You are currently browsing the tag archive for the ‘δημόσιο χρήμα’ tag.

Oι ασκηθείσες διώξεις κατά της διοίκησης του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου για θαλασσοδάνεια της περιόδου 2008-09, ύψους άνω των 300 εκατ. ευρώ, πιθανότατα αποτελούν το προοίμιο στην εκ θεμελίων αναδιάταξη του τραπεζικού συστήματος. Οι δικαστές κινήθηκαν ταχύτατα στηριζόμενοι, καθώς φαίνεται, σε ελεγκτικό υλικό της εταιρείας Black Rock, η οποία ελέγχει τα οικονομικά στοιχεία των ελληνικών τραπεζών επί μακρό διάστημα, πολύ πριν ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίησή τους.

Οι εκθέσεις της Black Rock είναι ένα από τα πολύτιμα και καλά κρυμμένα μυστικά της κρίσης. Ελάχιστοι έχουν εικόνα των ευρημάτων, άρα εικόνα της πραγματικής κατάστασης των ελληνικών τραπεζών· μεταξύ των γνωριζόντων λογικά θα πρέπει να είναι οι κεφαλές της κυβέρνησης, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και οι επικεφαλής του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το οποίο διαχειρίζεται την ανακεφαλαιοποίηση και την αναδιαμόρφωση των βαφτισμένων «συστημικών» τραπεζών.

Εδώ, ας θυμηθούμε ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών διεξάγεται με δημόσιο χρήμα, 50 δισ. ευρώ που βάρυναν το ελληνικό χρέος. Και ας παρατηρήσουμε, συνδυαστικά, ότι από το 2008-09, που τελούνται οι ερευνώμενες πράξεις, έως σήμερα, η χώρα βυθίζεται σταδιακά στη σφοδρότερη οικονομική και πολιτική κρίση του μεταπολέμου, ενώ η διαχείριση του δημόσιου χρήματος και των αποταμιεύσεων δεν είναι ανάλογη των περιστάσεων, για να το περιγράψουμε όσο ηπιότερα γίνεται.

Ο διοικητής της Τ.τ.Ε., ας πούμε, του κατ’ εξοχήν αρμόδιου οργάνου εποπτείας και ελέγχου, είναι διορισμένος σε αυτή τη θέση από το 2008. Στη διαρρεύσασα πενταετία έχουν συμβεί κοσμογονικές αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα, αρκετοί μικρομεσαίοι τραπεζίτες βρίσκονται στη φυλακή υπόδικοι, πλην όμως από την Τ.τ.Ε δεν έχει προέλθει καμία σημαντική πρωτοβουλία κάθαρσης. Εισαγγελείς και ανακριτές, με πενιχρά μέσα, διεξάγουν τις έρευνες και εντοπίζουν αξιόποινες πράξεις ― αυτή η δράση δικαστών φαίνεται ότι θα ενταθεί. Ο διοικητής της Τ.τ.Ε. συνήθως προφητεύει ανά έτος την επιστροφή της ανάπτυξης, και δρα κεραυνοβόλα μόνο στις περιπτώσεις μεταβιβάσεων και συγχωνεύσεων τραπεζών, ή στο κούρεμα των διαθεσίμων των κοινωφελών οργανισμών. Εν τω μεταξύ οι πτωχευμένες και ανακεφαλαιοπιημένες δημοσία δαπάνη τράπεζες φαίνεται ότι δανειοδοτούν επιλεκτικά.

Αξιοσημείωτος είναι και ο ρόλος του ΤΧΣ. Η δίωξη της νυν διευθύνουσας συμβούλου Αναστασίας Σακελλαρίου, για ανάμιξή της στα θαλασσοδάνεια του Τ.Τ., φέρνει στην επιφάνεια την πολυκύμαντη πορεία του ΤΧΣ, ήδη από τη σύστασή του. Σημειώνουμε παραιτήσεις: τον περασμένο Μάρτιο παραιτήθηκε ο μόλις δύο μήνών πρόεδρος, Ολλανδός Πολ Κόστερ, επιλογή της τρόικας ― εγράφη ότι δεν ήταν αρεστός στους τραπεζίτες. Τον Ιούλιο παραιτήθηκε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος, με μισθό 185 χιλ. ευρώ, Μ. Κολλιόπουλος ― εγράφη ότι ζητούσε το ακαταδίωκτο για τις αποφάσεις του ΤΧΣ. Τον Νοέμβριο παραιτήθηκε το μέλος του συμβουλίου, Pierre Mariani, εκπρόσωπος της τρόικας ― εγράφη ότι διεφώνησε με την πώληση της εταιρείας ακινήτων Πανγαία, θυγατρικής της Εθνικής, σε συγκεκριμένο όμιλο, εγράφη επίσης ότι στο παρελθόν ήταν επικεφαλής εταιρείας ανταγωνιστικής του αγοραστή της Πανγαίας. Ο διορισμός της ίδιας της κ. Αναστασίας Σακελλαρίου, ενός άπειρου μεσαίου στελέχους, στο πηδάλιο του στρατηγικού ΤΧΣ είχε προξενήσει έκπληξη, καθώς είχαν προταθεί έμπειρα στελέχη πολύ ευρύτερου βεληνεκούς και απορρίφθηκαν.

Υστάτη παρατήρηση: οι διώξεις για θαλασσοδάνεια του Τ.Τ. συμβαίνουν τις μέρες που επίκειται η ανάκτηση τραπεζικών μετοχών του ΤΧΣ από τους τραπεζίτες μέσω των warrants, αξίας περίπου 30 δισ. ευρώ. Φαίνεται ότι για τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος εξελίσσεται σκληρός αγώνας, εξωχωρίως και εγχωρίως. Αγνωστο παραμένει το όφελος για το ελληνικό κράτος, που επιβαρύνθηκε τουλάχιστον το 90% της ανακεφαλαιοποίησης.

trianti

Αν γυρέψουμε να βρούμε μια παραδειγματική ιστορία σπατάλης και αστόχαστης πολιτικής, που να εμπεριέχει τα περισσότερα συμπτώματα της malaise grecque, της ελληνικής νόσου του 1990 και 2000, αρκεί ένα πέρασμα από τη Βασιλίσσης Σοφίας. Αρκεί μια ματιά στο Μέγαρο Μουσικής: καταρχάς σε ό,τι είναι ορατό και υπέργειο, στο απροσδιορίστου αρχιτεκτονικής ταυτότητας κτίριο-μνημείο με τα τεράστια μπανερ στην πρόσοψη. Ενα ογκώδες, επιβλητικό, μάλλον βλοσυρό τοπόσημο, πλάι στις καθαρές μοντερνιστικές γραμμές του Γκρόπιους επί της Αμερικανικής Πρεσβείας.

Ενα κτίριο εξωστρεφές και ενδοστρεφές ταυτόχρονα, δημόσιο και ιδιωτικό, αμφίσημο, όπως ακριβώς ήταν και το Μέγαρο ως οργανισμός. Ιδιωτικά γούστα με δημόσιο χρήμα· ανοιχτό κατ’ ανάγκην και κατά σύμβασιν, αλλά επιλεκτικό, ημίκλειστο, κατ΄ουσίαν. Το όραμα, η ενεργητικότητα και το καπρίτσιο ενός ανθρώπου, ενός ντιλετάντε, που καλλιμάχεια εσίκχαινε πάντα τα δημόσια, εκδήλως τη δημοσιότητα, κυρίως δε τον δημόσιο έλεγχο και τη λογοδοσία, πλην όμως δεν έχθαιρε το δημόσιο χρήμα, απεναντίας το θεωρούσε αυτοδικαίως κτήμα, εργαλείο και μέσο του πεφωτισμένου για την διαπαιδαγώγηση των μαζών, όπως ο ίδιος την αντιλαμβανόταν.

Το Μέγαρο, ως δοχείο όπερας και υψηλού πολιτισμού, ήταν η κλίση και η κλήση του Χρήστου Λαμπράκη, η αποστολή και το έργο του. Και χτίστηκε, στη διάρκεια πολλών δεκαετιών, για να υπηρετήσει αυτό το όραμά του. Ηταν ανιδιοτελής, κατά τεκμήριον, και αφιέρωσε όλες τις δυνάμεις και την επιρροή του για τον σκοπό του: έναν ναό για την όπερα και την κλασική μουσική.

Η Αθήνα πράγματι χρειαζόταν ένα υψηλών προδιαγραφών κτίριο για να στεγάσει τις παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και τις συναυλίες της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, μεταξύ άλλων. Ωστόσο το Μέγαρο δεν σχεδιάσθηκε με τους δημόσιους καλλιτεχνικούς οργανισμούς κατά νου· στην πράξη, και παρά τη συμβατική του υποχρέωση, το Μέγαρο δεν φάνηκε ποτέ φιλόξενο ή φιλικό προς την ΕΛΣ και την ΚΟΑ. Ο Οργανισμός του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, εντελώς ανεξάρτητος και αδέσμευτος, σχεδίαζε και υλοποιούσε τη δική του πολιτική πολιτισμού, εντελώς αποκομμένη από οποιονδήποτε εθνικό σχεδιασμό και ανάγκη. Ετσι, η ΕΛΣ παρέμεινε στο νοίκι, στο ταπεινό θέατρο Ολύμπια της οδού Ακαδημίας, ενώ η ΚΟΑ έκανε πρόβες στα υπόγεια του Ωδείου Αθηνών, επίσης με νοίκι.

Η διοίκηση του Μεγάρου, παρά την απόλυτη εξάρτηση από το ελληνικό Δημόσιο για το κτιριακό του πρόγραμμα και την παχυλή ετήσια επιχορήγηση, σχεδίαζε και δρούσε ως ανεξάρτητο πριγκιπάτο. Ορθώς, μέχρι ένα σημείο: ποιος υπουργός Πολιτισμού και ποια κρατική γραφειοκρατία θα μπορούσαν να συντηρήσουν με συνέπεια και συνέχεια μια πολιτική για το Μέγαρο; Από την άλλη, η ιδιωτική διοίκηση του κρατικοδίαιτου ΟΜΜΑ επολιτεύετο βάσει των πεποιθήσεων και εντέλει του προσωπικού γούστου της, και όχι βάσει κοινώς αποδεκτών κριτηρίων και κανόνων. Καλό γούστο ομολογουμένως, και ακριβό: προσανατολισμένο κυρίως στις μετακλήσεις αστέρων και διάσημων συνόλων, και σε ολίγες πολυδάπανες παραγωγές.

Το ζενίθ του Μεγάρου συνέπεσε με τη μέθη της ισχυράς Ελλάδος και τη χρηματοπιστωτική φούσκα· σχετικά εύκολα η διοίκησή του προσείλκυσε μεγάλες χορηγίες από τις τράπεζες και τις μεγάλες εταιρείες· στην πραγματικότητα, σάρωνε τις εταιρικές χορηγίες και άφηνε ψίχουλα για όλους τους υπόλοιπους.
Είπαμε: το Μέγαρο ήταν χρήσιμο, υπό άλλους όρους λειτουργίας ενδεχομένως. Οχι όμως και η δεύτερη φάση του, η εξωφρενική κτιριακή επέκτασή του υπογείως, καμουφλαρισμένη ως συνεδριακό κέντρο για απορροφηθούν κοινοτικοί πόροι και δανεισμός από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Για να γίνει αυτή η επέκταση, με αισθητική μεταξύ ταφικού μνημείου και ξενοδοχείου του Ντουμπάι, απαιτήθηκε ένας υπέρογκος δανεισμός από το ελληνικό δημόσιο, ύψους 245 εκατ. ευρώ. Δύο διαδοχικές κυβερνήσεις της ισχυράς Ελλάδος έσπευσαν να συνδράμουν, το 2003, με φόντο τους Ολυμπιακούς,και το 2007, λίγο πριν από τη χρεοκοπία.

Σήμερα, η πτωχευμένη Ελλάς αδυνατεί να εξυπηρετήσει τα δάνεια, και το άλλοτε ευκλεές, σνομπ Μέγαρο αδυνατεί να πληρώσει μισθούς. Σήμερα η Αθήνα διαθέτει δύο μεγάλες σύγχρονες σκηνές όπερας στη Β. Σοφίας, που αδυνατεί να συντηρήσει· και σε λίγο χρόνο άλλη μία υπέρλαμπρη στο Φάληρο, με την υπογραφή Ρέντσο Πιάνο, η οποία όμως δεν δαπανά δημόσιο χρήμα.

Και τώρα; Τώρα κινδυνεύει να χαθεί όποιο συμβολικό κεφάλαιο σωρεύθηκε επί δύο δεκαετίες, και να απαξιωθεί όλο το συγκρότημα, εφόσον δεν βρεθεί ένα μοντέλο βιώσιμο και λειτουργικό, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο. Τουλάχιστον, ας διδαχθούμε πικρά για την απληστία και την ξιπασιά, ιδιωτική και δημόσια.

φωτ.: Αλεξάνδρα Τριάντη ((1896-1977)

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

RSS Gatherate: The Best of the Greeks

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitting

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 1.018.690 hits
Αρέσει σε %d bloggers: