Το παιδί. Αλ�ξανδρος. Στην ηλικία των δικών μου παιδιών.

Το παιδί. Αλέξανδρος. Στην ηλικία των δικών μου παιδιών.

 

 

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα.

Αθήνα 7 Δεκ. 2008. Η πόλη που ζω. Φωτ.: Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα.

 

 

07.12.2008, 21:00

Ενα παιδί 15 ετών νεκρό. Τα μάτια μου δακρύζουν, καθώς αντικρίζω το αγένειο πρόσωπό του σην τηλεόραση σ ‘ ένα καφέ της οδού Τοσίτσα, ανάμεσα σε δακρυγόνα, πυροσβεστικά οχήματα, και συμπλοκές.

Μετά το παιδί, δεύτερο θύμα, η πόλη.

Δεν ξέρω γατί δακρύζω: από τα δακρυγόνα, ή από την απόγνωση. Δεν έχω λύση, δεν έχω απάντηση, έχω μόνο πόνο, απορία, οργή, απορία.

Η Αθήνα είναι Σεράγεβο. Είναι Βαγδάτη. Μα δεν μπορεί να είναι. Κατασπαράζουμε τις σάρκες μας.

Δεν ξέρω πια γιατί δακρύζω.

Advertisements