You are currently browsing the tag archive for the ‘λίστα Λαγκάρντ’ tag.

Οσα ακούστηκαν στην προχθεσινή συνεδρίαση της Προανακριτικής Επιτροπής της Βουλής για τη Λίστα Λαγκάρντ δείχνουν όχι μόνο το επίπεδο του δημόσιου λόγου και των δημοσίων ανδρών, αλλά και τον ολισθηρό κατήφορο που έχει πάρει ο κοινοβουλευτικός βίος. Δείχνουν τη Βουλή ανίκανη να αυτοπροστατευθεί, να προστατεύσει το κύρος της, το θεσμικό και συμβολικό βάρος της μες στην πολιτική κοινωνία, ένα νομοθετικό σώμα ανίκανο να εμπνεύσει σεβασμό και εμπιστοσύνη στους πολίτες που το εκλέγουν. Μια τυχαία συνάθροιση μελών συντεχνίας, με αντιζηλίες και προσωπικές διαμάχες, με ad hominem επιθέσεις και σεξιστικά υπονοούμενα, με αντιπαραθέσεις δια ψυχιατρικών διαγνώσεων, με μαγκιές καφενείου. Με ατάκες και εξυπνάδες αντλούμενες από τα απορριφθέντα του Μάρκου Σεφερλή.

Ιδού, παρασυρόμαστε. Και χάνουμε ήδη το ζητούμενο, όπως το χάνει διαρκώς και επιμόνως η Κοινοβουλευτική Επιτροπή: ήτοι τον εντοπισμό της αλήθειας και την απόδοση ευθυνών. Η Επιτροπή δεν ασχολείται πια με τη λίστα Λαγκάρντ, αλλά με τον εαυτό της· μάλλον, επιφορτισμένη με το βαρύ συμβολικό φορτίο της λίστας, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις ανυπέρβλητες αδυναμίες της, τις εγγενείς αδυναμίες του πολιτικού προσωπικού, του ίδιου που παρήγαγε το σκάνδαλο της λίστας. Ανυποψίαστοι για τη συντελεσθείσα και συνεχιζόμενη ιστορική καταστροφή, οι πλείστοι των βουλευτών, αυτοί που ψηφίζουν για τη μοίρα γενεών αδιάβαστοι ή αγνοούντες, καλούνται να επανορθώσουν το κλονισμένο ηθικό υπόδειγμα. Εις μάτην.

Ισως να είναι και ειλικρινείς εν τη φαυλότητι: κατά βάθος δεν πιστεύουν ότι νομοθετούν, ότι ελέγχουν, ότι κυβερνούν. Εξ ου και συμπεριφέρονται σαν ντελίβερι μπόι, σαν αγυιόπαιδες, στη σκονισμένη αλάνα που ονομάζεται Hellas.

Advertisements

Δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε ποιους θα παραπέμψει για έρευνα η Βουλή, σχετικά με τη λίστα Λαγκάρντ, και ποια θα είναι εντέλει η κατάληξη της Προανακριτικής Επιτροπής. Πιθανόν να εντοπιστούν ποινικές ευθύνες. Πιθανόν επίσης η ποινική ευθύνη να περιγραφεί ως πλημέλημμα με τις ανάλογες ήπιες κυρώσεις. Ολα είναι πιθανά.

Εξίσου πιθανόν: το σκάνδαλο της λίστας θα ξεφουσκώσει και θα τεθεί στο αρχείο, μαζί με τόσα και τόσα σκάνδαλα που πέρασαν από εξεταστικές και προανακριτικές, και θα βυθιστούν όλα στη λήθη, σαν το μικροσκάνδαλο του Βατοπεδίου, σαν το μεγασκάνδαλο της Siemens. Εν προκειμένω, το σκάνδαλο Siemens υπήρξε εξόχως διδακτικό: μάθαμε το ύψος της δωροδοκίας από τα γερμανικά δικαστήρια, αλλά δεν μάθαμε ποτέ τους δωροδότες ούτε βεβαίως τους δωρολήπτες. Κανείς δεν δικάστηκε, κανείς δεν τιμωρήθηκε, η δε κραταιά γερμανική εταιρεία συνεχίζει να προμηθεύει το ελληνικό κράτος.

Βεβαίως η παρούσα ιστορική φάση δεν είναι ίδια με την εποχή των σκανδάλων Βατοπεδίου και Siemens. Η χώρα μαστίζεται από ύφεση και ανεργία ανάλογη της Μεγάλης Υφεσης της δεκαετίας 1930. Οι αναλυτές εκτιμούν ότι ο δείκτης ανεργίας θα βρεθεί κάτω από 10% μετά από τουλάχιστον είκοσι χρόνια· μια γενιά ολόκληρη θα βρεθεί στις μυλόπετρες της μη απασχόλησης, μια γενιά ολόκληρη θα αναγκαστεί να υποβαθμίσει δραματικά τις προσδοκίες βίου. Ή θα μεταναστεύσει υπό δυσμενείς όρους στις χώρες της Δύσης. Ή θα δοκιμάσει την τύχη της στις αραβικές χώρες, στη Ρωσία, στην Τουρκία, όπου βρεθεί δουλειά.

Οι κατ΄αυτόν τον τρόπο δοκιμαζόμενοι Ελληνες, κουρασμένοι και απογοητευμένοι ήδη, είναι πιθανόν να αποστρέψουν το βλέμμα τους από τη χώρα τους, από τις κολοβωμένες δημοκρατικές διαδικασίες και το καχεκτικό κράτος δικαίου, να εγκαταλείψουν τη δημοκρατία εκτάκτου ανάγκης. Η τιμωρία ενός ολιγωρησάντος, απιστήσαντος ή πλαστογράφου υπουργού, δεν θα τους προσφέρει εργασία και ψωμί για την οικογένειά τους. Δεν είναι κυνισμός ή πώρωση αυτή η αντιμετώπιση· είναι ένστικτο επιβίωσης: ο κατεστραμμένος δεν χορταίνει με ειδικά δικαστήρια.

Ωστε παραίτηση; Ατιμωρησία; Παραγραφή; Οχι. Η επιδιόρθωση του κράτους δικαίου και η αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου δεν είναι μάταιες. Καμία κοινωνία δεν επιζεί λειτουργούσα χωρίς τελετουργίες κάθαρσης και αποκατάστασης. Οθεν, η Βουλή και η Δικαιοσύνη θα πρέπει να ολοκληρώσουν τον έλεγχο της Εκτελεστικής Εξουσίας, μέχρι τέλους. Οσο πάει. Ταυτοχρόνως όμως, δεν πρέπει να χάνουμε από το βλέμμα μας, την υλική συνθήκη βίου για ένα-δύο εκατομμύρια συμπολίτες μας: ζουν στο όριο της φτώχειας ή και κάτω απ’ αυτό, με κλονισμένη αξιοπρέπεια, με κλονισμένους τους δεσμούς με την υπόλοιπη κοινωνία, στη ζώνη του λυκόφωτος. Οποιαδήποτε πολιτική πράξη, λόγος, σύγκρουση, τελείται υπό το λυκόφως αυτής της κοινωνικής καταστροφής, και αυτή την καταστροφή οφείλει πρωτίστως να ανασχέσει.

papak

Τι σκεφτόταν ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου όταν διέγραφε τα ονόματα των συγγενών του από τη λίστα Λαγκάρντ; Εφόσον φυσικά αποδειχθεί η παραποίηση των στοιχείων, η αναρώτηση περί των κινήτρων του πρώην υπουργού θα επανέρχεται και δεν θα βρίσκει εύκολη απάντηση.

Η πρώτη απάντηση που έρχεται στον νου είναι η αλαζονία. Η υπέρμετρη, τυφλή, τοξική, αλλά και εντός της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αλαζονία. Αλαζονία φυσική ίσως, προϋπάρχουσα, αλλά στην παρούσα περίπτωση ενισχυόμενη από τη μέθη της εξουσίας και μια αίσθηση παντοδυναμίας και μη ελέγχου.
Μια εξήγηση για την αλαζονία μπορεί να αναζητηθεί στον τρόπο που ανέρχονται στο πολιτικό στερέωμα άνθρωποι σαν τον κατηγορούμενο υπουργό: σαν κομήτες. Με ελάχιστο ή και μηδαμινό πολιτικό ίχνος, χωρίς κοινωνική παρουσία, χωρίς ιδιαίτερες επιστημονικές ή επαγγελματικές διακρίσεις, απλώς με ένα αξιοπρεπές βιογραφικό σπουδών, στο οποίο περιλαμβάνονται ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο και μεταπτυχιακό στο LSE.

Η πολιτική άνοδος, ακόμη και στο πηδάλιο του κορυφαίου υπουργείου, οφείλεται άρα σε έναν συνδυασμό ελιγμών, δημοσίων σχέσεων, και κυρίως σε πλασάρισμα πλάι στο κατάλληλο ισχυρό πρόσωπο, την κατάλληλη στιγμή. Η τέτοια ανέλιξη, χωρίς έκθεση στην λαϊκή ετυμηγορία, χωρίς κοινωνική καμίνευση, χωρίς καν φιλτράρισμα από κομματικούς μηχανισμούς, συγκροτεί αφεύκτως μια παρα-δημοκρατική πολιτική συνείδηση: εκτός ελέγχων, άνευ νομιμοποίησης, άνευ λογοδοσίας. Αυτή είναι εν πολλοίς η περίπτωση του Γ. Παπακωνσταντίνου, έτσι όπως και ο ίδιος την έχει διατυπώσει, λ.χ. στη μακρά τηλεοπτική συνεντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά (23 Μαίου 2011): αντλεί νομιμοποίηση μόνο από τον πρωθυπουργό, τον ηγέτη-φύλαρχο, και λογοδοτεί μόνο σε αυτόν· η Βουλή, οι δημοκρατικοί θεσμοί, ο λαός, η κοινωνία, η πατρίδα δεν προσφέρουν νομιμοποίηση ούτε βέβαια ζητούν λογοδοσία. Ιδού: «Θα κριθώ και κρίνομαι καθημερινά καταρχάς από τον Πρωθυπουργό που μου ανέθεσε αυτή τη δουλειά να τη κάνω, θα την κάνω όσο θεωρεί ότι πρέπει να την κάνω εγώ και όχι κάποιος άλλος.»

Στο ίδιο πλαίσιο, η διακυβέρνηση, οι πολιτικές αποφάσεις σε μια δραματική στιγμή, χαρακτηρίζονται απλώς «δουλειά», η οποία εκτελείται ερήμην της πολιτικής βούλησης και της ιστορίας, πάντα υπό τη σκέπη του ηγέτη: «Μου έχει ανατεθεί μια δουλειά, θα την κάνω, όσο θεωρεί ο Πρωθυπουργός, βεβαίως οι πολίτες που κρίνουν, ότι αυτή η δουλειά γίνεται σωστά. Εάν κάποια στιγμή κριθεί ότι η αξιοπιστία του συγκεκριμένου Υπουργού έχει τρωθεί, είναι μια απόφαση που θα την πάρει ο Πρωθυπουργός και κανένας άλλος.»
Η «δουλειά» λοιπόν… Αnd the Good Fellas.

Δεν υπάρχει πολιτική, αποφάσεις ιστορικής σημασίας για τις ζωές γενεών, αλλά «δουλειά» ουδέτερη, άχρωμη, αυτονομημένη από πρόσωπα, πάθη, βούληση, επιλογές· οι πράξεις του είναι σαν φυσικό φαινόμενο, αναπόδραστο, συνοψιζόμενες όλες στο δικό του ‘There is no alternative’: «Έστω ότι εγώ φεύγω αύριο το πρωί. Και λοιπόν; Θα υπάρχει μια άλλη οικονομική πολιτική; Αυτός ο οποίος θα με αντικαταστήσει, θα κάνει μια διαφορετική πολιτική;»

Δεν έπεσε και πολύ έξω. Εκτός του ότι η «δουλειά» του θα τον εξευτέλιζε τόσο.

Ας μη βιαστούμε να συμπεράνουμε. Η δικαστική και κοινοβουλευτική έρευνα, τώρα πια, θα δείξουν ποιοι παρανόμησαν ή απίστησαν κατά τον χειρισμό της λίστας Λαγκάρντ. Και ασφαλώς θα αποδοθούν ευθύνες. Εως τότε, ας παραμείνουμε νηφάλιοι και κριτικοί: η οργή είναι κακός σύμβουλος. Και η μνησικακία ακόμη χειρότερος.

Φυσικά δεν μπορεί να δικαιολογηθεί καμία ενδεχόμενη πλαστογραφία, απόκρυψη ή απιστία, καμία πράξη ή παράλειψη που έβλαψαν το δημόσιο συμφέρον. Ούτε πρέπει να υποτιμηθεί η παιδευτική και εκτονωτική λειτουργία των θεσμισμένων διαδικασιών προς απόδοσιν δικαιοσύνης. Αλλωστε η ιδιοτελής έκνομη συμπεριφορά ενός κορυφαίου υπουργού στο έλασσον δίνει το μέτρο της υπευθυνότητας του ανδρός και στο μείζον· το ίδιο πρόσωπο που χειρίζεται μια λίστα, με την ίδια ηθικοπνευματική συγκρότηση, χειρίζεται τις τύχες μιας χώρας και μιας-δυο γενεών. Και δεν είναι ένας ο κορυφαίος, ούτε ενός η ιδιοτέλεια και η ολιγωρία.

Αυτή είναι η μία εξήγηση: άνθρωποι μικροί σε μεγάλες θέσεις, σε μεγάλες στιγμές· που δεν λογοδοτούν σε κανέναν, παρεκτός στον εαυτό τους και σε έναν νομιμοποιό αφέντη, πρίγκιπα-ηγεμόνα ή αφανή ολιγάρχη, πάντως όχι στον λαό, στους δημοκρατικούς θεσμούς, στην ιστορία, στην έγνοια για το όλον. Η άλλη εξήγηση, χλωμή ωστόσο, θα ήταν ο ντοστογιεφσκικός ήρωας: ο ικανός ταυτοχρόνως για το υψηλό και το βδελυρό. Πολύ χλωμή.

Παρ’ όλ’ αυτά: αν δοθούμε ολόψυχα στην καταδίωξη, κινδυνεύουμε να περιπέσουμε στην υπερβολή του παλλαιού «δίκιου», και να χάσουμε το δίκιο του παρόντος και του μέλλοντος. Υπάρχει μια δυσδιάκριτη πλην κρίσιμη γραμμή μεταξύ του δίκιου και της μνησικακίας, μεταξύ της απαιτητής τάξης και του εκτονωτικού κανιβαλισμού. Οι τελετές εκδίκησης αποσυμπιέζουν προσωρινά, αλλά κατόπιν το άχθος επανέρχεται οδυνηρότερο, διότι εν τω μεταξύ ο χρόνος τρέχει αμείλικτος, η ζωή βαριοκυλάει με άλλες δεσμεύσεις και ήττες. Να μη λησμονούμε το παρελθόν, αλλά να μην ξεχνιόμαστε κιόλας από τα παρόντα.

Η παύση των ακροάσεων για τη λίστα Λαγκάρντ ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας, που αποφάσισαν προχθές κατά πλειοψηφία οι βουλευτές μέλη της Επιτροπής, γεννά κάποιες σκέψεις για τη λειτουργία της Βουλής και για την ενε γένει λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Οι καταψηφίσαντες τη συνέχιση της έρευνας, με προσωπικές τοποθετήσεις, υποστήριξαν ότι την έρευνα πρέπει να συνεχίσει είτε η Επιτροπή για το πόθεν έσχες, είτε μια άλλη εξεταστική επιτροπή συγκροτημένη ειδικά για το θέμα. Ο καταψηφίσας βουλευτής της Χρυσής Αυγής υποστήριξε ότι η περαιτέρω έρευνα στερείται νοήματος και εν πάση περιπτώσει ας αφεθεί η υπόθεση στην δικαστική οδό. Ο κ. Απ. Κακλαμάνης υπερθεμάτισε: «Υπάρχουν και άλλα θέματα με τα οποία οφείλουμε να ασχοληθούμε».

Το μήνυμα είναι οδυνηρό. Η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας είναι αυτή που αποκάλυψε τις αντιφάσεις, τις ασύγγνωστες παραλείψεις και την αδράνεια δύο υπουργών και δύο επικεφαλής ΣΔΟΕ κατά τον χειρισμό της λίστας Λαγκάρντ, επί δύο περίπου χρόνια. Δια του αποκαλυπτικού έργου της Επιτροπής, η Βουλή διεμήνυσε στον ελληνικό λαό ότι κάνει τη δουλειά της και το καθήκον της, σε μια περίοδο κατά την οποία το κύρος του νομοθετικού σώματος βαίνει μειούμενο και οι βουλευτές λετουργούν υπό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης.

Πράγματι, η χώρα βρίσκεται σε σφοδρή οικονομική κρίση, η οποία συμπαρασύρει τους πολιτικούς θεσμούς, αλλά το ευρέως συνομολογούμενο υπόβαθρο της κρίσης είναι η αδιαφάνεια, η διαφθορά, η επιλεκτική μεταχείριση, η συγκάλυψη, η ολιγωρία, τα οποία επέδειξαν κατά συρροήν κορυφαίοι της πολιτικής πυραμίδας. Οθεν, η διαλεύκανση της υπόθεσης της Λίστας θα βοηθούσε αποφασιστικά στην ανάκτηση του τρωθέντος κύρους των δημοκρατικών θεσμών και στην αποκατάσταση του αισθήματος δικαιοσύνης μεταξύ των πολιτών.

Ο έλεγχος της λίστας καταθετών πιθανόν να μην οδηγούσε σε μεγάλη φοροδιαφυγή, άρα ούτε σε αξιόλογα έσοδα. Η απόκρυψή της όμως και η απολύτως καμία χρήση της έπληξαν σοβαρά τα ηθικά και πολιτικά θεμέλια του συστήματος, του ήδη εξασθενημένου λόγω της κρίσης και λόγω ανάλογων ανορθόδοξων χειρισμών. Διότι συνιστά ανηθικότητα η απώλεια του πρωτοτύπου και απιστία η απόκρυψη της λίστας, που απέφερε καρπούς στα χέρια κυβερνήσεων άλλων χωρών. Στην ελληνική περίπτωση δε, οι καρποί θα ήταν απείρως πολυτιμότεροι, όχι τόσο κατά το υλικό σκέλος, όσο κατά το ηθικό: θα έδιδε το περιζήτητο μήνυμα της ισονομίας και της ισοπολιτείας, σε έναν λαό που δοκιμάζεται αγρίως από την ύφεση, την ανεργία και την ανισότητα.

Λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε για πελατειακή εξαχρείωση ούτε, φευ, για ανακούφιση ― το ξέρουν όλοι. Αξιοπρέπεια όμως; Δικαιοσύνη; Υπάρχουν;

Η λίστα Λαγκάρντ λειτούργησε σαν λυδία λίθος για το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Το έδειξε γυμνό και αναξιόπιστο στα μάτια των Ελλήνων πολιτών και των ξένων εταίρων-δανειστών. Οι επανειλημμένες υποδείξεις ξένων ηγετών προς τους Ελληνες ομολόγους τους, περί επείγουσας απόδοσης φορολογικής δικαιοσύνης, οδηγούν επίσης στο ίδιο συμπέρασμα: ότι η τάξη που κυβερνά την Ελλάδα είναι απρόθυμη να υπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον και να αναλάβει ιστορικές ευθύνες. Απρόθυμη, και ανίκανη.

Το σκάνδαλο της λίστας ξεπερνά κάθε άλλο προηγούμενο, όχι μόνο διότι είναι αδύνατον πια να συγκαλυφθεί, όχι διότι έχει κοστίσει πολλά χρήματα, όχι, αλλά διότι συνέβη με τόσο ωμό τρόπο στην απολύτως κρισιμότερη περίοδο. Οι χειρισμοί των κ. Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλου θα διδάσκονται στους πρωτοετείς πολιτικής ιστορίας του εγγύς μέλλοντος ― στο Χάρβαρντ ίσως, μετά τις διαλεξεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Δεν έχει πια σημασία πόσα έσοδα θα μπορούσε να αποφέρει η χρήση της λίστας. Η σκανδαλώδης απόκρυψή της και οι ιταμές δικαιολογίες των κατόχων της, πρώην κορυφαίων υπουργών, για τη μη χρήση της καταρρακώνουν το κοινωνικό συμβόλαιο και αφαιρούν τα τελευταία εναπομείναντα ίχνη εμπιστοσύνης του λαού προς την ηγεσία του. Σε συνθήκες δεινής κρίσης, ο αχρείος πολιτικός ταυτίζεται δυστυχώς με τον θεσμό που υπηρετεί ― μάλλον: που προδίδει. Ο απεγνωσμένος και τυφλωμένος νεοπληβείος στρέφεται εναντίον του θεσμού και εναντίον της δημοκρατίας.

Για να ανακοπεί η γιγάντωση των αντιδημοκρατικών αισθημάτων, μόνος δρόμος είναι η παραδειγματική τιμωρία των αντιδημοκρατικών πράξεων, της έργω περιφρόνησης της ισονομίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία έχουν από κοινού αυτό το ιστορικό καθήκον, της υπεράσπισης της δημοκρατίας. Η δημοκρατία οφείλει να είναι δίκαιη και ανοιχτή, αλλά και αυστηρή και σκληρή προς κάθε κατεύθυνση. Πόσο μάλλον όταν οι ύαινες του νεοναζισμού δοκιμάζουν ήδη τις σιδερογροθιές τους επί των κεφαλών αδυνάμων.

Το εορταστικό τριήμερο ήταν πυκνό σε γεγονότα και συμβολισμό. Δύο μεγάλες επέτειοι, του Οχι της 28ης Οκτωβρίου και της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, επέτειοι ελευθερίας και αγωνιστικού φρονήματος και οι δύο, σκιάσθηκαν δυστυχώς από τη διάχυτη απαισιοδοξία των Ελλήνων σήμερα και από αντιφατικές, σπασμωδικές πράξεις, που δείχνουν επιπλέον τη σύγχυση των κυβερνώντων.

Απαισιοδοξία κατ’ αρχάς ενέπνεε το θέαμα των εορτασμών ανά την επικράτεια, με τον λαό διαιρεμένο ή απόντα, με αποδοκιμασίες και διαπληκτισμούς και με την κορυφαία παρέλαση στη Θεσσαλονίκη να φυλάσσεται διακριτικά από στρατιωτικές δυνάμεις πλάι στις πoλυπληθείς αστυνομικές.

Απαισιοδοξία επίσης εμπνέει η τροπή που λαμβάνει η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Τις περασμένες μέρες είχαμε την πρωτοφανή παραδοχή του πρώην υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, ενώπιον της Βουλής, ότι αφενός δεν αρχειοθέτησε επισήμως το «δώρο» της γαλλικής κυβέρνησης και, αφετέρου, ότι έχασε το πρωτότυπο. Εν τω μεταξύ σύμφωνα με τις μαρτυρίες του άλλου πρώην υπουργού Οικονομικών Ε. Βενιζέλου και των δύο πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ, η περίφημη λίστα περιεφέρετο ανεπισήμως σαν φάντασμα από συρτάρι σε συρτάρι, χωρίς κανείς να τη βλέπει και κανείς να μη διασταυρώνει φορολογικά στοιχεία. Δηλαδή, επί δύο χρόνια κανείς δεν ήθελε να αποδεχτεί την ύπαρξή της και, κυρίως, τον σκοπό για τον οποίο μεταβιβάστηκε από τη γαλλική κυβέρνηση στην ελληνική: την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Η ιλαροτραγωδία εντάθηκε με τη δημοσίευση μιας «λίστας Λαγκάρντ» από το περιοδικό Hot Doc και πολλούς ιστότοπους. Η δημοσίευση, στον βαθμό που είναι η ίδια, η γνήσια, δείχνει ότι η λίστα κυκλοφορεί σε περισσότερα του ενός χέρια· δείχνει επίσης ότι όταν το κράτος δεν επιτελεί το καθήκον του, η δημοσιότητα έρχεται σαν σκόνη πάνω από ερείπια. Σκόνη ανωφελής, ίσως και επιζήμια, αλλά όχι υπεύθυνη για τα ερείπια: την κατεδάφιση την έχουν διαπράξει οι κυβερνήτες διά της ασυγχώρητης ολιγωρίας τους και της παραμέλησης καθήκοντος, τουλάχιστον.

Η κορύφωση της ιλαροτραγωδίας ήταν η σύλληψη και παραπομπή σε δίκη του εκδότη του Hot Doc, για έκθεση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων. Τα πράγματα χειροτερεύουν. Ενα πολιτικό πρόβλημα, πρόβλημα αξιοπιστίας και ειλικρίνειας πολιτικών προσώπων, εξελίσσεται σε πρόβλημα πολιτικών ελευθεριών, σε πρόβλημα λειτουργίας θεσμών. Διότι αναπόφευκτα η δίκη ενός δημοσιογράφου είναι δίκη πολιτική, στον βαθμό που αντιπαραβάλλεται η προστασία των προσωπικών δεδομένων με την αξία της δημοσιότητας.

Συναφές προς τα ζητήματα ελευθερίας λόγου είναι και η αναστολή της εκπομπής της ΝΕΤ «Πρωινή ενημέρωση», επειδή οι δημοσιογράφοι – παρουσιαστές της σχολίασαν την έκθεση του ανακριτή για κακοποιήσεις συλληφθέντων στη ΓΑΔΑ και τη σχετική δύσκολη θέση του εποπτεύοντος υπουργού Προστασίας Πολίτη Ν. Δένδια, ο οποίος είχε σπεύσει να προδιαγράψει το περιεχόμενο των ιατροδικαστικών εκθέσεων. Ο όλος χειρισμός από μέρους της διοίκησης της ΕΡΤ φαίνεται σαν κατασταλτική λογοκρισία, ενώ δεν έχει κοπάσει ακόμη ο θορυβος για την προληπτική λογοκρισία ενός ομοερωτικού φιλιού από ταινία.

Δύσκολες μέρες. Το φρόνημα χαμηλό, σαν το βαρομετρικό.


Η λίστα Λαγκάρντ απέδειξε με εκπλήσσουσα ενάργεια την αναξιοπιστία και την ανειλικρίνεια της πολιτικής ηγεσίας. Γνωρίζουμε ότι οι πολιτικοί καταφεύγουν συχνά σε κατά συνθήκην ψεύδη, ιδίως όταν διακυβεύεται η επανεκλογή τους, αλλά πρόκειται συνήθως για υποσχέσεις και εξωραϊσμό, για παχιά λόγια. Τόση συγκάλυψη, τόση απόκρυψη, τόσα χυδαία ψέματα και αλληλοαναιρέσεις, έως και καρφώματα, τόσες πολλές γελοίες δικαιολογίες, όπως όσα συνόδεψαν την αναζήτηση της χαμένης λίστας, δεν υπήρξαν στην προ κρίσεως πολιτική ιστορία.

Θλιβεροί πρωταγωνιστές οι υπουργοί Οικονομικών της κρίσιμης τριετίας της χρεοκοπίας, οι κ. Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος: ο τρόπος που χειρίστηκαν τη λίστα Λαγκάρντ δείχνει κατ΄αναλογίαν με ποια σοβαρότητα και αίσθηση ιστορικής ευθύνης χειρίστηκαν την κρίση και τη χρεοκοπία της χώρας. Αναλόγως θλιβεροί οι δευτεραγωνιστές, οι ειδικοί γραμματείς του ΣΔΟΕ, οι αδιάφθοροι και έμπειροι ελεγκτές της κυκλοφορίας χρήματος: πρώτη τους έγνοια πώς δεν θα δυσαρεστήσουν τους προϊσταμένους τους υπουργούς, για να παραμείνουν στη θέση τους, και όχι πώς θα υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον.

Αλγεινή εντύπωση ειδικώς προκαλεί η άγαρμπη οχύρωση του πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ και πρώην εισαγγελέως κ. Διώτη πίσω από δικολαβικούς ισχυρισμούς περί «ρουφιανολίστας», προκειμένου να δικαιολογήσει την αδράνεια και τις παραλείψεις του ιδίου και του υπουργού του. Ωσαν ο κ. Διώτης να καταδικάζει τις έκνομες ενέργειες των κουτόφραγκων ομολόγων του, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το ίδιο ερευνητικό υλικό στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες, εντόπισαν φοροφυγάδες και εισέπραξαν φόρους και πρόστιμα.

Παράβαση καθήκοντος, αθέμιτη ολιγωρία, ίσως και απιστία, είναι ό,τι έρχεται στο νου του εμβρόντητου πολίτη, αυτού που πλήττεται από την ανεργία, την υπερφορολόγηση και την κατάρρευση των προνοιακών δομών. Και περιφρόνηση του δημοσίου συμφέροντος. Πολιτικοί ηγέτες και δημόσιοι λειτουργοί, διαπλεκόμενοι έως ασφυξίας μεταξύ τους, συγκαλύπτουν τους ισχυρούς του χρήματος, και κυρίως περιφρονούν έργω και λόγω τον λαό και το κράτος που ορκίστηκαν να υπηρετούν.

Ωστε η μεγαλύτερη, η διαρκής απειλή για το δημόσιο συμφέρον και για το ίδιο το πολίτευμα, για τον πολύτιμο ηθικό πυρήνα της δημοκρατίας, δεν είναι ο ξένος παράγων, οσοδήποτε αλλαζονικός· δεν είναι η καγκελάριος Μέρκελ, φερ’ ειπείν, κατά της επισκέψεως της οποίας διαδηλώνουν σήμερα οι Ελληνες. Η σοβαρότερη απειλή, η διαρκής νόσος, είναι εσωτερική: είναι οι ψευδόμενοι και ολιγωρούντες Ελληνες ηγέτες, οι ανώτατοι λειτουργοί, και οι συγκαλυπτόμενοι νομείς του χρήματος και της εξουσίας· αυτοί που συμπεριφέρονται ως εχθροί του λαού, του λαού τους.

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

RSS Gatherate: The Best of the Greeks

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitting

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 997.007 hits
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: