You are currently browsing the tag archive for the ‘Δήμος Αθηναίων’ tag.

Την περασμένη βδομάδα ένας νεαρός άνδρας έπεφτε νεκρός από τις γροθιές μπράβου, στην Ομόνοια, στην καρδιά της Αθήνας. Την Κυριακή το βράδυ, μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο πάνω, στη συμβολή των οδών Κωλέττη και Θεμιστοκλέους, έπεφτε νεκρός ένας άλλος άνδρας, τούτη τη φορά από πυρά πολεμικού όπλου καλάσνικοφ. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο νεκρός άνδρας έφερε και ο ίδιος οπλισμό· λέγεται ότι ήταν μπράβος και δολοφονήθηκε από άλλους μπράβους, ότι ήταν εκτέλεση εντός της αλβανικής μαφίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μαφιόζικες συμμορίες εξαπολύουν φονικά πυρά στα πυκνοκατοικημένα Εξάρχεια· και νεκρός έχει υπάρξει στο παρελθόν και τραυματισμοί. Η ιστορική περιοχή βρίσκεται υπό τον στρατιωτικό έλεγχο αλβανικών κυρίως συμμοριών, οι οποίες πλουτίζουν με το εμπόριο ναρκωτικών, την προστασία καταστημάτων, τα μαγαζιά-βιτρίνες και το λαθρεμπόριο τσιγάρων, αφού έθεσαν υπό τον έλεγχό τους τους Μπαγκλαντεσιανούς πωλητές στην οδό Στουρνάρη.

Επιτροπές κατοίκων, ομάδες καταστηματαρχών και επιχειρηματιών, πολιτικές κινήσεις και συλλογικότητες απωθούνται και τρομοκρατούνται καθημερινά από το οργανωμένο έγκλημα. Ολες οι επιτυχείς προσπάθειες του παρελθόντος για εξοστρακισμό των εμπόρων ναρκωτικών τερματίστηκαν όταν κάτοικοι και επιχειρηματίες ήρθαν αντιμέτωποι με τα καλάσνικοφ του οργανωμένου εγκλήματος και τις αδέσποτες συμμορίες ναρκομανών και λυσσασμένων που ληστεύουν διαβάτες και πυρπολούν αυτοκίνητα. Εξακόσιοι εμπρησμοί αυτοκινήτων έχουν σημειωθεί μες στη χρονιά.

Μπροστά στα όπλα και τη βία των συμμοριών υποχώρησαν και οι αναρχικοί, ενώ διάφορες πολιτικές κινήσεις μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους εκτός Εξαρχείων. Οι παλαιοί Αθηναίοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Ο μύθος του πολιτικού και καλλιτεχνικού καρτιέ των Αθηνών γκρεμίζεται από το οργανωμένο έγκλημα· στη θέση του αναδύεται ένα μητροπολιτικό γκέτο, μια μαύρη τρύπα, σαν του Αγίου Παντελεήμονα, με κοινό χαρακτηριστικό τον φόβο.

Εύλογο το ερώτημα: Τι κάνει η οργανωμένη πολιτεία; Πώς διώκει η Αστυνομία τους ναρκέμπορους και τη μαφία; Τι κάνουν οι διωκτικές αρχές του υπουργείου Οικονομικών και του υπουργείου Εμπορίου κατά του λαθρεμπορίου τσιγάρων; Ποιες είναι οι υποστηρικτικές και εξωραϊστικές δράσεις του Δήμου Αθηναίων στους πεζόδρομους, στην πλατεία, στον πολύπαθο λόφο του Στρέφη;

Αλλη μια ιστορική συνοικία, η τελευταία ζώνη κατοικίας στο αθηναϊκό κέντρο, η γειτονιά του Πολυτεχνείου και του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, εγκαταλείπεται στον ζόφο της γκετοποίησης, και γι’ αυτό δεν ευθύνεται η οικονομική κρίση, ευθύνεται η ολιγωρία της πολιτείας. Οι κρατικές υπηρεσίες γνωρίζουν τα πάντα. Ο υπουργός Ν. Δένδιας ας δώσει εντολές και πόρους στο Τμήμα Εξαρχείων, ο δήμαρχος Γ. Καμίνης ας φροντίσει για την καθαριότητα, τον φωτισμό, τις κοινωνικές μονάδες, οι υπουργοί Οικονομικών και Εμπορίου ας διαλύσουν το κύκλωμα λαθρεμπορίου. Γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν, όλοι οι τοπικοί φορείς τούς περιμένουν. Θέλουν;

Το περασμένο Σάββατο είχα την τύχη να δω μια έξοχη παράσταση του Εθνικού Θεάτρου σε έναν μοναδικής ομορφιάς τόπο. Στο καλαίσθητα διαμορφωμένο Αττικόν Αλσος, στο υπαίθριο θέατρο, αιωρούμενοι πάνω από το αττικό λεκανοπέδιο, μερικοί από τους καλύτερους Ελληνες ηθοποιούς παρουσίασαν τον «Περικλή» του Σαίξπηρ, τις περιπέτειες του πρίγκιπα της Τύρου. Η παράσταση επαινέθηκε θερμά στο Λονδίνο, πρόσφατα. Δικαίως: η σαιξπηρική ποίηση κελάρυζε σαν δροσερό νερό στην ελληνική απόδοση του Διον. Καψάλη, και οι βιρτουόζοι ηθοποιοί κουρδισμένοι από τον Γ. Χουβαρδά, χωρίς σκηνικά, αλλάζοντας διαρκώς ρόλους και μεταποιώντας επί σκηνής τα κοστούμια τους, χορεύοντας, τραγουδώντας, γητεύοντας, μετέδιδαν ευφορία, χάρη, ευθυμία, αισθητική αγωγή. Ενα κομψό, σοφιστικέ μπουλούκι, σε διαρκή διάλογο με το κοινό της κερκίδας.

Ολα κυλούσαν μαγικά. Το κοινό παρασυρόταν ευφρόσυνα απ’ την πλοκή, μα κυρίως από την τέχνη και το κέφι των ηθοποιών. Οι βράχοι πλαισίωναν προστατευτικά το κοίλο, στο βάθος η Αθήνα της κρίσης. Ολα μαγικά. Ωσπου από το καφεστιατόριο Υάδες, μερικές δεκάδες μέτρα παραδίπλα, άρχισε να υψώνεται παρείσακτη μουσική υπόκρουση: μπιτάκια, μπαπ-μπουπ, κλαμπίστικα. Το δεύτερο μισό της κομψής, εύθραυστης παράστασης κύλησε έτσι, σκεπασμένο από ένα θρασύτατο, τραμπούκικο σάουντρακ. Σαίξπηρ και μπιτάκια.

Οι ηθοποιοί έπλασαν μια περιπαικτική ατάκα, «άκου τη μουσική» και το κοινό χειροκρότησε για να τους δώσει κουράγιο. Στο τέλος, ο ηθοποιός Γιώργος Κοτανίδης, αφού ευχαρίστησε, απευθύνθηκε προς τους παρόντες δημοτικούς άρχοντες: Κάνετε κάτι για την ηχορύπανση, και πέρυσι το ίδιο αντιμετωπίσαμε. Θεατές περικύκλωσαν την αντιδήμαρχο κ. Νέλλη Παπαχελά, η οποία εξήγησε ότι νομίμως δεν μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα, ο καταστηματάρχης δεν εισακούει τις παραινέσεις του Δήμου, και ότι τώρα σπεύδει η δημοτική αστυνομία για τα περαιτέρω. Σφίξαμε τα χέρια των ηθοποιών και φύγαμε.

Στο παρασκήνιο. Το Αττικόν Αλσος και τα καταστήματα επ’ αυτού (ως αναψυκτήρια περιγράφονται επισήμως) ανήκουν στην Περιφέρεια Αττικής·το καλλιτεχνικό φεστιβάλ το συνδιοργανώνει με τον Δήμο Αθηναίων. Ο Δήμος έχει την ευθύνη της αδειοδότησης των καταστημάτων και του ελέγχου της ηχορύπανσης. Μετά την παράσταση ο Δήμος υπέβαλε μήνυση στο θορυβώδες κατάστημα, το οποίο ως καφέ-εστιατόριο δεν έχει άδεια να παίζει μουσική ― σίγουρα όχι σε εντάσεις ντίσκο.

Επιμύθιο. Υπάρχουν δύο Ελλάδες. Ασύμβατες. Στη μία λειτουργεί Εθνικό Θέατρο που παίζει έξοχα Σαίξπηρ με 10 ευρώ εισιτήριο, σε ένα όμορφο περιβάλλον φτιαγμένο και χρηματοδοτημένο από το κράτος. Στην άλλη Ελλάδα, ένας επιχειρηματίας παράγει κέρδος νοικιάζοντας δημόσιο χώρο, αλλά δεν σέβεται ούτε το δημόσιο ούτε τον χώρο· κοιτάει μόνο το βραχυπρόθεσμο κέρδος του, και περιφρονεί όλους τους άλλους και παρανομεί. Η πρώτη Ελλάδα ολιγωρεί, υποχωρεί, δειλιάζει, αδρανεί, αδυνατεί ή δεν θέλει να επιβάλει το δίκαιο υπέρ του κοινού καλού· εντέλει ηττάται. Η άλλη Ελλάδα χλευάζει την αδυναμία και την ολιγωρία των νομοταγών, παρανομεί, καταπατά, λοιδωρεί τις τέχνες και τους θεσμούς· προπάντων, δεν έχει τσίπα και φιλότιμο, ούτε μια ώρα ανά έτος. Ζούμε και στις δύο Ελλάδες, και βουλιάζουμε.

φωτ.: Μεταξύ άλλων: Γιάννης Βογιατζής, Δημήτρης Πιατάς, Γιώργος Κοτανίδης, Μαν. Μαυροματάκης, ΜΗνάς Χατζησάββας, Λυδία Φωτοπούλου

Θεωρητικά, στην εποχή της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, των διαδικτυακών υπηρεσιών, των διοικητικών μεταρρυθμίσεων Καλλικράτης και Καποδίστριας, την εποχή των ΚΕΠ και της ψηφιακής αρχειοθέτησης, μια μεταδημότευση θα πρέπει να είναι απλή υπόθεση. Προμηθεύεσαι το χαρτί μεταδημότευσης από τον δήμο προέλευσης και πας στον δήμο μόνιμης εγκατάστασης, προσκομίζεις μερικά αποδεικτικά της μόνιμης κατοικίας, και τέλος. Προμηθεύτηκα λοιπόν το χαρτί. Τι άλλο χρειάζεται; Ο υπάλληλος στον παλαιό δήμο ήταν πρόθυμος: βεβαίωση μόνιμης κατοικίας από τη Δημοτική Αστυνομία του δήμου Αθηναίων και κατόπιν στο δημοτολόγιο, αλλά ρωτήστε καλύτερα εκεί. Αντί να ρωτήσω, επισκέπτομαι τον ιστότοπο του Δήμου Αθηναίων. Αχανής εκ πρώτης όψεως. Εντοπίζω εύκολα τη συγκεκριμένη κατηγορία αιτήματός μου, πατάω το λινκ. Δεν με πάει σε σελίδα, κατεβαίνει αυτομάτως ένα αρχείο κειμένου .doc, με περιγραφή των δικαιολογητικών. Ενα έγγραφο υπηρεσιακό, ούτε έγγραφο στάνταρ μορφολογίας .pdf εκτυπώσιμο αλλά μη μετατρέψιμο, ούτε σελίδα HTML με δυνατότητα εκτύπωσης. Προσπερνώ την πρωτόγονη αντιμετώπιση του web από τον μεγαλύτερο δήμο της χώρας. Ανοίγω το έγγραφο. Απαραίτητα δικαιολογητικά: «Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης για μεταδημότευση. Βεβαίωση μονίμου κατοικίας (για διετή κατοικία στον Δήμο Αθηναίων, από το δημοτικό διαμέρισμα του τόπου κατοικίας). Αστυνομική ταυτότητα».

Ωστε η βεβαίωση μονίμου κατοικίας δεν χορηγείται από τη δημοτική αστυνομία, αλλά από το δημοτικό διαμέρισμα. Αλλά δεν αναφέρεται πώς θα βρεις το οικείο διαμέρισμα ούτε λινκ ούτε άλλη παραπομπή. Είτε θα ψάχνεις στα τηλέφωνα, κι αν βγει κανείς, είτε αυτοπροσώπως. (Είπαμε, υπηρεσιακό έγγραφο .doc…) Προχωράω, ελέγχω τα απαιτούμενα για βεβαίωση κατοικίας. Είναι σαφές: «Αντίγραφο Εκκαθαριστικού Εφορίας – Λογαριασμός ΔΕΚΟ των 2 τελευταίων ετών – Φωτοτυπία ταυτότητας». Απλό λοιπόν. Η γυναίκα μου, πιο καχύποπτη, επιμένει παρ’ όλ’ αυτά να ρωτήσει αυτοπροσώπως. Τα παρατάω. Την επομένη, στην οδό Αθηνάς την παραπέμπουν στο πρώτο διαμέρισμα, στου Ψυρρή. Τι χρειάζεται; «- Φορολογική δήλωση δύο τελευταίων ετών όπου να αναγράφονται τα ονόματα τέκνων (ΟΧΙ εκκαθαριστικό) -Φωτοτυπίες ταυτοτήτων όλων των μελών – Ο πιο πρόσφατος λογαριασμός ΔΕΚΟ». Ολα διαφορετικά!

Τη μεθεπομένη, στο διαμέρισμα. Ενας από τους πέντε υπαλλήλους εξυπηρετεί το κοινό. Οι άλλοι περί άλλα τυρβάζουν ή μένουν βασανιστικά αμέτοχοι. Η χαρτούρα παραλαμβάνεται σε πέντε λεπτά. Περνούν άλλα 50 λεπτά για να πρωτοκολληθούν και να εκδοθούν οι βεβαιώσεις παραλαβής! Το λογισμικό κολλάει, ο υπολογιστής κρεμάει, επανεκκίνηση, και ξανά… 55 λεπτά για πρωτοκόλληση. Τελευταία στιγμή προλάβαμε ανοιχτό το δημοτολόγιο. Δύο πρωινά για μεταδημότευση.

Aργότερα άκουσα για την εργασιακή εφεδρεία και την αναδιάταξη προσωπικού στον ευρύτερο δημόσιο τομέα: Πόσοι θα μεταταγούν στο πουργατόριο των εφέδρων; Με ποια κριτήρια θα επιλεγούν; Ποιος θα κριθεί μη μάχιμος; Από ποιους; Από τους ίδιους που τους διόρισαν; Με ποια διαδικασία αξιοκρατική θα γίνει η μετάταξη κατά το πέρας της εφεδρείας; Εντέλει, τι εργασιακός ανθρωπότυπος θα είναι ο έφεδρος, ο στάγδην άνεργος, ο πλεονάζων και άχρηστος;

Ο ίδιος άνθρωπος, σαν κι αυτούς που ξεροσταλιάζουν σε μια δημόσια επιχείρηση, πίσω από ένα μίζερο γραφείο, με τρανζιστοράκι και φραπέ, συχνότατα χωρίς σαφές αντικείμενο εργασίας, συχνά χωρίς καν εργασία. Βρίσκονται εκεί, με μια αφίσα του ΕΟΤ στο φόντο, χωρίς δεξιότητες, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς απαιτήσεις. Βρέθηκαν εκεί με μέσον, ή με μόρια, από μετάταξη, με εξετάσεις ΑΣΕΠ. Πιθανόν να έχουν και κάνα πτυχίο, να εξετάστηκαν για χρήση gομπιούτερ και ιdερνέτ, να διαθέτουν λόουερ αγγλικών, όλα τα τυπικά προσόντα. Αντικείμενο εργασίας δεν έχουν. Βρέθηκαν όμως εκεί, προσγειώθηκαν σε ένα άξενο γραφείο, με σύμβαση ορισμένου χρόνου που ίσως γίνει αορίστου, κι αν γίνει αορίστου ισοδυναμεί με μονιμότητα, με γλίσχρο μισθό μεν, αλλά στην τελική μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, ο μισθός θα πέφτει, συν δώρα συν επιδόματα.

Ετσι βρέθηκαν αυτοί οι συνάνθρωποι εκεί, μπροστά από μια αφίσα του ΕΟΤ, με ένα φθαρμένο πληκτρολόγιο, σε ένα καταθλιπτικά άδειο γραφείο, να ξοδεύουν τη ζωή τους χωρίς να δουλεύουν, χωρίς να προσφέρουν, χωρίς να ευχαριστιούνται τίποτε, χωρίς να τους αναγνωρίζει κανείς αυτό που κάνουν. Ανενεργοί, σχεδόν ανεπάγγελτοι, σβησμένοι.

Η πατρίς στερουμένη παραγωγικών δομών, χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα, τους πρόσφερε καταφύγιο, μια παράγκα να κρυφτούν απ’ τη ζωή. Το πολιτικό σύστημα έναντι ψήφου τους διόρισε. Και τους έθαψε. Και μαζί τους θαφτήκαμε όλοι.

Στη δημοκρατία υπάρχουν αδιέξοδα. Και στενωποί. Και κλεισούρες επικίνδυνες. Δεν είναι αιώνια και δεν είναι οριστικά, αλλά μπορεί να διαρκέσουν πολύ και να σκορπίσουν σύγχυση και πόνο όσο διαρκούν. Από τέτοια στενά περνάει αυτό τον καιρό η ελληνική κοινωνία και η δημοκρατία μαζί της: από τα στενά πολλαπλών δοκιμασιών και βασάνων.
Διάβασε παρακάτω

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

RSS Gatherate: The Best of the Greeks

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitting

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 1.010.928 hits
Αρέσει σε %d bloggers: