάλληλο Φραντσέσκο Ρόσσι. Για ένα μυθιστόρημα larger than life, σκοτεινό, πικρό, βίαιο, για ένα χρονικό εξαθλίωσης και πτώσης.
Το Νέο Ελληνικό Μυθιστόρημα, της άγριας, σκοτεινής, διεφθαρμένης μητροπολιτικής Ελλάδας του 21ου αιώνα, θα ξεκινούσε με ό,τι έγραφε εξήντα χρόνια νωρίτερα, στην Καλιφόρνια, ένας μεγάλος συγγραφέας για τον πλούτο: «Το χρήμα σε μεγάλες ποσότητες τείνει να αποκτά δική του ζωή, ακόμη και συνείδηση.» (Ρ. Τσάντλερ, Ο Μεγάλος Αποχαιρετισμός). Και θα τέλειωνε με μια σκοτεινή ελεγεία, με τον καθ’ ημάς μέγιστο ψυχογράφο των Αθηνών του 1896, με τον Ξεπεσμένο Δερβίση του Αλ. Παπαδιαμάντη:  «Μπου ντουνιά τσαρκ φιλέκ (Αυτός ο κόσμος είναι σφαίρα και γυρίζει). Ασκ ολσούν τσιβιρινέκ.  (Χαρά σ’ εκείνον που ξέρει να τον γυρίζει, τον κόσμον αυτό).»

Επί χρόνια πολλά, κυβερνήσεις και αστυνομικές αρχές αρνιόντουσαν την ύπαρξη οργανωμένου εγκλήματος στη χώρα μας, φοβούμενοι να αναγνωρίζουν ό,τι ήδη έθαλλε. Ακόμη και την τρέχουσα χρονιά, ανατινάξεις αυτοκινήτων και εκτελέσεις το καταμεσήμερο χαρακτηρίζονται από την αστυνομία “ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε νονούς της νύχτας” και οι υποθέσεις προσπερνιούνται. Λες και η διαρκής φονική δράση των “νονών της νύχτας” είναι αναπόσπαστο μέρος του δημοκρατικού βίου, είναι αναπόφευκτη χαλαζόπτωση, μπόρα Αυγούστου.

Δεν είναι. Το οργανωμένο έγκλημα, με τα συμβόλαια θανάτου, τις ανατινάξεις κτιρίων και αυτοκινήτων, τις απαγωγές, τις εκτελέσεις αντιπάλων και καρφιών, τις εξαγορές κρατικών λειτουργών, τις επαφές με ημινόμιμους επιχειρηματίες και νομιμοφανή πλυντήρια, δρα επειδή υπάρχει ανοχή· επειδή κάποιοι θύλακοι του κρατικού μηχανισμού προσφέρουν ανοχή. Με το αζημίωτο. Στην αστυνομία, στο δικαστικό σώμα, στις φυλακές. Γνωρίζουμε ότι μέγα μέρος των μαφιόζικων εργασιών διευθύνεται μέσα από τις φυλακές, ακόμη και από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας των Τρικάλων. Γνωρίζουμε ότι εγκληματίες με βαριές κατηγορίες πετυχαίνουν αλλεπάλληλες αναβολές δίκης, ακόμη και άρση της προφυλάκισης. Γνωρίζουμε ότι τις φυλακές διοικούν εσωτερικά οι κατάδικοι, με δικούς τους νόμους και κώδικες.

Με την εξάρθρωση της συμμορίας απαγωγέων του μεγαλοεπιχειρηματία Παναγόπουλου μαθαίνουμε επίσης ότι στις παρυφές της εκτενούς και δραστήριας μαφίας, στο όριο της νομιμόμητας, κινούνται πολλά γκρίζα πρόσωπα, με οικονομική επιφάνεια, με φανερές συναλλαγές, με κοινωνική προβολή, ενδεχομένως με πολιτικές διασυνδέσεις.

Ο καμένος δεν φοβάται τη φωτιά· οι συλληφθέντες ενδεχομένως να καίνε τους γκρίζους, τους ημινόμιμους και τους μεγαλόσχημους, γιατί δεν ρισκάρουν τίποτε πια. Δεν γνωρίζουμε ούτε το ακριβές περιεχόμενο του ανακριτικού υλικού ούτε τα τεκμήρια των σχέσεων και των διασυνδέσεων. Γνωρίζουμε όμως ότι ο κόσμος του οργανωμένου εγκλήματος εφάπτεται με τον κόσμο των σωματοφυλάκων, των φουσκωτών και των νυκτερινών κέντρων. Γνωρίζουμε ότι μέρος αυτής της πανίδας παρέχει τέτοιες και άλλες υπηρεσίες στον κόσμο του ξιπασμένου πλούτου και της επιδεικνυόμενης ισχύος, σε αυτούς που συναπαρτίζουν την οικονομική ελίτ του κρατιδίου.

Υποθέτουμε βάσιμα επίσης ότι η μαφία των Βλαστού και Σια συνετρίβη διότι υπερέβη τα εσκαμμένα. Μεθυσμένοι από την ατιμωρησία και την ανοχή, ανοίχτηκαν πέρα από τα άγραφα πλην υπαρκτά όρια· χτύπησαν ένα επίλεκτο μέλος του επιχειρηματικού κόσμου και κινητοποίησαν τα αμυντικά αντανακλαστικά όλων των πλουσίων: αισθάνθηκαν υποψήφια θύματα. Διότι δεν κυκλοφορούν όλοι οι πλούσιοι με φουσκωτούς και θωρακισμένα οχήματα, δεν κατοικούν σε περίφρακτα σπίτια, δεν έρχονται ούτε καν σε οριακή επαφή με τον γκρίζο κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι φοβήθηκαν και ζήτησαν προστασία· κι έχουν τον τρόπο και τη δύναμη να απαιτήσουν προστασία.

Δεν γνωρίζουμε τι είδους προστασία προσφέρθηκε. Γνωρίζουμε όμως ότι η απαγωγή Παναγόπουλου βαίνει προς διαλεύκανση· άρα προσφέρεται ένα μήνυμα με δύο παραλήπτες: καθησυχαστικό, προς τους απειλούμενους, εκφοβιστικό, προς τους αποθρασυνθέντες.

Η εξάρθρωση όμως προκαλεί απρόοπτες καραμπόλες. Αναπόφευκτα. Το σύστημα ανοχής, εξαγορών, πλυντηρίων, γκρίζων ζωνών, η τόσο περίτεχνη κατασκευή νομιμοφάνειας, κλονίζεται. Στην αβάσταχτη υπερδιαφάνεια και υπερταχύτητα του μηντιόκοσμου μας, αυτού του γκρίζου κόσμου της απληστίας και της χλιδής, του “νόμιμου άρα ηθικού”, όλα μαθαίνονται, όλα κυκλοφορούν, έστω μισοειπωμένα.

Εργολάβοι, μεγαλοπειχειρηματίες, δημοσιογράφοι, μοιραίες γκόμενες, σκληροί εγκέφαλοι, κτηνώδεις πιστολάδες, ιδιοκτήτες καμπαρέ, καρφιά, βρώμικοι αστυνόμοι… Η δικογραφία είναι ήδη πυρηνικό υλικό για το καθ’ ημάς  Athens Confidential και για το Greek Tabloid, εφόσον βρεθεί ο κατάλληλος james Ellroy· για το Chinatown, με τον ανάλογο Πολάνσκι· ίσως για το “Χέρια πάνω απ’ την πόλη”, με τον κατάλληλο Φραντσέσκο Ρόσσι. Για ένα μυθιστόρημα larger than life, σκοτεινό, πικρό, βίαιο, για ένα χρονικό εξαθλίωσης και πτώσης.

Το Νέο Ελληνικό Μυθιστόρημα, της άγριας, σκοτεινής, διεφθαρμένης μητροπολιτικής Ελλάδας του 21ου αιώνα, θα ξεκινούσε με ό,τι έγραφε εξήντα χρόνια νωρίτερα, στην Καλιφόρνια, ένας μεγάλος συγγραφέας για τον πλούτο: «Το χρήμα σε μεγάλες ποσότητες τείνει να αποκτά δική του ζωή, ακόμη και συνείδηση.» (Ρ. Τσάντλερ, Ο Μεγάλος Αποχαιρετισμός). Και θα τέλειωνε με μια σκοτεινή ελεγεία, με τον καθ’ ημάς μέγιστο ψυχογράφο των Αθηνών του 1896, με τον Ξεπεσμένο Δερβίση του Αλ. Παπαδιαμάντη:  «Μπου ντουνιά τσαρκ φιλέκ (Αυτός ο κόσμος είναι σφαίρα και γυρίζει). Ασκ ολσούν τσιβιρινέκ.  (Χαρά σ’ εκείνον που ξέρει να τον γυρίζει, τον κόσμον αυτό).»

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

RSS Gatherate: The Best of the Greeks

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitting

  • Η αλήθεια για οικονομία: Τα στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ, ΤτΕ & ΣΕΒ δείχνουν υψηλό 20ετίας στη μεταποίηση. Άμεσες ξένες επενδύσε… twitter.com/i/web/status/1… 13 hours ago
  • Ζωγράφισε τους ισχυρούς σαν χατζηαβάτες, τους ταπεινούς σαν θυμόσοφους, εντόπιζε ποταπές ρητορείες, χαστούκιζε την… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Η ανάκαμψη των σοσιαλιστών, η ορμητική εμφάνιση ριζοσπαστών αριστερών στον Μεσογειακό Νότο οφείλεται σε αντίστροφη… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Πού να σου εξηγώ «πόθεν η κοινή λέξις τραγουδώ»…; «Ένα Βλέμμα» στο Έθνος της Κυριακής μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη -… twitter.com/i/web/status/1… 2 months ago
  • Μετά τη συνάντηση καλλιτεχνών-Μητσοτάκη, να τον ρωτήσω: Πόσο θράσος; Πώς διαχειρίστηκαν το θέμα από το 1993, όταν ψ… twitter.com/i/web/status/1… 2 months ago
  • Παπατζιλίκι με τους τραγουδοποιούς: Άσμα 450+: Επικίνδυνο και παραπλανητικό το βίντεο του Κυριάκου Μητσοτάκη ethnos.gr/politiki/33501… 2 months ago

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 1.003.904 hits
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: