You are currently browsing the tag archive for the ‘Γ. Παπακωνσταντίνου’ tag.

Το εορταστικό τριήμερο ήταν πυκνό σε γεγονότα και συμβολισμό. Δύο μεγάλες επέτειοι, του Οχι της 28ης Οκτωβρίου και της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, επέτειοι ελευθερίας και αγωνιστικού φρονήματος και οι δύο, σκιάσθηκαν δυστυχώς από τη διάχυτη απαισιοδοξία των Ελλήνων σήμερα και από αντιφατικές, σπασμωδικές πράξεις, που δείχνουν επιπλέον τη σύγχυση των κυβερνώντων.

Απαισιοδοξία κατ’ αρχάς ενέπνεε το θέαμα των εορτασμών ανά την επικράτεια, με τον λαό διαιρεμένο ή απόντα, με αποδοκιμασίες και διαπληκτισμούς και με την κορυφαία παρέλαση στη Θεσσαλονίκη να φυλάσσεται διακριτικά από στρατιωτικές δυνάμεις πλάι στις πoλυπληθείς αστυνομικές.

Απαισιοδοξία επίσης εμπνέει η τροπή που λαμβάνει η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Τις περασμένες μέρες είχαμε την πρωτοφανή παραδοχή του πρώην υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, ενώπιον της Βουλής, ότι αφενός δεν αρχειοθέτησε επισήμως το «δώρο» της γαλλικής κυβέρνησης και, αφετέρου, ότι έχασε το πρωτότυπο. Εν τω μεταξύ σύμφωνα με τις μαρτυρίες του άλλου πρώην υπουργού Οικονομικών Ε. Βενιζέλου και των δύο πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ, η περίφημη λίστα περιεφέρετο ανεπισήμως σαν φάντασμα από συρτάρι σε συρτάρι, χωρίς κανείς να τη βλέπει και κανείς να μη διασταυρώνει φορολογικά στοιχεία. Δηλαδή, επί δύο χρόνια κανείς δεν ήθελε να αποδεχτεί την ύπαρξή της και, κυρίως, τον σκοπό για τον οποίο μεταβιβάστηκε από τη γαλλική κυβέρνηση στην ελληνική: την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Η ιλαροτραγωδία εντάθηκε με τη δημοσίευση μιας «λίστας Λαγκάρντ» από το περιοδικό Hot Doc και πολλούς ιστότοπους. Η δημοσίευση, στον βαθμό που είναι η ίδια, η γνήσια, δείχνει ότι η λίστα κυκλοφορεί σε περισσότερα του ενός χέρια· δείχνει επίσης ότι όταν το κράτος δεν επιτελεί το καθήκον του, η δημοσιότητα έρχεται σαν σκόνη πάνω από ερείπια. Σκόνη ανωφελής, ίσως και επιζήμια, αλλά όχι υπεύθυνη για τα ερείπια: την κατεδάφιση την έχουν διαπράξει οι κυβερνήτες διά της ασυγχώρητης ολιγωρίας τους και της παραμέλησης καθήκοντος, τουλάχιστον.

Η κορύφωση της ιλαροτραγωδίας ήταν η σύλληψη και παραπομπή σε δίκη του εκδότη του Hot Doc, για έκθεση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων. Τα πράγματα χειροτερεύουν. Ενα πολιτικό πρόβλημα, πρόβλημα αξιοπιστίας και ειλικρίνειας πολιτικών προσώπων, εξελίσσεται σε πρόβλημα πολιτικών ελευθεριών, σε πρόβλημα λειτουργίας θεσμών. Διότι αναπόφευκτα η δίκη ενός δημοσιογράφου είναι δίκη πολιτική, στον βαθμό που αντιπαραβάλλεται η προστασία των προσωπικών δεδομένων με την αξία της δημοσιότητας.

Συναφές προς τα ζητήματα ελευθερίας λόγου είναι και η αναστολή της εκπομπής της ΝΕΤ «Πρωινή ενημέρωση», επειδή οι δημοσιογράφοι – παρουσιαστές της σχολίασαν την έκθεση του ανακριτή για κακοποιήσεις συλληφθέντων στη ΓΑΔΑ και τη σχετική δύσκολη θέση του εποπτεύοντος υπουργού Προστασίας Πολίτη Ν. Δένδια, ο οποίος είχε σπεύσει να προδιαγράψει το περιεχόμενο των ιατροδικαστικών εκθέσεων. Ο όλος χειρισμός από μέρους της διοίκησης της ΕΡΤ φαίνεται σαν κατασταλτική λογοκρισία, ενώ δεν έχει κοπάσει ακόμη ο θορυβος για την προληπτική λογοκρισία ενός ομοερωτικού φιλιού από ταινία.

Δύσκολες μέρες. Το φρόνημα χαμηλό, σαν το βαρομετρικό.

Advertisements

Boni pastoris est tondere pecus, non deglubere (Ο καλός ποιμένας προτιμά να κουρεύει τα πρόβατα και όχι να τα γδέρνει)

Η κρίση αναδεύει τον βυθό και φέρνει στην επιφάνεια πράξεις και μυστικά, που υπό κανονικές συνθήκες θα φανερώνονταν πολλά χρόνια αργότερα. Oι αποκαλύψεις του Παναγιώτη Ρουμελιώτη για το παρασκήνιο των πολιτικών αποφάσεων της κυβέρνησης Παπανδρέου, που οδήγησαν την Ελλάδα στο Μνημόνιο Ι και ακολούθως στη χρεοκοπία και το Μνημόνιο ΙΙ, αφορούν ένα τέτοιο ιστορικό μυστικό.

Τα όσα καταμαρτυρεί εις βάρος του πρώην πρωθυπουργού ο τέως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, κυκλοφορούσαν ήδη ως ημιβεβαιωμένες πληροφορίες και εγράφοντο σε αναλύσεις και χρονικά της κρίσης. Η προσωπική μαρτυρία όμως του Ελληνα λειτουργού και τεχνοκράτη, που μετείχε στο ΔΝΤ την ώρα των ιστορικών αποφάσεων, δίνει άλλο βάρος και άλλη τροπή στη διερεύνηση της περιόδου 2009-2010. Τώρα μπορούμε βάσιμα να εκτιμήσουμε ότι οι Γ.Α. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου χειρίστηκαν την κρίση εξ ολοκλήρου λανθασμένα, ότι δεν διαπραγματεύτηκαν επαρκώς, ότι εντέλει σφράγισαν την μοίρα του ελληνικού λαού δρώντας σαν διανοητικά αιχμάλωτοι, όμηροι φόβων και ιδεοληψιών. Τουλάχιστον.

Ασφαλώς θα αναρωτηθούμε γιατί ο κ. Ρουμελιώτης επιλέγει να μιλήσει τώρα, όταν όλα έχουν κριθεί, όταν η Ελλάδα έχει χάσει πια τις όποιες δυνατότητες είχε να διαπραγματευτεί καλύτερα την τύχη της. Θα αναρωτηθούμε περαιτέρω: Γιατί μιλάει; Γιατί δεν σιωπά και δεν απολαμβάνει τις πλουσιοπάροχες αμοιβές του από το ΔΝΤ και τώρα από την Τράπεζα Πειραιώς; Αντιστοίχως, γιατί δεν σιωπά αιδημόνως ο κ. Παπανδρέου, αλλά απεναντίας γυρνάει σε συνέδρια και αναπτύσσει τη δική του εκδοχή για τον χειρισμό της κρίσης και την ατιμωτική αποπομπή του, αναζητώντας απεγνωσμένα δικαίωση εκ των υστέρων;

Φαίνεται ότι ακόμη και για πρόσωπα ψημένα στην εξουσία και στις μεγάλες αποφάσεις, η ιστορική ευθύνη για την εν εξελίξει εθνική καταστροφή είναι πολύ βαριά, δεν αντέχεται. Γι΄ αυτό μιλούν. Μιλώντας την καταστροφή, την ελαφραίνουν μέσα τους· προσδοκούν, αν όχι δικαίωση, τουλάχιστον ανακούφιση. Πολύ περισσότερο, που δεν υπάρχει Μετά: η καταστροφή έχει συντελεστεί και είναι αμετάκλητη, δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να επιδιορθώσουν ή να ανασκευάσουν.

Ας μην λησμονούμε ότι ο Π. Ρουμελιώτης ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας παραπέμφθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά και δεν δικάστηκε διότι είχε ήδη εκλεγεί ευρωβουλευτής. Φέρει άρα ένα πολιτικό βάρος, και μια ηθική σκιά, από το μακρινό παρελθόν. Δεν θα ήθελε να φέρει και το στίγμα της ολιγωρίας σε μια ιστορική στιγμή που παίχτηκε το μέλλον γενεών Ελλήνων.

Πολύ επαχθέστερο είναι το ιστορικό και προσωπικό βάρος για τον πρώην πρωθυπουργό, παρότι με τον Π. Ρουμελιώτη μοιράζονται την εμπειρία ανάμιξης στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Το όνομά του και η αποτυχία του βάζουν τέλος στην πολιτική δυναστεία τρών γενεών Παπανδρέου. Η σύγκριση θα είναι αναπόφευκτη: Tι άφησε πίσω του, για ποιο μεγάλο έργο ή πράξη θα τον θυμούνται; Θα τον θυμούνται σαν τον πρωθυπουργό με τις χαριτωμένες ιδέες που οδήγησε τη χώρα του σε επαχθή χρεοκοπία και απώλεια εθνικής κυριαρχίας; Ο Γ.Α. Παπανδρέου βρέθηκε αντιμέτωπος με την Ιστορία, και ηττήθηκε. Στο εξής, η Ελλάδα θα του πέφτει βαριά.

ζωγραφ.: Νικόλαος Γύζης, Αράχνη.

Η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων οικοδομών που επίκειται προς ψήφιση υπολογίζεται να αποφέρει έσοδα 800 εκατ. ευρώ περίπου στα άδεια κρατικά ταμεία. Σε κατάσταση χρεοκοπίας, οποιοδήποτε έκτακτο έσοδο, που ελαφρώνει το χρέος, θεωρείται ευπρόσδεκτο. Μερικά έσοδα όμως συνοδεύονται και από ένα ορισμένο κόστος, εν προκειμένω πολυσθενές: το παράπλευρο κόστος της νομιμοποίησης αυθαιρέτων μπορεί να αποβεί πολλαπλασίως βαρύτερο από το έσοδο των 800 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για κόστος ηθικό, κόστος νομιμότητας, κόστος περιβαλλοντικό ― κι όλα θα μεγεθύνονται δυσανάλογα σε ιστορική προοπτική.

Οπως και στην περίπτωση της περαίωσης φορολογικών εκκρεμοτήτων, επ’ ονόματι της επείγουσας είσπραξης ρευστού, το κράτος αθωώνει τους παρανόμους έναντι αντιτίμου, και κατατροπώνει τους νομοταγείς. Ουσιαστικά, το κράτος, ο εγγυητής της συνταγματικής τάξης και του νόμου, καταστρατηγεί την ισονομία και την ισοπολιτεία και επιβραβεύει τους παρανομούντες. Επιπλέον στέλνει σαφές, ωμό, αποκαρδιωτικό μήνυμα προς τους νομοταγείς: ήσαστε και είστε κορόϊδα… Η επίδραση αυτής της κρατικής πολιτικής  επί του ηθικού των νομοταγών, και επί του κοινού αισθήματος περί ηθικής τάξης, είναι ολέθρια. Ξεχαρβαλώνει ό,τι συνέχει την κοινωνία, ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων.

Ασφαλώς, το κράτος δεν μπορεί να είναι πάντα ανελέητος τιμωρός ούτε να πράττει ερήμην της μεταβαλλόμένης παραγματικότητας. Αναγνωρίζει υπαρκτές ανάγκες και προσαρμόζει τις δράσεις και τους νόμους, αναλόγως. Στην περίπτωση όμως της μαζικής και ανεξέλεγκτης νομιμοποίησης αυθαιρέτων, που προοωθεί εσπευσμένως ο υπουργός κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, βρισκόμαστε ενώπιον μιας αυθαιρεσίας με άγνωστες συνέπειες στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον, με δέσμευση ή και εξουδέτερωση των χωροταξικών και πολεοδομικών σχεδιαστών του μέλλοντος.

Η παρούσα τακτοποίηση του αυθαίρετου κτίσματος, με οικειοθελή προσφυγή και απλή δήλωση (!) του αυθαιρεσία ιδιοκτήτη, χωρίς υποχρεωτική αυτοψία, μέτρηση και γνωμοδότηση κρατικών υπηρεσιών, ή οι υπό επεξεργασία προβλέψεις για κατ΄εξαίρεσιν αδειοδοτήσεις ειδικών επιχειρηματικών ζωνών χωρίς αδειοδότηση από δασαρχείο και αρχαιολογική υπηρεσία, εδραιώνουν το κράτος-καταπατητή και το κράτος-φοροεισπράκτορα, το κράτος-λεηλάτη, το κράτος που καταπατά το Σύνταγμα (το άρθρο 24 λ.χ.) και ενθαρρύνει την καταστροφή του περιβάλλοντος, το κράτος που τσαλαπατάει τον νομιμόφρονα, το κράτος που εγκαταλείπει τον ίδιο τον λόγο ύπαρξής του.

Η βιασύνη και η επιπολαιότητα που σφραγίζουν πολλές κυβερνητικές πράξεις τούτη την κρίσιμη ώρα, συνιστούν αλλεπάλληλα, ανεξέλεγκτα ηλεκτροσόκ πάνω στο πάσχον κοινωνικό σώμα, σαν να χορηγεί το ηλεκτρικό φορτίο ζηλωτής χομπίστας, που δεν έχει ιδέα από φυσιολογία και ανατομία, ούτε τον ενδιαφέρει. Απλώς κοιτάει το ταμείο. Αλλά το σώμα, δηλαδή η χώρα, οι άνθρωποι, η δημοκρατική πολιτεία, προορίζονται να ζήσουν και μετά την τρέχουσα, δυσμενή περίοδο, ακέραιοι. Αραγε τα έσοδα των αυθαιρέτων ισοφαρίζουν το ρίσκο μιας μόνιμης αναπηρίας;

Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από έλλειψη κράτους. Υπάρχει άφθονο γύρω μας, μάς καταπνίγει, αλλά όχι λόγω της δράσης· λόγω της αδράνειάς του. Συχνά και λόγω της πονηρής υστεροβουλίας του, κάποτε εξαιτίας και της μοχθηρίας του. Ομως αυτό είναι άλλη συζήτηση από το να ζητάμε αλόγιστα να απομειωθεί το κράτος και τις δραστηριότητές του να τις ανάλάβουν ιδιώτες. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή η μεταβίβαση κρατικών δραστηριοτήτων είναι αδύνατη, διότι το κράτος δεν νομοθετεί μόνον και δεν ρυθμίζει ουδέτερα και αμερόληπτα, αλλά παράγει πολιτική βούληση και πολιτική σκέψη, διερμηνεύοντας έτσι τη λαϊκή κυριαρχία, θεμέλιο της δημοκρατίας.

Ο βουλευτής, ο υπουργός, ο δημοτικός άρχοντας, κάθε αιρετός, γι΄αυτήν ακριβώς τη ζωτική δημοκρατική λειτουργία τιμάται με ψήφο: για να σκέφτεται, να αποφασίζει, να δρα, να προασπίζεται το δημόσιο συμφέρον και να αναλαμβάνει την ευθύνη για όλα αυτά. Αν αναθέτει τις λειτουργίες αυτές σε τρίτους, μη εκλεγμένους, σε τεχνοκράτες, σε συμβούλους, σε οίκους υποστήριξης, ποια η δική του λειτουργία; Μήπως αυτοακυρώνεται;

Ο συλλογισμός αυτός γεννιέται εύλογα καθώς διαβάζουμε καθημερινά για οίκους συμβούλων, τεχνοκρατών και αξιολογητών, που αναλαμβάνουν όλο και περισσότερες λειτουργίες κρατικές, που αφορούν εκτίμηση, σκέψη, σχεδιασμό ― ουσιαστικά, βούληση. Το κόστος είναι μεγάλο, και υπό τις παρούσες συνθήκες πτωχείας, δυσβάστακτο και ίσως παράλογο. Λόγου χάριν, προ ημερών, ο νέος υπουργός Περιβάλλοντος Γ. Παπακωνσταντίνου, στις παρθενικές εξαγγελίες του, ανακοίνωσε κάτι καινοφανές για το Πράσινο Ταμείο που σύστησε η προκάτοχός του κ. Τίνα Μπιρμπίλη: για την περιουσία του, προερχόμενη από τα πρόστιμα των ημιυπαίθριων και άλλων ρυθμίσεων, εκτιμώμενου ύψους 1 δισ., η οποία προορίζεται για περιβαλοντικές αναπλάσεις, θα προσληφθούν εξωτερικοί σύμβουλοι, ιδιωτικές εταιρείες.

Αυτό δεν το είχαμε ακούσει από την προηγούμενη υπουργό. Υποθέτουμε όμως ότι η στρατηγική αναπλάσεων και όλη η πορεία τους είναι αυτονοήτως έργο και καθήκον της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος και των υπηρεσιών του. Αν δεν μπορεί να σκεφτεί, να σχεδιάσει και να επιβλέψει μια τέτοια δράση, τότε τι είδους υπουργείο είναι; Ακόμη κι αν χρειάζεται τεχνική συνδρομή, γιατί δεν ζητά τη βοήθεια μιας ομάδας επιστημόνων από τα Πανεπσιτήμια έναντι μικρής αμοιβής, σαν προσφορά προς τη δοκιμαζόμενη πατρίδα; Ποια ιδεολογία επιβάλλει μια πολυδάπανη μέθοδο εργασίας, κατάλληλη ίσως για μια πλούσια πολυεθνική, αλλά όχι για μια χώρα στο χείλος της καταστροφής; Και εν πάση περιπτώσει, με ποια πολιτική ηθική τα επείγοντα έσοδα από μια αμφιλεγόμενη πρακτική (που νομιμοποιεί αυθαιρεσίες), θα δαπανηθούν πολυτελώς σε οίκους συμβούλων; Είναι σαν λέμε ότι για τα αναλόγως αμφιλεγόμενα και άδικα, πλην επείγοντα, έσοδα της περαίωσης χρειαζόμαστε πληρωμένες συμβουλές ειδικών για το πώς να τα διαθέσουμε…

Ο πολιτικός ηγέτης βρίσκεται στη θέση του για να βούλεται και να βουλεύεται, και να αναλαμβάνει την ευθύνη του, όχι για να αγοράζει βούληση και σκέψη.

Ακόμη κι αν υπερψηφιστεί στη Βουλή το Μεσοπρόθεσμο, τις επόμενες ημέρες, η κυβέρνηση θα δυσκολευτεί αφάνταστα να το εφαρμόσει. Διότι δεν θα καταφέρει συγκεντρώσει φέτος τα 6,4 δισ. που απαιτεί η τρόικα: οι λογαριασμοί της κυβέρνησης είναι ερασιτεχνικοί και μνημεία προχειρότητας. Το ένα μετά το άλλο τα μέτρα φοροείσπραξης καταπίπτουν ανεφάρμοστα ή μένουν ημιτελή, μακριά από τους προβλεπόμενους στόχους. Το Μεσοπρόθεσμο είναι κοινωνικά ανεδαφικό: Το ποσόν που προβλέπεται να αντληθεί με έκτακτους φόρους και περικοπές από μικρομεσαίους, μισθωτούς και συνταξιούχους, όχι μόνο εξουθενώνει τους ήδη εξαντλημένους οικονομικά, αλλά επιπλέον πυροδοτεί την ανυπακοή και την οργή των έντιμων, που πληρώνουν αγογγύστως κάθε υποχρέωσή τους προς το κράτος.

Και το ύστατο σφάλμα: η κυβέρνηση με τις παλινωδίες της και τα ψέματα σε σειρά μέτρων (επιστροφή φόρου από αποδείξεις δαπανών, όριο αφορολογήτου, κλίμακα έκτακτης εισφοράς, φόρος ακίνητης περιουσίας κ.λπ.) έκαψε το πενιχρό πολιτικό κεφάλαιο που της εξασφάλιζε ο τρικυμιώδης ανασχηματισμός και η ψήφος εμπιστοσύνης. Είναι πρωτοφανές: ακόμη και ο πιο κακόπιστος ή ο πιο απαισιόδοξος υπολόγιζε ότι η κυβέρνηση θα έβγαζε το καλοκαίρι, δεδομένης της κόπωσης του κόσμου από τις πολυήμερες διαμαρτυρίες, αλλά και μιας ελάχιστης πίστωσης χρόνου που θα εδίδετο στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Δυστυχώς για τη χώρα, η ανοχή διήρκεσε μερικά εικοσιτεράωρα, έως τη Σύνοδο Κορυφής της περασμένης Πέμπτης. Ο πρωθυπουργός υπεβλήθη πάλι σε οδυνηρό τεστ αντοχής εκβιασμού, και επέστρεψε ηττημένος και άδειος, ο δε υπουργός Οικονομικών Β. Βενιζέλος ομολόγησε με παρρησία την τραγική αδυναμία της κυβερνήσεως των Αθηνών να ασκήσει οποιαδήποτε δική της πολιτική: «Ήμασταν υποχρεωμένοι να βρούμε λύσεις αποδεκτές από τους εταίρους… Οι εταίροι δεν νοιάζονται για την ηθική ισορροπία των μέτρων…»

Είναι εντυπωσιακές πράγματι οι παλινωδίες, τα ψέματα και η προχειρότητα κατά την κατάρτιση ενός δεύτερου, αιματηρότερου προγράμματος φοροεισπρακτικών μέτρων, του οποίου την ανάγκη ύπαρξης μάλιστα αρνιόταν έως πρόσφατα ο απομακρυνθείς υπουργός Οικονομικών. Ο τεχνοκράτης Γ. Παπακωνσταντίνου ουδέποτε άσκησε αυτοκριτική για την αποτυχία του Μνημονίου Ι, της συνταγής του και της εκτέλεσής του· έκανε λόγο μόνο για αστοχίες, αστοχίες στην είσπραξη εσόδων, αστοχίες στη μείωση των δαπανών, αστοχίες στον υπολογισμό της ύφεσης. Και επιβραβεύθηκε από τον πρωθυπουργό, δια της μεταθέσεώς του στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Ο αντικαταστάτης του κ. Βενιζέλος, σαφώς πιο πολιτικό πρόσωπο, με στοιχειώδη αίσθηση της σφοδρής ανησυχίας που διαπερνά την κοινωνία, ευθύς ως ανέλαβε, επιχείρησε να βεβαιώσει τους πολίτες ότι συμμερίζεται την ανησυχία και σέβεται τις θυσίες τους. Η ευγλωττία του ανδρός όμως δεν αρκεί. Οι Ευρωπαίοι εταίροι-δανειστές, ευρισκόμενοι σε δεινή αμηχανία ενώπιον της συστημικής κρίσης στην ευρωζώνη, σπεύδουν να ασκήσουν τη μόνη πολιτική που γνωρίζουν: αγορά χρόνου και ασφυκτική πίεση στο πειραματόζωο Ελλάς, τον πιο αδύνατο λίθο στο ήδη κλονισμένο οικοδόμημα του ευρώ.

Ωστε το πρόβλημα πλέον δεν είναι αν μπορεί η κυβέρνηση να σχεδιάσει και να εφαρμόσει μια βιώσιμη πολιτική εξόδου από την κρίση, αλλά αν είναι σε θέση να επιβιώσει η ίδια εφαρμόζοντας υπαγορευμένες ανεδαφικές πολιτικές, που οδηγούν σε ασφυξία την ελληνική κοινωνία. Το ανεδαφικό της ασφυκτικής πολιτικής που υπαγορεύει η τρόικα στην χρεοκοπημένη Ελλάδα, επισημαίνουν πλέον όχι οι συνήθεις αντιρρησίες του εσωτερικού, αλλά κορυφαίοι πολιτικοί ηγέτες, οικονομολόγοι και διεθνείς οργανισμοί: Ο πρώην καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ, ο νομπελίστας Αμάρτυα Σεν, ακόμη και ο ΟΗΕ, επισημαίνουν, ο καθείς με τον τρόπο του, τους κινδύνους εθνικής και κοινωνικής αποσάθρωσης σε δοκιμαζόμενες χώρες σαν την Ελλάδα.

Είναι πασίδηλο ότι η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει δεύτερο και τρίτο και τέταρτο μνημόνιο, με δανεισμό που διαρκώς θα διογκώνει το χρέος, και με ύφεση που θα βουλιάζει όλο και βαθύτερα τη χώρα. Είναι επίσης φανερό ότι η οποιαδήποτε διέξοδος από τον κλειστό βρόχο της λιτότητας-ύφεσης δεν μπορεί να προκύψει μόνο με ελληνική πρωτοβουλία. Χρειάζεται οπωσδήποτε και η συμβολή της Ευρώπης. Οι εν συγχύσει και αγκυλώσει Ευρωπαίοι ηγέτες όμως, δεν είναι σε θέση ακόμη να σκεφτούν ριζικά, πολιτικά, επί του πυρήνα της συστημικής κρίσης, που άρχισε το 2008 με το κραχ των τραπεζικών τοξικών και εξακολουθεί σήμερα υπό τη μορφή των εθνικών χρεών. Οι Ευρωπαίοι διέσωσαν τις τράπεζες, αλλά δυσκολεύονται να σώσουν αναλόγως αποτελεσματικά τα κράτη· αγοράζουν χρόνο και μεταθέτουν τις λύσεις, αναβάλλουν τις ριζοσπαστικές αποφάσεις, ξορκίζουν το πρόβλημα, δεν τολμούν.

Η ελληνική περίπτωση είναι πεδίο δοκιμής για τους εταίρους, και πεδίο δεινής δοκιμασίας για τους Ελληνες. Φαίνεται επίσης ότι είναι πεδίο δοκιμασίας για τη δημοκρατία και την πολιτική κουλτούρα, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά ολόκληρης της Ευρώπης. Η καταγραφόμενη δυσαρμονία μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής τάξης, το έλλειμμα νομιμοποίησης, η αποτυχία των τεχνοκρατών, η κατίσχυση των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, η προδοσία των πολιτικών, η κρίση αντιπροσώπευσης, η ανάδυση νέων επιθετικών εθνικισμών, η επέλαση των στερεοτύπων μίσους, δεν αφορούν πια μόνο την εξασθενημένη και πολλαπλώς βαλλόμενη Ελλάδα· αφορούν όλη την Ευρώπη. Η τύχη της Ελλάδας, η έκβαση της δοκιμασίας της, είναι αναπόσπαστο μέρος της κοινής ευρωπαϊκής μοίρας. Είμαστε περισσότερο Ευρωπαίοι από ποτέ.

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

RSS Gatherate: The Best of the Greeks

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitting

  • Ζωγράφισε τους ισχυρούς σαν χατζηαβάτες, τους ταπεινούς σαν θυμόσοφους, εντόπιζε ποταπές ρητορείες, χαστούκιζε την… twitter.com/i/web/status/1… 1 week ago
  • Η ανάκαμψη των σοσιαλιστών, η ορμητική εμφάνιση ριζοσπαστών αριστερών στον Μεσογειακό Νότο οφείλεται σε αντίστροφη… twitter.com/i/web/status/1… 2 weeks ago
  • Πού να σου εξηγώ «πόθεν η κοινή λέξις τραγουδώ»…; «Ένα Βλέμμα» στο Έθνος της Κυριακής μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη -… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Μετά τη συνάντηση καλλιτεχνών-Μητσοτάκη, να τον ρωτήσω: Πόσο θράσος; Πώς διαχειρίστηκαν το θέμα από το 1993, όταν ψ… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Παπατζιλίκι με τους τραγουδοποιούς: Άσμα 450+: Επικίνδυνο και παραπλανητικό το βίντεο του Κυριάκου Μητσοτάκη ethnos.gr/politiki/33501… 1 month ago
  • Με τους βουλευτές της Βόρειας Μακεδονίας, Beti Rabadzievska από τις Πρέσπες (αριστερά) και Sasho Vasilevski από την… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 1.003.244 hits
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: