Η προχθεσινή έκρηξη βόμβας στο γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη δεν διαμέλισε μόνο έναν δημόσιο λειτουργό, έναν οικογενειάρχη, διαμέλισε την εμπιστοσύνη προς το κράτος, εμπιστοσύνη που ήταν ήδη κλονισμένη, και επιβάρυνε δραματικά μια πολιτική ατζέντα ήδη επιβαρημένη.


Στόχος της τρομοκρατικής βόμβας φάνηκε να είναι ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποίος στη διάρκεια της οκτάμηνης θητείας του κινήθηκε πολύ δυναμικά εναντίον της πολιτικής τρομοκρατίας και του κοινού εγκλήματος, με άλλοτε άλλη επιτυχία και με προσωπική ανάληψη της πολιτικής ευθύνης.

Ωστόσο, ο απώτερος στόχος αυτής της πρωτοφανούς τρομοκρατικής ενέργειας είναι η καρδιά του κράτους, κατά τη διατύπωση των Ερυθρών Ταξιαρχιών όταν απήγαγαν τον Αλντο Μόρο. Στην παρούσα περίπτωση, πρόκειται για ανοιχτό πόλεμο, με χαρακτηριστικά βεντέτας, και παντελή αδιαφορία για «παράπλευρες» απώλειες και αθώα θύματα.

Η βόμβα–δέμα δεν έχει σχέση με τις βόμβες–κατσαρόλες ή τις βόμβες–γκαζάκια που πλήττουν κτιριακούς στόχους χωρίς θύματα· δεν έφερε ένα συμβολισμό δυναμικής διαμαρτυρίας, έφερε την υλικότητα φόνων εν ψυχρώ, τυφλά, χωρίς καμιά διάκριση. Η βόμβα–δέμα είχε χαρακτήρα μαφιόζικο, χαρακτήρα τζιχάντ· κι αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό για την πολιτική ζωή εφεξής.

Η τυφλή βία προκαλεί ανάλογη σκληρή αντίδραση. Η απειλή κατά της ασφάλειας ωθεί σε δεύτερο πλάνο την ευαισθησία για τις ελευθερίες. Επιπλέον: το αιματηρό αυτό επεισόδιο συμβαίνει σε μια συγκυρία κατά την οποία δοκιμάζονται οι αντοχές του δημοκρατικού μας πολιτεύματος από τη σφοδρή οικονομική κρίση και την απειλή χρεοκοπίας.

Η φονική βόμβα σκάει στα χέρια μιας κοινωνίας που ανησυχεί βαθιά για το εγγύς μέλλον, για τις τύχες των νέων, για την επιβίωση των ασθενέστερων μελών της· σε μια κοινωνία της οποίας ήδη δοκιμάζονται οι δεσμοί αλληλεγγύης και συνοχής. Η βόμβα, οι βόμβες, πλήττουν αυτή τη δοκιμαζόμενη κοινωνία.

Advertisements