You are currently browsing the tag archive for the ‘ΠΑΕ’ tag.

Η κρίση ανοίγει πόρτες και ελευθερώνει κρυμμένα μυστικά, ελευθερώνει οσμές. Τώρα όλα φαίνονται γυμνά, αφτιασίδωτα, κάτω από ανελέητο φως, τόσο γυμνά που περνούν στη σφαίρα του γελοίου, του παραλόγου, του αποκρουστικού. Ομως τώρα, τα αισθητήρια είναι στομωμένα, η πρόσληψη μισή, η κατανόηση λειψή. Πώς να αξιολογήσει κανείς, δια του ορθού λόγου και της εννόμου τάξεως, τις δηλώσεις του Μάκη Ψωμιάδη στον Τύπο κατά την προσαγωγή του στον εισαγγελέα; 
«Είμαι πολιτικός κρατούμενος. Δεν έχω καμία σχέση με τα στημένα παιχνίδια. Είναι ένα παραμύθι αυτή η υπόθεση. Δεν έχω κάνει τίποτα, είμαι θύμα μιας πλεκτάνης που δημιουργήθηκε από το σύστημα και την κυβέρνηση»- να ‘ουμε… Είπε ο Μάκης. Ο ακαταδίκαστος και αφυλάκιστος, ο ασύλληπτος, ο ρέκορντμαν της φυγοδικίας, ο άνθρωπος που εξουθένωσε υπουργούς, αλλά και ο άνθρωπος που τον αγκάλιαζαν κορυφαίοι πολιτικοί και τον προσφωνούσαν «Μάκη μου»…

Ισως να έχει δίκιο ο Μάκαρος. Πολιτική είναι η διαδρομή του: από τις παρυφές του ΕΑΤ/ΕΣΑ των βασανιστηρίων, επί χούντας, έως τις θέσεις VIP στα γήπεδα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας πλάι σε υπουργούς, βουλευτές και μεγαλοπαράγοντες του δημόσιου βίου, εκδότης εφημερίδας και μεγαλομέτοχος ΠΑΕ, κεραστής και φίλος επωνύμων. Παλικαράς και καρπός του συστήματος ήταν, media darling και δεινός χειριστής της δικονομίας και των δικαστηρίων. Η πολιτεία τον ανέχθηκε, δεν τον έλεγξε, δεν τον περιόρισε, δεν τον εξοστράκισε. Πάντα και παντού, σε όλα τα πεδία, κατά τις αναμετρήσεις του με το κράτος δικαίου ο Μάκης εξήρχετο νικητής και κραταιότερος. Υπόδειγμα Φαντομά και υπόδειγμα νονού του άστεος.

Ωστε η παρούσα σύλληψη μες στο σπίτι του, ύστερα από πολυήμερη καταδίωξη, να φαντάζει σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, σαν πολιτική δίωξη. Υπό μία έννοια είναι: το κράτος επιχειρεί να τιμωρήσει τον παράνομο ― μόνο που το επιχειρεί με τριάντα χρόνια καθυστέρηση.

Οσα διαδραματίστηκαν το σαββατοκύριακο στο γήπεδο Καραϊσκάκη, εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, σε τηλεοπτικούς σταθμούς, γραφεία και σπίτια, με κροτίδες, φωτοβολίδες, καπνογόνα, γροθιές, κλωτσιές, προπηλακισμούς,  η κατάλυση κάθε έννοιας έλλογου συλλογικού βίου, δεν αφορούν πλέον μόνο την ΠΑΕ Ολυμπιακός, την ΠΑΕ Παναθηναϊκός, τη Σούπερ Λίγκα, τους διαιτητές, τους παίκτες· δεν αφορούν καν το ποδόσφαιρο, σαν βιομηχανία. Οσα διαδραματίστηκαν στο ντέρμπυ αφορούν την ελληνική κοινωνία, την ήδη σκληρά δοκιμαζόμενη: πώς αυτή η κοινωνία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της,  πώς αυτοπροσδιορίζεται. Είναι αγέλη αλληλοσπαρασσόμενων θηρίων; Είναι όχλος ανδρείκελων του Στοιχήματος; Είναι άβαταρ σε πίστα του Playstation; Είναι δούλοι φύλαρχων;

Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αντικρίσει κατάματα αυτές τις εικόνες και να απαντήσει. Τώρα, τη στιγμή της κρίσης, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Να αποτινάξει τη φενάκη απ’ τα βλέφαρά της, να πάψει να αποδέχεται σαν ρυθμιστές της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας στοιχεία με συμπεριφορά υποκόσμου ή και προσδεδεμένα με τον υπόκοσμο. Διότι η βιομηχανία του ποδοσφαίρου, όπως κάθε βιομηχανία, είναι στοιχείο του δημόσιου χώρου, επηρεάζει συνειδήσεις και προσπορίζεται πολιτικά οφέλη. Εκδίδει οπαδικές εφημερίδες, συντηρεί ηλεκτρονικά μέσα, αναδεικνύει φασίζοντες σαμάνους και νωδούς γελωτοποιούς. Πουλάει πρόγραμμα στα τηλεοπτικά δίκτυα. Τροφοδοτεί τη βιομηχανία του τζόγου. Το ποδόσφαιρο παραείναι μεγάλη βιομηχανία για να αφήνεται αρύθμιστο, ατιμώρητο, ασύδοτο, να ξεπλένει χρήμα, να προσφέρει κοινωνικό status και πολιτική κάλυψη.

Μια στοιχειώδης αναδρομή στις ηγεσίες των συλόγων και των ΠΑΕ, τα τελευταία 20-25 χρόνια, δείχνει ποιοι μπήκαν στο ποδόσφαιρο σαν φίλαθλοι ή από θεμιτή ματαιοδοξία, και ποιοι μπήκαν για να ξεπλύνουν όνομα και χρήμα. Μια στοιχειώδης σύγκριση με τα διεθνή ανάλογα δείχνει επίσης ότι το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ένα κακομοίρικο καρτέλ που πουλάει υποβαθμισμένο προϊόν σε κάφρους, αλλά προπαγανδίζεται από στρατιές μηντιοπαράσιτων και στηρίζεται σιωπηρά από όλο σχεδόν το πολιτικό σύστημα, με οριζόντια συναίνεση. Ποιος δεν έχει δει πολιτικούς, μεγαλοδημοσιογράφους, και δημόσιες περσόνες στις προνομιούχες θέσεις και στις VIP, να κορδώνονται, να ουρλιάζουν ή να εκσφενδονίζουν αντικείμενα, μαζί με τον όχλο; Οποιος τολμήσει δε να αμφισβητήσει τις αισθητικές και ηθικές αξίες αυτού του θηριοτροφείου χλευάζεται ως “ξενέρωτος” αμφιβόλου ανδρισμού.

Το πραγματικό πρόσωπο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου είναι αυτό που είδαμε το σαββατοκύριακο. Ενα πρόσωπο σκυλόβιο, προκλητικό, χυδαίο, αδιάλλακτο. Είναι η σκυλόβια Ελλάδα που φέρουμε ακόμη μέσα μας σαν αρρώστια. Είναι μια όψη παρακμής· μάλλον, μια μόνιμη πηγή παρακμής, την οποία κάποτε την ανεχόμασταν, από συνενοχή, αδράνεια ή σνομπισμό. Τώρα όμως μάς καταστρέφει.

 

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

RSS Gatherate: The Best of the Greeks

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitting

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 1.019.507 hits
Αρέσει σε %d bloggers: