You are currently browsing the monthly archive for Ιουλίου 2009.

Πριν από ένα χρόνο, τέτοιες μέρες, είκοσι δύο Ελληνες επιστήμονες, κορυφαίοι στους τομείς τους διεθνώς, είχαν συνυπογράψει ένα κείμενο για το παρόν και το μέλλον της έρευνας εν Ελλάδι. Το κείμενο δεν προσέχτηκε όσο του άξιζε, και δυστυχώς όλα όσα ακολούθησαν, από την έκρηξη της νεολαίας και την συνεχιζόμενη αποσάθρωση του δημόσιου σχολείου, έως την επιχειρούμενη συρρίκνωση των ερευνητικών κέντρων άνευ διαβούλευσης, δικαιολογούν τον δραματικό τόνο των 22, αλλά και κάνουν ακόμη πιο επίκαιρες και αναγκαίες τις λύσεις που προτείνουν. Το κείμενο, υπό τον τίτλο «Για την Ελλάδα δεν υπάρχει μέλλον χωρίς έρευνα», παραδόθηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια, που είχε την πρωτοβουλία να καλέσει τους επιστήμονες, παραδόθηκε στον πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή, έφτασε και στα χέρια του τότε υπουργού Παιδείας Ευ. Στυλιανίδη, δημοσιεύθηκε εν περιλήψει, γράφτηκαν μερικά σχόλια, κι έμεινε εκεί.

Από το λιτό και σαφές κείμενο των 22, κρατάω το προοίμιο: «η ευημερία ή η περιθωριοποίηση μιας χώρας θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητά της να παράγει νέα γνώση, να αναπτύσσει τεχνολογία και να καινοτομεί». Κρατάω και τις επισημάνσεις τους για το brain drain, για τη μετανάστευση επιστημόνων δηλαδή, αλλά και τις λύσεις που προτείνουν ώστε να αποτραπεί η μετανάστευση και να επαναπατριστούν οι καταξιωμένοι και οι ταλαντούχοι νέοι. Ιδιαίτερη σημασία, ανώτερη και από τα συγκεκριμένα, έχει το ιδεολογικό – αξιακό πλαίσιο που προτείνουν: «Απαιτείται συντονισμένη προσπάθεια από καταξιωμένους επιστήμονες, την Πολιτεία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ώστε να περάσει στη Νέα Γενιά το μήνυμα ότι ο δρόμος της επιστημονικής έρευνας, με τον οποίο συνδέονται ενδογενώς η αξιοκρατία, η ανιδιοτέλεια και η συνεχής αναζήτηση της αλήθειας, αποτελεί πρότυπο δημιουργικής ζωής…».

Ιδού, οι διεθνείς αριστείς της επιστήμης, μαθηματικοί, γιατροί, φυσικοί, ο Χριστοδούλου και ο Μοσχοβάκης, ο Κεχρής και ο Οικονόμου, ο Ηλιόπουλος και ο Φωκάς, ο Παπαδημητρίου και ο Δημόπουλος, ο Καφάτος και ο Τσίχλης και ο Μπούρας, 22 κορυφαίοι μιλούν επιτέλους ευθέως για αξίες ζωής: για ανιδιοτέλεια, αξιοκρατία, αναζήτηση αλήθειας. Αυτά μπορούν να αποτελούν πρότυπο ζωής. Αυτά εμπνέει η επιστήμη στον νέο. Κι αυτά υπόσχεται σαν ανταμοιβή.

Πρότυπο δημιουργικής ζωής. Ενα χρόνο αργότερα, φέτος, την περασμένη εβδομάδα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποδέχτηκε στην Ηρώδου Αττικού τον 28χρονο επιστήμονα Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, μαζί με τον δάσκαλό του στο Μπέρκλεϊ Χρ. Παπαδημητρίου. Ποιος είναι ο Δασκαλάκης; Ο «πληροφορικάριος» Δασκαλάκης, πτυχιούχος του ΕΜΠ, με τη διδακτορική διατριβή του στο Μπέρκλεϊ κέρδισε το Doctoral Dissertation Award 2008 της Association for Computing Machinery, κορυφαία διάκριση για νέο επιστήμονα. Κέρδισε και μια θέση διδάσκοντος στο ΜΙΤ.

Ο Δασκαλάκης δεν είναι διάσημος ποδοσφαιριστής ή τραγουδιστής, δεν κερδίζει εκατομμύρια από μεταγραφές και διαφημίσεις, δεν οδηγεί Φεράρι ή Πόρσε (ούτε καν Lexus που διαφήμιζε πέρυσι ο ακαδημαϊκός Νανόπουλος). Δεν είναι πλούσιος ούτε θα γίνει, από την επιστημονική του εργασία. Οι επιτυχίες του οφείλονται στο ταλέντο του ασφαλώς, αλλά και στη σκληρή δουλειά, στην επιμονή, στην προσήλωση, στην πίστη στη δημιουργία. Είναι πρότυπο δημιουργικής ζωής;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πιστεύει πως ναι, είναι. Γι’ αυτό τον κάλεσε, για να τιμήσει στο πρόσωπό του όλα τα Ελληνόπουλα που σπουδάζουν και προκόβουν, που εργάζονται και μελετούν, και προσφέρουν, απανταχού. Μα και αρκετοί νέοι το πιστεύουν. Αρκετοί φοιτητές και μαθητές ήξεραν τον πρωταθλητή Δασκαλάκη, τον διακεκριμένο της γενιάς τους, τον μαθηματικό και πληροφορικάριο σταρ, τον δικό τους τσάμπιον. Στα μπλογκ έγραψαν ήδη, τον καιρό της Eurovision, της εθνικής μας τύφλωσης: Σάκης ή Δασκαλάκης; Προφανώς, αυτοί που έκαναν τη σύγκριση, έχουν διαλέξει πρότυπο, και δεν είναι ο Σάκης Eurovision Ρουβάς.

Προχθές, ο Πρόεδρος εξέφρασε την αγωνία του, για το πώς θα φέρουμε από «έξω» αυτά τα λαμπρά παιδιά εδώ, «μέσα». Την ίδια αγωνία συμμερίζονται χιλιάδες οικογένειες, που βλέπουν τα παιδιά τους να ανθούν «έξω». Δεν αντιστρέφεται εύκολα η μετανάστευση των αρίστων. Γιατί ο «μέσα» μας είναι στενόχωρο και οκνηρό, ανάξιο να υποδεχθεί αυτά τα ταλέντα. Ας το αλλάξουμε, αν μπορούμε. Ως τότε, ας προβάλλουμε τέτοια και άλλα πρότυπα, αξιοκρατίας, ανιδιοτέλειας, αναζήτησης αλήθειας. Το θέλουν πολλοί νέοι, πολύ περισσότεροι και πολύ διαφορετικοί απ’ όσους δείχνουν τα μήντια.

μοτο
Η δικογραφία είναι ήδη πυρηνικό υλικό για το καθ’ ημάς  Athens Confidential και για το Greek Tabloid.
Μπου ντουνιά
τσαρκ φιλέκ
Επί χρόνια πολλά, κυβερνήσεις και αστυνομικές αρχές αρνιόντουσαν την ύπαρξη οργανωμένου εγκλήματος στη χώρα μας, φοβούμενοι να αναγνωρίζουν ό,τι ήδη έθαλλε. Ακόμη και την τρέχουσα χρονιά, ανατινάξεις αυτοκινήτων και εκτελέσεις το καταμεσήμερο χαρακτηρίζονται από την αστυνομία “ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε νονούς της νύχτας” και οι υποθέσεις προσπερνιούνται. Λες και η διαρκής φονική δράση των “νονών της νύχτας” είναι αναπόσπαστο μέρος του δημοκρατικού βίου, είναι αναπόφευκτη χαλαζόπτωση, μπόρα Αυγούστου.
Δεν είναι. Το οργανωμένο έγκλημα, με τα συμβόλαια θανάτου, τις ανατινάξεις κτιρίων και αυτοκινήτων, τις απαγωγές, τις εκτελέσεις αντιπάλων και καρφιών, τις εξαγορές κρατικών λειτουργών, τις επαφές με ημινόμιμους επιχειρηματίες και νομιμοφανή πλυντήρια, δρα επειδή υπάρχει ανοχή· επειδή κάποιοι θύλακοι του κρατικού μηχανισμού προσφέρουν ανοχή. Με το αζημίωτο. Στην αστυνομία, στο δικαστικό σώμα, στις φυλακές. Γνωρίζουμε ότι μέγα μέρος των μαφιόζικων εργασιών διευθύνεται μέσα από τις φυλακές, ακόμη και από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας των Τρικάλων. Γνωρίζουμε ότι εγκληματίες με βαριές κατηγορίες πετυχαίνουν αλλεπάλληλες αναβολές δίκης, ακόμη και άρση της προφυλάκισης. Γνωρίζουμε ότι τις φυλακές διοικούν εσωτερικά οι κατάδικοι, με δικούς τους νόμους και κώδικες.
Με την εξάρθρωση της συμμορίας απαγωγέων του μεγαλοεπιχειρηματία Παναγόπουλου μαθαίνουμε επίσης ότι στις παρυφές της εκτενούς και δραστήριας μαφίας, στο όριο της νομιμόμητας, κινούνται πολλά γκρίζα πρόσωπα, με οικονομική επιφάνεια, με φανερές συναλλαγές, με κοινωνική προβολή, ενδεχομένως με πολιτικές διασυνδέσεις.
Ο καμένος δεν φοβάται τη φωτιά· οι συλληφθέντες ενδεχομένως να καίνε τους γκρίζους, τους ημινόμιμους και τους μεγαλόσχημους, γιατί δεν ρισκάρουν τίποτε πια. Δεν γνωρίζουμε ούτε το ακριβές περιεχόμενο του ανακριτικού υλικού ούτε τα τεκμήρια των σχέσεων και των διασυνδέσεων. Γνωρίζουμε όμως ότι ο κόσμος του οργανωμένου εγκλήματος εφάπτεται με τον κόσμο των σωματοφυλάκων, των φουσκωτών και των νυκτερινών κέντρων. Γνωρίζουμε ότι μέρος αυτής της πανίδας παρέχει τέτοιες και άλλες υπηρεσίες στον κόσμο του ξιπασμένου πλούτου και της επιδεικνυόμενης ισχύος, σε αυτούς που συναπαρτίζουν την οικονομική ελίτ του κρατιδίου.
Υποθέτουμε βάσιμα επίσης ότι η μαφία των Βλαστού και Σια συνετρίβη διότι υπερέβη τα εσκαμμένα. Μεθυσμένοι από την ατιμωρησία και την ανοχή, ανοίχτηκαν πέρα από τα άγραφα πλην υπαρκτά όρια· χτύπησαν ένα επίλεκτο μέλος του επιχειρηματικού κόσμου και κινητοποίησαν τα αμυντικά αντανακλαστικά όλων των πλουσίων: αισθάνθηκαν υποψήφια θύματα. Διότι δεν κυκλοφορούν όλοι οι πλούσιοι με φουσκωτούς και θωρακισμένα οχήματα, δεν κατοικούν σε περίφρακτα σπίτια, δεν έρχονται ούτε καν σε οριακή επαφή με τον γκρίζο κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι φοβήθηκαν και ζήτησαν προστασία· κι έχουν τον τρόπο και τη δύναμη να απαιτήσουν προστασία.
Δεν γνωρίζουμε τι είδους προστασία προσφέρθηκε. Γνωρίζουμε όμως ότι η απαγωγή Παναγόπουλου βαίνει προς διαλεύκανση· άρα προσφέρεται ένα μήνυμα με δύο παραλήπτες: καθησυχαστικό, προς τους απειλούμενους, εκφοβιστικό, προς τους αποθρασυνθέντες.
Η εξάρθρωση όμως προκαλεί απρόοπτες καραμπόλες. Αναπόφευκτα. Το σύστημα ανοχής, εξαγορών, πλυντηρίων, γκρίζων ζωνών, η τόσο περίτεχνη κατασκευή νομιμοφάνειας, κλονίζεται. Στην αβάσταχτη υπερδιαφάνεια και υπερταχύτητα του μηντιόκοσμου μας, αυτού του γκρίζου κόσμου της απληστίας και της χλιδής, του “νόμιμου άρα ηθικού”, όλα μαθαίνονται, όλα κυκλοφορούν, έστω μισοειπωμένα.
Εργολάβοι, μεγαλοπειχειρηματίες, δημοσιογράφοι, μοιραίες γκόμενες, σκληροί εγκέφαλοι, κτηνώδεις πιστολάδες, ιδιοκτήτες καμπαρέ, καρφιά, βρώμικοι αστυνόμοι… Η δικογραφία είναι ήδη πυρηνικό υλικό για το καθ’ ημάς  Athens Confidential και για το Greek Tabloid, εφόσον βρεθεί ο κατάλληλος james Ellroy· για το Chinatown, με τον ανάλογο Πολάνσκι· ίσως για το “Χέρια πάνω απ’ την πόλη”, με τον κατάλληλο Φραντσέσκο Ρόσσι. Για ένα μυθιστόρημα larger than life, σκοτεινό, πικρό, βίαιο, για ένα χρονικό εξαθλίωσης και πτώσης.
Το Νέο Ελληνικό Μυθιστόρημα, της άγριας, σκοτεινής, διεφθαρμένης μητροπολιτικής Ελλάδας του 21ου αιώνα, θα ξεκινούσε με ό,τι έγραφε εξήντα χρόνια νωρίτερα, στην Καλιφόρνια, ένας μεγάλος συγγραφέας για τον πλούτο: «Το χρήμα σε μεγάλες ποσότητες τείνει να αποκτά δική του ζωή, ακόμη και συνείδηση.» (Ρ. Τσάντλερ, Ο Μεγάλος Αποχαιρετισμός). Και θα τέλειωνε με μια σκοτεινή ελεγεία, με τον καθ’ ημάς μέγιστο ψυχογράφο των Αθηνών του 1896, με τον Ξεπεσμένο Δερβίση του Αλ. Παπαδιαμάντη:  «Μπου ντουνιά τσαρκ φιλέκ (Αυτός ο κόσμος είναι σφαίρα και γυρίζει). Ασκ ολσούν τσιβιρινέκ.  (Χαρά σ’ εκείνον που ξέρει να τον γυρίζει, τον κόσμον αυτό).»

Επί χρόνια πολλά, κυβερνήσεις και αστυνομικές αρχές αρνιόντουσαν την ύπαρξη οργανωμένου εγκλήματος στη χώρα μας, φοβούμενοι να αναγνωρίζουν ό,τι ήδη έθαλλε. Ακόμη και την τρέχουσα χρονιά, ανατινάξεις αυτοκινήτων και εκτελέσεις το καταμεσήμερο χαρακτηρίζονται από την αστυνομία “ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε νονούς της νύχτας” και οι υποθέσεις προσπερνιούνται. Λες και η διαρκής φονική δράση των “νονών της νύχτας” είναι αναπόσπαστο μέρος του δημοκρατικού βίου, είναι αναπόφευκτη χαλαζόπτωση, μπόρα Αυγούστου.

Δεν είναι. Το οργανωμένο έγκλημα, με τα συμβόλαια θανάτου, τις ανατινάξεις κτιρίων και αυτοκινήτων, τις απαγωγές, τις εκτελέσεις αντιπάλων και καρφιών, τις εξαγορές κρατικών λειτουργών, τις επαφές με ημινόμιμους επιχειρηματίες και νομιμοφανή πλυντήρια, δρα επειδή υπάρχει ανοχή· επειδή κάποιοι θύλακοι του κρατικού μηχανισμού προσφέρουν ανοχή. Με το αζημίωτο. Στην αστυνομία, στο δικαστικό σώμα, στις φυλακές. Γνωρίζουμε ότι μέγα μέρος των μαφιόζικων εργασιών διευθύνεται μέσα από τις φυλακές, ακόμη και από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας των Τρικάλων. Γνωρίζουμε ότι εγκληματίες με βαριές κατηγορίες πετυχαίνουν αλλεπάλληλες αναβολές δίκης, ακόμη και άρση της προφυλάκισης. Γνωρίζουμε ότι τις φυλακές διοικούν εσωτερικά οι κατάδικοι, με δικούς τους νόμους και κώδικες.

Με την εξάρθρωση της συμμορίας απαγωγέων του μεγαλοεπιχειρηματία Παναγόπουλου μαθαίνουμε επίσης ότι στις παρυφές της εκτενούς και δραστήριας μαφίας, στο όριο της νομιμόμητας, κινούνται πολλά γκρίζα πρόσωπα, με οικονομική επιφάνεια, με φανερές συναλλαγές, με κοινωνική προβολή, ενδεχομένως με πολιτικές διασυνδέσεις.

Ο καμένος δεν φοβάται τη φωτιά· οι συλληφθέντες ενδεχομένως να καίνε τους γκρίζους, τους ημινόμιμους και τους μεγαλόσχημους, γιατί δεν ρισκάρουν τίποτε πια. Δεν γνωρίζουμε ούτε το ακριβές περιεχόμενο του ανακριτικού υλικού ούτε τα τεκμήρια των σχέσεων και των διασυνδέσεων. Γνωρίζουμε όμως ότι ο κόσμος του οργανωμένου εγκλήματος εφάπτεται με τον κόσμο των σωματοφυλάκων, των φουσκωτών και των νυκτερινών κέντρων. Γνωρίζουμε ότι μέρος αυτής της πανίδας παρέχει τέτοιες και άλλες υπηρεσίες στον κόσμο του ξιπασμένου πλούτου και της επιδεικνυόμενης ισχύος, σε αυτούς που συναπαρτίζουν την οικονομική ελίτ του κρατιδίου.

Υποθέτουμε βάσιμα επίσης ότι η μαφία των Βλαστού και Σια συνετρίβη διότι υπερέβη τα εσκαμμένα. Μεθυσμένοι από την ατιμωρησία και την ανοχή, ανοίχτηκαν πέρα από τα άγραφα πλην υπαρκτά όρια· χτύπησαν ένα επίλεκτο μέλος του επιχειρηματικού κόσμου και κινητοποίησαν τα αμυντικά αντανακλαστικά όλων των πλουσίων: αισθάνθηκαν υποψήφια θύματα. Διότι δεν κυκλοφορούν όλοι οι πλούσιοι με φουσκωτούς και θωρακισμένα οχήματα, δεν κατοικούν σε περίφρακτα σπίτια, δεν έρχονται ούτε καν σε οριακή επαφή με τον γκρίζο κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι φοβήθηκαν και ζήτησαν προστασία· κι έχουν τον τρόπο και τη δύναμη να απαιτήσουν προστασία.

Δεν γνωρίζουμε τι είδους προστασία προσφέρθηκε. Γνωρίζουμε όμως ότι η απαγωγή Παναγόπουλου βαίνει προς διαλεύκανση· άρα προσφέρεται ένα μήνυμα με δύο παραλήπτες: καθησυχαστικό, προς τους απειλούμενους, εκφοβιστικό, προς τους αποθρασυνθέντες.

Η εξάρθρωση όμως προκαλεί απρόοπτες καραμπόλες. Αναπόφευκτα. Το σύστημα ανοχής, εξαγορών, πλυντηρίων, γκρίζων ζωνών, η τόσο περίτεχνη κατασκευή νομιμοφάνειας, κλονίζεται. Στην αβάσταχτη υπερδιαφάνεια και υπερταχύτητα του μηντιόκοσμου μας, αυτού του γκρίζου κόσμου της απληστίας και της χλιδής, του “νόμιμου άρα ηθικού”, όλα μαθαίνονται, όλα κυκλοφορούν, έστω μισοειπωμένα.

Εργολάβοι, μεγαλοπειχειρηματίες, δημοσιογράφοι, μοιραίες γκόμενες, σκληροί εγκέφαλοι, κτηνώδεις πιστολάδες, ιδιοκτήτες καμπαρέ, καρφιά, βρώμικοι αστυνόμοι… Η δικογραφία είναι ήδη πυρηνικό υλικό για το καθ’ ημάς  Athens Confidential και για το Greek Tabloid, εφόσον βρεθεί ο κατάλληλος james Ellroy· για το Chinatown, με τον ανάλογο Πολάνσκι· ίσως για το “Χέρια πάνω απ’ την πόλη”, με τον κατάλληλο Φραντσέσκο Ρόσσι. Για ένα μυθιστόρημα larger than life, σκοτεινό, πικρό, βίαιο, για ένα χρονικό εξαθλίωσης και πτώσης.

Το Νέο Ελληνικό Μυθιστόρημα, της άγριας, σκοτεινής, διεφθαρμένης μητροπολιτικής Ελλάδας του 21ου αιώνα, θα ξεκινούσε με ό,τι έγραφε εξήντα χρόνια νωρίτερα, στην Καλιφόρνια, ένας μεγάλος συγγραφέας για τον πλούτο: «Το χρήμα σε μεγάλες ποσότητες τείνει να αποκτά δική του ζωή, ακόμη και συνείδηση.» (Ρ. Τσάντλερ, Ο Μεγάλος Αποχαιρετισμός). Και θα τέλειωνε με μια σκοτεινή ελεγεία, με τον καθ’ ημάς μέγιστο ψυχογράφο των Αθηνών του 1896, με τον Ξεπεσμένο Δερβίση του Αλ. Παπαδιαμάντη:  «Μπου ντουνιά τσαρκ φιλέκ (Αυτός ο κόσμος είναι σφαίρα και γυρίζει). Ασκ ολσούν τσιβιρινέκ.  (Χαρά σ’ εκείνον που ξέρει να τον γυρίζει, τον κόσμον αυτό).»

Διηνεκώς ημιαυθαίρετοι, καθολικά ημινόμιμοι
― Ασε, εμείς θα κάνουμε άλλη μαγκιά, ε… ―Γι’ αυτό σου λέω, ειναι ηλίθιοι οι άνθρωποι, δεν ξέρουν να κάνουνε δουλειές… ―Εμένα θα μου πεις; Γά…σέ τα. Αβγοτάραχο τελείως. ―Το ξέρω… Εμείς Αγιο Μαυρίκιο, ακούς; Εκεί… ―Ναι,ναι, ναι. ―Αιώρα, αιώρα, ξέρεις τι είναι η αιώρα; ―Οffshore ναυτιλιακή…
Οι υποκλαπείσες συνδιαλέξεις του κατάδικου Βλαστού με τους συνεργάτες του στο συνδικάτο εγκλήματος, αποσπασματικές, σπασμένες, ακατάληπτες κατά διαστήματα, με επαναλήψεις και εμμονές, λόγια ανάκατα με ρεκασμούς, κομματάκια μιας ομιλίας καρτοκινητής, αυτές οι συνομιλίες καθρεφτίζουν παρ’ όλ’ αυτά έναν διάχυτο λόγο, διάχυτο παντού, ένα discours ριζωμένο στο συλλογικό φαντασιακό, διάσπαρτο σε καφετέριες, μπαράκια, ταβέρνες, έναν λόγο δημόσιο. Είναι τα θραυσματικά λόγια μιας θρυμματισμένης συνείδησης, ανδρών και γυναικών μοιραίων, ματαιωμένων, λυσσασμένων για μια νίκη με τα χρώματα της Φεράρι Τεσταρόσα, τόσο ματαιωμένων και λυσσασμένων, που μιλάνε για φέρετρα κλειστά και κεφάλια ανοιγμένα όπως μιλάνε για μεζονέτες και τζιπ.
Είναι θρυμματισμένα λόγια από μια ραγισμένη κοινωνία, γκρίζα απ’ άκρη σ’ άκρη, διηνεκώς ημιαυθαίρετη, καθολικά ημινόμιμη, που ξεπλένει χρήμα και μακιγιάρει περσόνες μεγάλων, αρχηγών και γιγαντοτεράστιων. Και είναι λόγος των κυρίαρχων, των άνετων, των ισχυρών.
Είναι λόγια που ακούμε παντού γύρω, αυθάδη και άπληστα, κυνικά. Σπασμένα λόγια στο μετρό, στα πεζοδρόμια, τερατώδης αφασία πληθωρισμένη με εκατομμύρια κινητά. Και απελπισμένα ομογενοποιητικά: τα λένε οι έχοντες, τα λένε και οι φτωχοδιάβολοι, φενακισμένα ανθρωπάκια, ανεπίληπτοι μάνατζερ, γκάνγκστερ, πολιτικοί, δημόσιοι λειτουργοί, όλοι μαζί στη στρατόσφαιρα της αιώρας, του Αγιου Μαυρίκιου, της offshore, όλοι με την ίδια αγωνία: πώς θα μαζέψουν και πώς θα ξεπλύνουν το χρήμα.
Τα λόγια του κατάδικου και του χωματουργού είναι διάλογοι από παρωδία του Ταραντίνο, είναι όμως και λόγια που μοιάζουν ανατριχιαστικά με λόγια του 1989, με υποκλαπέντες διαλόγους κορυφαίου υπουργού και κορυφαίου εκδότη για τα λεφτά του Κωσκοτά και την τιμή του πολιτικού κόσμου: «Aρ…ια μοιραλέικα!» Ιδιο discours, ίδιο θέμα: ο βούρκος της καθολικής ημινομιμότητας.

― Ασε, εμείς θα κάνουμε άλλη μαγκιά, ε… ―Γι’ αυτό σου λέω, ειναι ηλίθιοι οι άνθρωποι, δεν ξέρουν να κάνουνε δουλειές… ―Εμένα θα μου πεις; Γά…σέ τα. Αβγοτάραχο τελείως. ―Το ξέρω… Εμείς Αγιο Μαυρίκιο, ακούς; Εκεί… ―Ναι,ναι, ναι. ―Αιώρα, αιώρα, ξέρεις τι είναι η αιώρα; ―Οffshore ναυτιλιακή…

Οι υποκλαπείσες συνδιαλέξεις του κατάδικου Βλαστού με τους συνεργάτες του στο συνδικάτο εγκλήματος, αποσπασματικές, σπασμένες, ακατάληπτες κατά διαστήματα, με επαναλήψεις και εμμονές, λόγια ανάκατα με ρεκασμούς, κομματάκια μιας ομιλίας καρτοκινητής, αυτές οι συνομιλίες καθρεφτίζουν παρ’ όλ’ αυτά έναν διάχυτο λόγο, διάχυτο παντού, ένα discours ριζωμένο στο συλλογικό φαντασιακό, διάσπαρτο σε καφετέριες, μπαράκια, ταβέρνες, έναν λόγο δημόσιο. Είναι τα θραυσματικά λόγια μιας θρυμματισμένης συνείδησης, ανδρών και γυναικών μοιραίων, ματαιωμένων, λυσσασμένων για μια νίκη με τα χρώματα της Φεράρι Τεσταρόσα, τόσο ματαιωμένων και λυσσασμένων, που μιλάνε για φέρετρα κλειστά και κεφάλια ανοιγμένα όπως μιλάνε για μεζονέτες και τζιπ.

Είναι θρυμματισμένα λόγια από μια ραγισμένη κοινωνία, γκρίζα απ’ άκρη σ’ άκρη, διηνεκώς ημιαυθαίρετη, καθολικά ημινόμιμη, που ξεπλένει χρήμα και μακιγιάρει περσόνες μεγάλων, αρχηγών και γιγαντοτεράστιων. Και είναι λόγος των κυρίαρχων, των άνετων, των ισχυρών.

Είναι λόγια που ακούμε παντού γύρω, αυθάδη και άπληστα, κυνικά. Σπασμένα λόγια στο μετρό, στα πεζοδρόμια, τερατώδης αφασία πληθωρισμένη με εκατομμύρια κινητά. Και απελπισμένα ομογενοποιητικά: τα λένε οι έχοντες, τα λένε και οι φτωχοδιάβολοι, φενακισμένα ανθρωπάκια, ανεπίληπτοι μάνατζερ, γκάνγκστερ, πολιτικοί, δημόσιοι λειτουργοί, όλοι μαζί στη στρατόσφαιρα της αιώρας, του Αγιου Μαυρίκιου, της offshore, όλοι με την ίδια αγωνία: πώς θα μαζέψουν και πώς θα ξεπλύνουν το χρήμα.

Τα λόγια του κατάδικου και του χωματουργού είναι διάλογοι από παρωδία του Ταραντίνο, είναι όμως και λόγια που μοιάζουν ανατριχιαστικά με λόγια του 1989, με υποκλαπέντες διαλόγους κορυφαίου υπουργού και κορυφαίου εκδότη για τα λεφτά του Κωσκοτά και την τιμή του πολιτικού κόσμου: «Aρχ..ια μοιραλέικα!» Ιδιο discours, ίδιο θέμα: ο βούρκος της καθολικής ημινομιμότητας.

Από τον Παπ και τον Πάπα,
στη στενότητα του κρατιδίου
Πριν από περίπου μισό αιώνα, το 1954, ο γιατρός Γεώργιος Παπανικολάου δημοσίευε τον μνημειώδη Ατλαντα Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας, με τον οποίο θεμελίωνε έναν νέο κλάδο της ιατρικής και μια νέα ριζοσπαστική κατεύθυνση στην πρόγνωση και την πρόληψη. Ο Παπανικολάου ήταν ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης, από το 1913· τα πρώτα χρόνια στο Κορνέλ τα πέρασε ως βοηθός στο ανατομείο, πλένοντας πτώματα. Κανείς δεν τον στήριξε. Μετά σαράντα χρόνια αδιάκοπης, επίπονης, μοναχικής έρευνας, ανακοίνωσε το τεστ Παπανικολάου και άλλαξε την ιατρική.
Τα ίδια περίπου χρόνια, στη δεκαετία του ‘50, ένας άλλος μοναχικός Ελληνας, δούλευε στο Πρίνστον. Ο Χρήστος Παπακυριακόπουλος είχε προσκληθεί από το φημισμένο πανεπιστήμιο για να επιδοθεί στη μαθηματική έρευνα. Διωγμένος από την Ελλάδα του Εμφυλίου, χαμένος στην αντιπνευματική έρημο της πατρίδας του, ο “Πάπα” βρήκε καταφύγιο στο Πρίνστον, ανάμεσα στους μεγαλύτερους μαθηματικούς του καιρού του, και διέπρεψε. Ως ερευνητής και μόνο: ο Πάπα απαλλάχθηκε από κάθε διδακτικό έργο ή διοικητική υποχρέωση, μεταχείριση που το Πρίνστονν δεν την επεφύλαξε έκτοτε για κανέναν καθηγητή. Ο Παπακυριακόπουλος έζησε όλη του τη ζωή εκεί, ασκητικά, μελετώντας· το κρατίδιο τον έχασε, δεν μπορούσε να τον κρατήσει.
Προς το τέλος της δεκαετίας του ‘50, στην αναγεννώμενη μετά κόπων Ελλάδα, τρεις διαπρεπείς επιστήμονες διαφορετικών κλάδων συγκροτούν ένα σχέδιο για παραγωγή εγχώριας επιστημονικής έρευνας. Ο φιλόλογος και ιστορικός Κ. Θ. Δημαράς, ο χημικός Λεωνίδας Ζέρβας και ο οικονομολόγος Γιάγκος Πεσμαζόγλου, το 1958, ιδρύουν το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών (τότε Βασιλικό). Σύσσωμη η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία συμμετέχει στο χτίσιμο του ΕΙΕ και στη θεμελίωση του εμβληματικά μοντέρνου κτιρίου επί της Β. Κωνσταντίνου. H χώρα αρχίζει να αισιοδοξεί. Τα γράμματα και οι θετικές επιστήμες βαδίζουν χέρι χέρι, τα οράματα είναι κοινά, η διεπιστημονικότητα εφαρμόζεται χωρίς καν να έχει γίνει δόγμα και μόδα.
Τα χρόνια περνούν. Τα ελληνικά πανεπιστήμια παράγουν γενιές νέων επιστημόνων, αυτούς που στελεχώνουν το κράτος και την παραγωγή, που ανοικοδομούν την ερειπωμένη χώρα, αυτούς που ανέρχονται κοινωνικά και συγκροτούν νεες ελίτ. Αλλά και τους επιστήμονες που κάνουν έρευνα, συγκροτούν μια κρίσιμη μάζα πρωτογενούς γνώσης, μεθόδου και αυτοσυνείδησης. Σιγα σιγά, με την ίδρυση και άλλων ερευνητικών κέντρων, του Δημόκριτου, του ΕΚΚΕ, του ΙΤΕ, αλλά και με τον επανατρισμό διαπρεπών επιστημόνων από τα διεθνή επιστημονικά κέντρα, η Ελλάδα μπορεί να καυχάται ότι κάτι παράγει, ότι υπάρχει στον χάρτη, και σε μερικούς τομείς με αξιώσεις αριστείας. Πράγματι, τα ερευνητικά κέντρα εξελίσσονται, κερδίζουν διακρίσεις, και προπάντων δημιουργούν μια παράδοση έρευνας και επιστήμης.
Εως σήμερα. Σήμερα, καλοκαίρι του 2009, μισό αιώνα από τον ιστορικό θρίαμβο του ερευνητή Παπανικολάου-Παπ, μισό αιώνα από τα μαθηματικά επιτεύγματα του Παπακυριακόπουλου-Πάπα, μισό αιώνα από την έναρξη του ΕΙΕ, ένας γενικός γραμματέας υπουργείου, χωρίς μελέτη σκοπιμότητας, χωρίς οικονομικο-τεχνική μελέτη, χωρίς διαβούλευση με την κοινότητα των ερευνητών και τις διοικήσεις των ινστιτούτων, χωρίς καν να συγκληθεί το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνας και Τεχνολογίας, αυτός, ο διορισμένος τεχνοκράτης, αποφασίζει και διατάσσει τη ριζική αναδιάρθρωση των ερευνητικών κέντρων, με καταργήσεις, συγχωνεύσεις, μετακομίσεις.
Είναι τραγικό πόσο πρόχειρα και αυθαίρετα δρα, όταν επιτέλους αποφασίσει να δράσει, η ελληνική διοίκηση. Και πόσο ανεύθυνα. Το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνας έχει εκπονήσει κάποια σχέδια αναδιάρθρωσης των ινστιτούτων, ωστόσο το αρμόδιο υπουργείο δεν ενδιαφέρεται να συζητήσει με το ανώτατο όργανο. Μάλιστα, σε κατάσταση κρίσης και σφοδρής αναταραχής σε όλα τα ερευνητικά κέντρα, το Συμβούλιο δεν έχει πει την άποψή του για την επιχειρούμενη μεταρρύθμιση, ούτε καν συγκαλείται, ίσως με ευθύνη του προέδρου του Δ. Νανόπουλου, ο οποίος και αυτός σιωπά.
Είναι βέβαιο ότι οι ερευνητές, κατά τεκμήριο επιστήμονες, είναι σε θέση να συζητήσουν και να δεχθούν υγιείς μεταρρυθμίσεις. Οχι όμως και διάλυση χωρίς μελέτη, χωρίς διαβούλευση. Ο αρμόδιος υπουργός Κ. Χατζηδάκης έχει δείξει ότι επιθυμεί τη δημοκρατική διαβούλευση και όχι τις ετσιθελικές μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζουν δικηγόροι και εξωθεσμικοί τεχνοκράτες. Γιατί δεν συγκαλεί το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνας; Γιατί δεν συνομιλεί με τους ερευνητές;
Η επιστημονική παράδοση χρειάζεται δεκαετίες για να χτιστεί. Και μια υπουργική απόφαση για να γκρεμιστεί.

PAP

Πριν από περίπου μισό αιώνα, το 1954, ο γιατρός Γεώργιος Παπανικολάου δημοσίευε τον μνημειώδη Ατλαντα Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας, με τον οποίο θεμελίωνε έναν νέο κλάδο της ιατρικής και μια νέα ριζοσπαστική κατεύθυνση στην πρόγνωση και την πρόληψη.

Ο Παπανικολάου ήταν ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης, από το 1913· τα πρώτα χρόνια στο Κορνέλ τα πέρασε ως βοηθός στο ανατομείο, πλένοντας πτώματα. Κανείς δεν τον στήριξε. Μετά σαράντα χρόνια αδιάκοπης, επίπονης, μοναχικής έρευνας, ανακοίνωσε το τεστ Παπανικολάου και άλλαξε την ιατρική.

Papakyriakopoulos1

Τα ίδια περίπου χρόνια, στη δεκαετία του ‘50, ένας άλλος μοναχικός Ελληνας, δούλευε στο Πρίνστον. Ο Χρήστος Παπακυριακόπουλος είχε προσκληθεί από το φημισμένο πανεπιστήμιο για να επιδοθεί στη μαθηματική έρευνα.

Διωγμένος από την Ελλάδα του Εμφυλίου, χαμένος στην αντιπνευματική έρημο της πατρίδας του, ο “Πάπα” βρήκε καταφύγιο στο Πρίνστον, ανάμεσα στους μεγαλύτερους μαθηματικούς του καιρού του, και διέπρεψε. Ως ερευνητής και μόνο: ο Πάπα απαλλάχθηκε από κάθε διδακτικό έργο ή διοικητική υποχρέωση, μεταχείριση που το Πρίνστονν δεν την επεφύλαξε έκτοτε για κανέναν καθηγητή.

Ο Παπακυριακόπουλος έζησε όλη του τη ζωή εκεί, ασκητικά, μελετώντας· το κρατίδιο τον έχασε, δεν μπορούσε να τον κρατήσει.

Προς το τέλος της δεκαετίας του ‘50, στην αναγεννώμενη μετά κόπων Ελλάδα, τρεις διαπρεπείς επιστήμονες διαφορετικών κλάδων συγκροτούν ένα σχέδιο για παραγωγή εγχώριας επιστημονικής έρευνας. Ο φιλόλογος και ιστορικός Κ. Θ. Δημαράς, ο χημικός Λεωνίδας Ζέρβας και ο οικονομολόγος Γιάγκος Πεσμαζόγλου, το 1958, ιδρύουν το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών (τότε Βασιλικό). Σύσσωμη η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία συμμετέχει στο χτίσιμο του ΕΙΕ και στη θεμελίωση του εμβληματικά μοντέρνου κτιρίου επί της Β. Κωνσταντίνου. H χώρα αρχίζει να αισιοδοξεί. Τα γράμματα και οι θετικές επιστήμες βαδίζουν χέρι χέρι, τα οράματα είναι κοινά, η διεπιστημονικότητα εφαρμόζεται χωρίς καν να έχει γίνει δόγμα και μόδα.

Τα χρόνια περνούν. Τα ελληνικά πανεπιστήμια παράγουν γενιές νέων επιστημόνων, αυτούς που στελεχώνουν το κράτος και την παραγωγή, που ανοικοδομούν την ερειπωμένη χώρα, αυτούς που ανέρχονται κοινωνικά και συγκροτούν νεες ελίτ. Αλλά και τους επιστήμονες που κάνουν έρευνα, συγκροτούν μια κρίσιμη μάζα πρωτογενούς γνώσης, μεθόδου και αυτοσυνείδησης. Σιγα σιγά, με την ίδρυση και άλλων ερευνητικών κέντρων, του Δημόκριτου, του ΕΚΚΕ, του ΙΤΕ, αλλά και με τον επανατρισμό διαπρεπών επιστημόνων από τα διεθνή επιστημονικά κέντρα, η Ελλάδα μπορεί να καυχάται ότι κάτι παράγει, ότι υπάρχει στον χάρτη, και σε μερικούς τομείς με αξιώσεις αριστείας. Πράγματι, τα ερευνητικά κέντρα εξελίσσονται, κερδίζουν διακρίσεις, και προπάντων δημιουργούν μια παράδοση έρευνας και επιστήμης.

Εως σήμερα. Σήμερα, καλοκαίρι του 2009, μισό αιώνα από τον ιστορικό θρίαμβο του ερευνητή Παπανικολάου-Παπ, μισό αιώνα από τα μαθηματικά επιτεύγματα του Παπακυριακόπουλου-Πάπα, μισό αιώνα από την έναρξη του ΕΙΕ, ένας γενικός γραμματέας υπουργείου, χωρίς μελέτη σκοπιμότητας, χωρίς οικονομικο-τεχνική μελέτη, χωρίς διαβούλευση με την κοινότητα των ερευνητών και τις διοικήσεις των ινστιτούτων, χωρίς καν να συγκληθεί το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνας και Τεχνολογίας, αυτός, ο διορισμένος τεχνοκράτης, αποφασίζει και διατάσσει τη ριζική αναδιάρθρωση των ερευνητικών κέντρων, με καταργήσεις, συγχωνεύσεις, μετακομίσεις.

EIE

Είναι τραγικό πόσο πρόχειρα και αυθαίρετα δρα, όταν επιτέλους αποφασίσει να δράσει, η ελληνική διοίκηση. Και πόσο ανεύθυνα. Το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνας έχει εκπονήσει κάποια σχέδια αναδιάρθρωσης των ινστιτούτων, ωστόσο το αρμόδιο υπουργείο δεν ενδιαφέρεται να συζητήσει με το ανώτατο όργανο. Μάλιστα, σε κατάσταση κρίσης και σφοδρής αναταραχής σε όλα τα ερευνητικά κέντρα, το Συμβούλιο δεν έχει πει την άποψή του για την επιχειρούμενη μεταρρύθμιση, ούτε καν συγκαλείται, ίσως με ευθύνη του προέδρου του Δ. Νανόπουλου, ο οποίος και αυτός σιωπά.

Είναι βέβαιο ότι οι ερευνητές, κατά τεκμήριο επιστήμονες, είναι σε θέση να συζητήσουν και να δεχθούν υγιείς μεταρρυθμίσεις. Οχι όμως και διάλυση χωρίς μελέτη, χωρίς διαβούλευση. Ο αρμόδιος υπουργός Κ. Χατζηδάκης έχει δείξει ότι επιθυμεί τη δημοκρατική διαβούλευση και όχι τις ετσιθελικές μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζουν δικηγόροι και εξωθεσμικοί τεχνοκράτες. Γιατί δεν συγκαλεί το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνας; Γιατί δεν συνομιλεί με τους ερευνητές;

Η επιστημονική παράδοση χρειάζεται δεκαετίες για να χτιστεί. Και μια υπουργική απόφαση για να γκρεμιστεί.

buzz it!

Η ψήφιση αντιμεταναστευτικού νόμου από την ιταλική Γερουσία φέρνει στην επιφάνεια ό,τι σιγοβράζει επί χρόνια στην Ευρώπη. Ο νόμος του καβαλιέρε Μπερλουσκόνι καλεί τους πολίτες να συγκροτήσουν μιλίτσιες και να περιπολούν στους δρόμους σε αναζήτηση μεταναστών (το νεοφασιστικό Κόμμα της Εθνοφρουράς ανταποκρίθηκε ακαριαία), αναγκάζει τους δημόσιους λειτουργούς να καταδίδουν όποιον ξένο αντιλαμβάνονται χωρίς χαρτιά, απαγορεύει την εγγραφή νεογέννητων «ξένων» στα ληξιαρχεία. Ο ιταλικός νόμος κατασκευάζει τον άνθρωπο χωρίς δικαιώματα, χωρίς «ύπαρξη»· homo sacer βγαλμένο από την αρχαία Ρώμη: ο άνθρωπος που θα θυσιαστεί, το ιερό σφάγιο, δεν έχει δικαίωμα στη ζωή του.

Εκφασισμός του καθημερινού βίου; Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Η πολυγλωσσική και πολυπολιτισμική Ευρώπη δοκιμάζεται βάναυσα. Δοκιμάζεται κυρίως από την απουσία πολιτικής, δοκιμάζεται εξαιτίας της υποκρισίας, εξαιτίας της παθητικότητας και του στρουθοκαμηλισμού. Οι μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις και η Αριστερά δεν αντιμετώπισαν τη μεταναστευτική παλίρροια, κρύφτηκαν από το πρόβλημα, το μετέθεσαν, το ξόρκισαν· απασχολημένοι με την ολοκλήρωση του νεοφιλελεύθερου προγράμματος, βυθισμένοι στον οικονομισμό, δεν παρήγαγαν σκέψη και δράση, πολιτική. Μα η παλίρροια φουσκώνει διαρκώς. Και η παλίρροια των πληβείων του Τρίτου Κόσμου μπορεί να απειλεί με αποσταθεροποίηση τις εύθραυστες, νεόπτωχες δημοκρατίες της Ευρώπης, χτυπημένες ήδη από την αποβιομηχάνιση, την οικονομική κρίση, την ανεργία, και τη μαζική δυσφορία προς τα υπάρχοντα σχήματα διακυβέρνησης. Ο επίτροπος της Ε.Ε. Ζακ Μπαρό επισήμανε ήδη τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης της Ελλάδας.

Στο πολιτικό κενό που άφησαν οι κουρασμένες, υποκριτικές δυνάμεις Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς, εισπήδησαν οι ακροδεξιοί λαϊκιστές, οι νεοφασίστες, οι υπερεθνικιστές· και αυτούς ακολουθούν ήδη μάζες, φοβισμένες, απειλημένες, φτωχές, μνησίκακες. Η Ελλάδα, σουρωτήρι ξεγάνωτο, με φραγμένη έξοδο, βρίσκεται ένα βήμα πριν από τον νόμο του Καβαλιέρε· πριν από τις μιλίτσιες, τις καταδόσεις, την κατασκευή του δικού μας homo sacer στο θυσιαστήριο του Αγίου Παντελεήμονα.

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

RSS Gatherate: The Best of the Greeks

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitting

  • Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με αυτοδύναμη κυβέρνηση ηλικίας δέκα μηνών, πιθανόν να οδηγήσει τη χώρα σε διπλές εκλογές. Κ… twitter.com/i/web/status/1… 3 weeks ago
  • Κατάσταση εξαίρεσης και ΜΙΖΑΣ, διαρκής και καθολική. https://t.co/t6DkoIXnqW 1 month ago
  • Ο Πολιτισμός είναι οι Εργαζόμενοί του youtu.be/lfbRs8vltH4 via @YouTube 1 month ago
  • Με αυτή την προνεωτερική Δεξιά της αναλγησίας και της μισανθρωπίας, των φύλαρχων, των ελλαδέμπορων και των μακονομά… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Σαβουρο-σάιτ και fake news στο account της Γεν. Γραμματείας Επικοινωνίας - Ανεπαρκείς εξηγήσεις από τον Γεν. Γραμμα… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Παράλληλο κόστος θα έχει ο Κ. Μητσοτάκης και από τη βίαιη απογύμνωση του εκτενούς και βαθέος κυκλώματος διανομής πο… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 1.009.910 hits
Αρέσει σε %d bloggers: