jiminy_cricket

O βουλευτής Πέτρος Τατούλης, που διεγράφη χθες από τη Νέα Δημοκρατία, δεν θα απασχολούσε σε τέτοιο βαθμό την κοινή γνώμη αν η κυβερνητική πλειοψηφία δεν ήταν οριακή, αν η αποχώρησή του δεν απειλούσε την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία της κυβέρνησης Καραμανλή. Θα απασχολούσε ενδεχομένως τους πολιτικολογούντες η καυστική κριτική που εξαπέλυσε κατά της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού, αλλά η υπόθεση θα λησμονιόταν σύντομα. Αλλωστε ο 55χρονος Αρκάς γιατρός και πρώην υφυπουργός Πολιτισμού, έχει διαγραφεί ξανά στο παρελθόν, το 1998· επανήλθε το 2000 και εξελέγη θριαμβευτικά.

Ωστόσο η περίπτωση του Πέτρου Τατούλη παρουσιάζει ενδιαφέρον: για την πολιτική και κοινωνική διαδρομή του, για τον τρόπο που μιλά και πολιτεύεται, για το πώς εντέλει εκφράζει ένα μέρος της μεταπολιτευτικής γενιάς. Σαν φοιτητής της Ιατρικής, το 1971-1977, πέρασε από οργάνωση της λενινιστικής αριστεράς, φυτώριο και άλλων επιφανών στελεχών σε πρόσφατες κυβερνήσεις. Δεν μπήκε άρα στην πολιτική για να κάνει καριέρα. Η Νέα Δημοκρατία, ο φιλελευθερισμός και η βουλευτική έδρα ήρθαν πολύ αργότερα, μετά τις αρχές της δεκαετίας ‘80, όταν ακριβώς μεσουρανούσε το ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, όταν άλλοι σύντροφοί του λενινιστές ερωτοτροπούσαν ή είχαν ήδη προσχωρήσει στο κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, είτε παρέμεναν στην ηγεμονεύουσα πνευματικά αριστερά, αυτός προσχωρούσε στον (αρκετά προσωπικό, ομολογουμένως) φιλελευθερισμό και στην ηττημένη Ν.Δ.

Μετά την πρώτη του εκλογή, το 1990, και έως σήμερα, ο Πέτρος Τατούλης σταδιακά ξεδιπλώνει τον προσωπικό του φιλελευθερισμό: μαχητικός και απρόοπτος, επιτίθεται στον κρατισμό, όπως εκφράστηκε στα καθ’ ημάς από το ΠΑΣΟΚ, κι αυτή τη σημαία την κράτησε αντιφατικά και ως υφυπουργός του κράτους. Βεβαίως, η φιλελεύθερη μαχητικότητά του σπανίως έθιγε τον νεποτισμό και την πελατειακότητα, δομικά στοιχεία του εγχώριου πολιτικού συστήματος, ασχέτως του ποιο κόμμα κυβερνά. Μόνο πρόσφατα, η κριτική του περιέλαβε φαινόμενα νεποτισμού και αμοραλισμού. Είχε όμως ήδη μεσολαβήσει η απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση, και ο σταδιακός παραγκωνισμός του. 

Οσο ήταν υφυπουργός Πολιτισμού υπέστη διπλή πολιτική μείωση: αφενός, επωμίσθηκε βαριά ευθύνη σε ένα υπουργείο στο οποίο ωσεί παρών υπουργός ήταν άλλος, ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αρα τις επικρίσεις για στρατηγικές αστοχίες και μείζονες επιλογές τις εισέπραττε ο υφυπουργός· ο υπουργός-πρωθυπ[ουργός ήταν στο απυρόβλητο. Αφετέρου, πολύ σύντομα βρέθηκε και υπό δεύτερη επιτροπεία, ταπεινωτική: ο γενικός γραμματέας Χρήστος Ζαχόπουλος, άνθρωπος του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, αυτονομημένος και ισχυρός, έκανε τη δική του πολιτική και διαχειριζόταν τα κρίσιμα κοινοτικά κονδύλια. Στον φιλελεύθερο υφυπουργό απέμειναν τα εγκαίνια και η αρθρογραφία…

Ο Π. Τατούλης, ως υφυπουργός Πολιτισμού, δέχτηκε σκληρή κριτική, ακόμη και ειρωνεία. Δεν ήταν όμως υπεύθυνος για όλα όσα του καταλογίστηκαν. Σε προσωπικές συζητήσεις, όταν πια είχε περάσει η μέθη του υφυπουργικού θώκου, διαφαινόταν η ιδιότυπη ομηρεία του και η ουσιαστική αδυναμία του. Δεν μίλησε ποτέ άνοιχτα, διότι θα εξέθετε τον πρωθυπουργό, που τότε βρισκόταν υπεράνω κριτικής. Οταν όμως ο Ζαχόπουλος έπεσε, ο Τατούλης μίλησε. Μίλησε δημοσίως και σκληρά. Και δεν σταμάτησε: σταδιακά μετετράπη στην ενοχλητική φωνή του κοινού νου για την Ν.Δ., ήδη κλυδωνιζόμενη σφοδρά από σκάνδαλα και παραιτήσεις υπουργών· κατά κάποιο τρόπο, έγινε ο Γρύλλος του Πινόκιο. 

Χρησιμοποιώντας το καινοφανές μέσον του μπλογκ, ο βουλευτής Τατούλης άρχισε να λέει ό,τι λέγεται στα καφενεία και στις αγορές από κάθε Ελληνα: για συζύγους, πλουτισμό και προκλήσεις πολιτικών. Κι όχι μόνο: το πολιτικό ζώο Τατούλης, μείγμα λενινιστή («εμείς οι αριστεροί», έλεγε στους δημοσιογράφους) και φιλελεύθερου, επενδύει την κριτική του κατά προσώπων και ηθικών στάσεων, με γενναίες δόσεις πολιτικού οράματος και επανίδρυσης του κράτους, φτάνοντας να προτείνει στον Κ. Καραμανλή έκτακτο συνέδριο της Ν.Δ., τη στιγμή που δοκιμαζόταν άγρια από τα σκάνδαλα και την οριακή αυτοδυναμία.

Είναι πιθανόν να τον κατατάξουν στους γραφικούς της πολιτικής. Ο ίδιος συχνά δίνει τέτοιες αφορμές, με τον πληθωρικό, σχεδόν μεσσιανικό του λόγο. Σε αρκετά απ’ αυτά που λέει, όμως, δεν έχει άδικο. Αν αφαιρεθούν τα φορτία της φιλελεύθερης ιδεοληψίας του, ο λόγος του περιέχεται στο λόγο του μέσου Ελληνα, είναι μείγμα πραγματισμού, ηθικολογίας και λαϊκισμού, συν μια δόση προσωπικού μεγαλείου. Ο λόγος του Τατούλη είναι ενδεικτικός του λόγου του εγχώριου πολιτικού προσωπικού ― άνω του μέσου όρου.

Καθημερινή 11.11.2008

Advertisements