You are currently browsing the monthly archive for Νοέμβριος 2008.

mara_efraim

Η επικείμενη παραίτηση του αρχιμανδρίτη Εφραίμ, ηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, μετά τη συνάντησή του με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο, πνευματικό επόπτη του Αγίου Ορους, είναι μια δραματική, καίτοι αναμενόμενη, πράξη· κορυφαίο επεισόδιο στο ντοστογιεφσκικό δράμα που ξετυλίγεται εδώ και καιρό.

Ο π. Εφραίμ είναι ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής του δράματος. Είναι ο άνθρωπος που έδωσε όρκο ακτημοσύνης και ταπείνωσης, που έλαβε το αγγελικό σχήμα του μοναχού, και ως μοναχός προσευχήθηκε, τυραννίστηκε, υψώθηκε, ταπεινώθηκε, εξουσίασε, περηφανεύτηκε, ξεγελάστηκε, ξεγέλασε, συναλλάχτηκε, αμάρτησε, συντρίφτηκε.

Τώρα, αυτός ο μοναχός, ο ταμένος στην προσευχή, τη νηστεία, την αγρυπνία και την υπακοή, σύρεται από την ερημία του ενώπιον του πλήθους, δικάζεται νυχθημερόν από τα μήντια, λογοδοτεί στην κοσμική εξουσία, λιθοβολείται και σταυρώνεται. Γιατί; Δεν μπορούμε να τον δικάσουμε εμείς, ο σκληρότερος δικαστής είναι η συνείδησή του, τα μάτια των αδελφών του μοναχών στο Βατοπέδι και στο Ορος. Ομως τολμώ να πω: λιθοβολείται διότι ξέχασε ότι είναι μοναχός, ξέχασε τους βαρείς όρκους του, ξέχασε την ταπείνωση και την υπακοή, μέθυσε με την εξουσία που του έδιναν το χρήμα και οι διασυνδέσεις, ο συναγελασμός με τις πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ. Μέθυσε, παραφέρθηκε, έγινε άλλος· ο Συναξαριστής θα περιέγραφε: κατελήφθη από ακάθαρτο πνεύμα. Πράγματι, όπως οι δαίμονες πειράζουν τους αθλητές της αρετής στην έρημο, έτσι κι εδώ: ο μοναχός εξήλθε στην κοσμική έρημο, στην έρημο του χρήματος και της εξουσίας, στις πίστες του power game, κι εκεί η εξάρτυσή του απεδείχθη ανύπαρκτη.
efraimkkrss

Κατελήφθη ολοσχερώς από τον κόσμο. Ποιον κόσμο; Οχι τον κόσμο των τυραννισμένων, των απόκληρων, των αγωνιστών, των ονειροπόλων, των αγαπώντων και καρποφορούντων και κοπιώντων και ψαλλόντων ― αλλά από τον κόσμο των άπληστων και των αλαζόνων, τον κόσμο των πολιτικών ελαστικής συνείδησης, τον κόσμο των πλουσίων που εξαγοράζουν ανομήματα με δωρεές. Σε αυτό το πεδίο τους κανόνες δεν τους ορίζει ο μοναχός, αλλά ο δικολάβος, ο οικομοτεχνικός σύμβουλος, ο διαχειριστής της off shore, ο μιλημένος κρατικός λειτουργός, ο οπισθόβουλος πολιτικός, ο ευλαβούμενος μπίζνεσμαν. Σε αυτό το πεδίο ο μοναχός θα χάσει, όσο κι αν παριστάνει τον έξυπνο, όσο έξυπνος κι αν είναι: δεν χάνει χρήματα, αλλά χάνει την ψυχή του, την αυτοεκτίμηση, την πίστη των αδελφών του. Αυτό έχασε ο π. Εφραίμ.

Ο π. Εφραίμ βούλιαξε στη συγχρονία, στην τρέλα του Καιρού: στην με κάθε τίμημα ανάπτυξη, στον με κάθε τίμημα προσπορισμό υλικής ισχύος. Πιστεύω ότι το έκανε προς χάριν του μοναστηριού· αυτό όμως δεν το δικαιώνει, απεναντίας, τον δείχνει μωρό και επιλήσμονα της παραδόσεως την οποία έχει ταχθεί να προασπίζει. Η παράδοσή του είναι ο μακρύς χρόνος, όχι ο επιπολής εκσυγχρονισμός· παράδοσή του είναι η πνευματική ανασυγκρότηση, όχι η διαρκής ανοικοδόμηση· παράδοσή του είναι η άθληση του πνεύματος, όχι η απληστία.

Υπό μία έννοια, ο μοναχός Εφραίμ εξέφρασε την εκσυγχρονιστική μανία των Ελλήνων στις δεκαετίες 1990 και 2000, δηλαδή ακριβώς τα δεκαοκτώ χρόνια που ήταν ηγούμενος. Πϊστεψε πως ήταν εργολάβος και χρηματιστής, διαρκές ντάρλινγκ των δικηγόρων και των πολιτικών. Πίστεψε τυφλά στην υλικοτεχνική πρόοδο, στη σώρευση ισχύος και χρήματος, στα κονδύλια, στα πρότζεκτ και στα μάστερ πλαν, στην αχαλίνωτη ανάπτυξη: Προς τα πού; Μέχρι πού;

Και λησμόνησε τη θέση του, την αποστολή του, την παράδοση. Αλλά εγκαταλείποντας την παράδοση, την ήδη κλονισμένη, εγκαταλείπει κάθε δυνατότητα νομιμοποίησης, αυτοπροσδιορισμού, προσανατολισμού στον χρόνο ― μάλιστα προς τον έσχατο χρόνο. Οσο βυθίζεται στο χρόνο του χρήματος και των πολιτικών, τόσο βαθύτερα βυθίζεται στην απώλεια. Τι είναι ο μοναχός έξω από την παράδοσή του; Ενα τίποτε, ένας ψευδονεωτεριστής. Η παράδοση για να παραμείνει ζωντανή, απαιτεί γέφυρες, θεμέλια, όχι ψιμμύθια νεωτερισμών.

Ισως στη σκέψη του πατρός Εφραίμ, η παλαίφατος Μονή Βατοπεδίου, δεύτερη τη τάξει στην αθωνική πολιτεία, να ζει ακόμη στον Μεσαίωνα, όταν το παν υπήρχε υπό τη Θεία Πρόνοια, και τα μοναστήρια κατείχαν απέραντες περιουσίες και ευημερούσαν υπό τη σκέπη ηγεμόνων, βασιλέων και αυτοκρατόρων. Ο αναχρονισμός του έχει κάποιο αντίκρισμα στο σήμερα, στη μετανεωτερική φεουδαρχία του χρήματος και των εταιρειών. Αλλά ώς εκεί· δεν επικρατούν μόνο οι νεοφεουδάρχες, λειτουργούν επίσης, με κάποιους τρόπους, ο δημόσιος έλεγχος, ο κοινωνικός έλεγχος, η κριτική. Το είπαμε όμως ήδη: Ο π. Εφραίμ συνομιλώντας με τη φεουδαρχία, νόμισε ότι αυτός είναι ο κόσμος…

Τώρα, ειρωνικά και εξοργιστικά, τον δικάζουν αυτοί που τον υπέθαλπαν. Τον αποκηρύσσουν όσοι του φιλούσαν το χέρι. Οι πρώην αγιογδύτες και θεομπαίχτες τώρα υποδύονται τους ρεπουμπλικάνους και τους καρμπονάρους. Και τον καταδικάζουν δεσποτάδες και πατριαρχικές αρχές, που επί αιώνες πορεύτηκαν με συναλλαγές χρήματος, με αλισβερίσια εξουσίας, με εξαγορές αμαρτιών, με αγοραπωλησίες τίτλων και οφικίων. Οχι μόνο έτσι, αλλά και έτσι. Ας πούμε, είναι η εκδίκηση των επισκόπων-πριγκίπων κατά των αυτοδιοίκητων καλογέρων που διεκδίκησαν ισχύ και επιρροή.

Η πτώση του π. Εφραίμ από την ηγουμενία είναι η κάθαρσή του, δεν είναι η τιμωρία του. Εχει την ευκαιρία να είναι αυτό που διάλεξε: καλόγερος. Να ταπεινωθεί, να κλάψει και να προσευχηθεί σαν τον Δαβίδ: Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι.

Το δράμα μπορεί να αποβεί πολλαπλώς ωφέλιμο για όλη την αγιορείτικη κοινότητα: να ξαναδούν τα όρια του εκσυγχρονισμού, να ξαναδούν το ρόλο τους στην αναγεννημένη παράδοση, να ξαναβρούν τον ησυχασμό. Προπάντων, να αναζητήσουν τον κόσμο: των καρποφορούντων και κοπιώντων και ψαλλόντων και του περιεστώτος λαού…

Καθημερινή 30.11.2008

Advertisements

 

 

Προτού καν ενηλικιωθεί η εγχώρια μπλογκόσφαιρα, το ‘ριξε στην εσωστρέφεια… Μια πρόσφατη έρευνα για την πολιτική κουλτούρα των Ελλήνων μπλόγκερ (περιοδικό Monthly Review και VPRC) και κάποιες μετρήσεις των δημοφιλέστερων μπλογκ-στόχων, κρατούν αναμμένες τις συζητήσεις. Οι οποίες συζητήσεις, οντολογικές, φαινομενολογικές, επιστημολογικές, ψυχαναλυτικές, ουδέποτε έπαψαν, εντός των μπλογκ και περί αυτών, από το καλοκαίρι του 2007.

Ουσιαστικά, λίγο πριν από το καλοκαίρι του ‘07 τα μπλογκ ανακαλύφθηκαν από τα παραδοσιακά μήντια κι άρχισε το hype: η υπερεπένδυση, η υπερερμηνεία, η υπερκατανάλωση. Δικτυακά αναλφάβητοι και τεχνοσπασίκλες μείγδην διείδαν στα μπλογκ έναν μηντιακό Μεσσία, που έδινε φωνή τους πολίτες, μετασχημάτιζε την δύσθυμη δημοκρατία, ανιαδιένειμε ισχύ. Μπλόγκερ έσπευσαν στα μικρόφωνα και τις κάμερες, έγιναν κόλουμνιστ, σπίκερ, ευθυμογράφοι, διδάσκοντες σε σχολές, σύμβουλοι σε κόμματα. Εμφανίστηκε νέο επάγγελμα-ιδιότητα: μπλόγκερ.

Ενάμιση χρόνο μετά τις βουβές και αυθόρμητες διαδηλώσεις, τα μπλογκ στοχάζονται τους εαυτούς τους. Κάποιοι μυκτηρίζουν τον λαϊκισμό, την ανωνυμογραφία και τον υποκειμενισμό· κάποιοι άλλοι λοιδωρούν τις μετρήσεις και τις μεθοδολογίες· άλλοι συνεχίζουν να μπλογκάρουν σαν να μην τρέχει τίποτε… Ωστόσο, κάτι έχει αλλάξει πράγματι.

Καταρχάς έχει αυξηθεί ο αριθμός των μπλογκ, έχουν αυξηθεί οι αναγνώστες, έχει αυξηθεί η εμβέλεια, έχει σωρευτεί άφθονο περιεχόμενο και σωρεύεται καθημερινά. Κι έχουν διαμορφωθεί φυσιογνωμίες, στυλ, είδη. Σύμφωνα με τις μετρήσεις επισκέψεων, τα πιο πολυσύχναστα μπλογκ είναι τα δημοσιογραφικού ή παραδημοσιογραφικού περιεχομένου, τα οποία συγκροτούνται με πλήθος αναδημοσιεύσεων από τον τύπο, με την προσθήκη παραπολιτικών, κουτσομπολιών, μικρολιβέλων ― στη πλειονότητά τους ανωνυμογραφήματα.

Η μέθοδος μετρήσεως επισκέψεων αμφισβητείται, και ήδη επινοούνται νέα εργαλεία για μέτρηση περισσότερων ποιοτικών παραμέτρων, αλλά γεγονός παραμένει ότι στο τρέχον Top 50 των ελληνόφωνων μπλογκ λίγα είναι τα λεγόμενα ποιοτικά, όσα θα μπορούσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες του Νέου Μέσου, της Νέας Δημοσιογραφίας, της Δημοσιογραφίας των Πολιτών κ.ο.κ. Γεγονός είναι επίσης ότι τη δυναμική του νέου μέσου έσπευσαν πολύ γρήγορα να εκμεταλλευτούν δημοσιογράφοι των “παλαιών μέσων”, χαμηλού δυναμικού και αισθητικής, πολιτικοί ξύλινης γλώσσας, πικραμένοι και φανατικοί ― το εν γένει οικοσύστημα της εγχώριας δημοκρατίας. Αλλά είπαμε: το νέο μέσο είναι δημοκρατικό.

Η κατάληψη της μπλογκόσφαιρας από αδαείς ώς προς τη γλώσσα του μέσου και την αισθητική του, και από λαϊκιστικό-εντυπωσιοθηρικό περιεχόμενο, δίνει τον τόνο ― αν όχι τον κυρίαρχο, πάντως ισχυρό. Εφόσον συνεχιστεί αυτή η τάση, λαϊκών αποκαλυπτικών μπλογκ, με σαφείς εμπορικές βλέψεις, ο χαρακτήρας της ελληνομπλογκόσφαιρας θα αλλάξει ριζικά: θα μοιάσει με τα φθίνοντα σήμερα λαϊκά κανάλια και ταμπόιντ. Μιλάμε πάντα για τα πιο πολυσύχναστα μπλογκ.

Στην άλλη όχθη πιθανόν να παραμείνουν ολίγοι, εκλεκτοί, μα οπισθοφύλακες, με λίγες επισκέψεις, οι πρωτοπόροι, όσοι έχτισαν την κρίσιμη μάζα της μπλογκόσφαιρας, συνεισφέροντας ουσιώδες περιεχόμενο, φρέσκια γλώσσα, σύγχρονες φόρμες, προσωπικά στυλ. Αυτή η γενιά των πρωτοπόρων ίσως βγάλει (έχει αρχίσει ήδη…) και τα πρώτα επαγγελματικά στελέχη για τα δικτυακά μέσα δεύτερης και τρίτης γενιάς.

Η εσωστρεφής, μάλλον η αναστοχαστική, διάθεση αφορά ακριβώς αυτούς τους πιο “προχωρημένους” μπλόγκερ, όσους η έρευνα Monthly Review/VPRC βρίσκει τώρα σε δεσπόζουσα θέση: ανώτερηςεκπαίδευσης, με υψηλή εξοικείωση στο δίκτυο και τα νέα μέσα, αριστεροί και σκεπτικιστές, σκληροί αναγνώστες εφημερίδων. Αυτοί οι σοφιστικέ μπλόγκερ συγκροτούν ήδη μια κοινότητα γραφιάδων και αναγνωστών, αλληλοανθολογούνται, «μπαζάρουν», δηλ. προτείνουν και προβάλλουν τα πιο προκλητικά κείμενα εγχώριας και διεθνούς παραγωγής, έντυπης και δικτυακής, συχνά προσφέρουν συναρπαστικούς σχολιασμούς στα μπλογκ ή στα ανθολόγια (λ.χ. στο buzz.reality-tape.com).

Τα μέλη τούτης της ελίτ, δημιουργοί και αναγνώστες, ιδρυτές και λειτουργοί της φαντασιακής μπλογκοκοινότητας, πιθανότατα θα είναι οι πρώτοι που θα εγκαταλείψουν το μαζικό τετριμμένο μπλόγκινγκ, για να μεταπηδήσουν στο Επόμενο Μέσο, στο Web 3.0, στο Web ν+1. Μάλλον, το Επόμενο Μέσο θα το υλοποιήσει και στελεχώσει η γενιά των τωρινών εφήβων, ψηφιακή-δικτυακή από τα γεννοφάσκια, που ελάχιστα ενδιαφέρεται για το παρόν μπλόγκινγκ και συγκινείται περισσότερο με τα δικτυακά RPG, με τη φαντασία σε πρώτο ρόλο.

Εως ότου δούμε όμως το Επόμενο Μέσο ―αν το δούμε―, τα μπλογκ θα παρέχουν δυνατότητες και δυναμικό για ανανέωση: της έκφρασης, της πρόζας, της επικοινωνίας, της κυκλοφορίας ιδεών.

Ένα βλέμμα, Καθημερινή 23.11.2008

adonisvolanakis

 

H κρίση πλήττει όχι μόνο τις τράπεζες και τα golden boys, πλήττει ήδη τα μεγάλα εισοδήματα, όσα γιγαντώθηκαν με υπεραξίες και παγκοσμιοποιημένες κινήσεις χρήματος. Υπό μία έννοια, το εικονικό χρήμα ξεφουσκώνει, και οι εκρηκτικές ανισότητες μειώνονται. Αλλά η ύφεση που όλοι φοβούνται θα πλήξει βαρύτατα τα χαμηλά εισοδήματα, τα λαϊκά στρώματα, τα πλήθη που ζουν καταναλώνοντας παρόν, που σιζίτονται μόνο εκ της εργασίας τους· τα πλήθη που μεταναστεύουν μαζικά, εδώ και δεκαετίες, από τον Τρίτο και τον Δεύτερο Κόσμο, σαν φωτοπεταλούδες προς τις βιτρίνες του Πρώτου Κόσμου· τα μικρομεσαία πλήθη που γνώρισαν μερικές δεκαετίες ευημερίας μετά τον Πόλεμο, και τώρα καλούνται να συνεισφέρουν το υστέρημά τους, ασφάλιση, κοινωνικές παροχές, τιμαριθμική προσαρμογή μισθού, σχολείο, νοσοκομείο, αποταμίευση, για να ανορθωθεί το σύστημα που τους ρήμαξε.

Είναι αντιφατικό ασφαλώς, σχεδόν παράλογο, το δημόσιο χρήμα να σπεύδει να ανορθώσει τα ερείπια που αφήνουν πίσω τους οι αυτορυθμιζόμενες αγορές, αλλά αναλόγως παράλογη ήταν η νεοφιλελεύθερη αυτορύθμιση των αγορών ερήμην των κοινωνιών, που συνέβαινε τις τελευταίες δεκαετίες.

Αναλόγως παράλογη ήταν η πολιτική που οδήγησε σε αυτό το εκκρεμές: κρατισμός-αγορά-κράτος: Το νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα εφάρμοσαν ―στην Ερώπη τουλάχιστον― οι σοσιαλδημοκράτες, αυτοί ακριβώς που ιστορικά τάσσονταν υπέρ του ρυθμιστικού ρόλου του κράτους, οι υποστηρικτές του κράτους πρόνοιας και της δικαιότερης αναδιανομής του πλούτου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι εκφραστές του κόσμου της εργασίας, συγκληρονόμοι της πλούσιας αριστερής παράδοσης της νεωτερικής Ευρώπης.

Είναι νωπά τα πρόσωπα και οι ιδεολογίες εντός της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, όσα οραματίστηκαν και υλοποίησαν το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της απελευθέρωσης των αγορών, προτάσσοντας μια Ευρώπη των μεγάλων επιχειρήσεων, εις βάρος της κοινωνικής συνοχής, εις βάρος ακόμη και της κατακτημένης, δεδομένης ευημερίας του μεταπολέμου. Είναι οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας… Ολοι θυμόμαστε τον τρίτο δρόμο των Μπλαιρ και Σρέντερ, όλοι θυμόμαστε ποιοι συνέδεαν τις εκλογές με τον πίνακα της Σοφοκλέους.

Κι αν η σοσιαλοδημοκρατία πρόδωσε την παράδοσή της και μετετράπη σε διαχειριστή του πλιάτσικου, η ριζοσπαστική Αριστερά φάνηκε ιδεολογικός και διανοητικός ουραγός. Ενώ όλη η ρητορική της τα τελευταία χρόνια ήταν μια μονότονη καταγγελία του νεοφιλελευθερισμού, όταν η κρίση έφτασε, αυτή κοιμόταν, βρέθηκε χωρίς εργαλεία, χωρίς αναλύσεις, χωρίς ιδεολογικές εναλλακτικές. Η ελληνική αριστερά, λ.χ., η εκτός του απολιθωμένου ΚΚΕ, μετά το σοκ του ‘89, αναλώθηκε σε μάχες χαρακωμάτων υπέρ μιας συγκεχυμένης κουλτούρας δικαιωμάτων, σε καταγγελίες και μικροέριδες, που αφορούσαν το φαντασιακό μορφωμένων αστικών μεσοστρωμάτων, και καθόλου την υλική συνθήκη τους, πόσω μάλλον την υλική συνθήκη των οικονομικά και μορφωτικά αδύναμων.

Ο Συνασπισμός, το πιο ζωντανό και ενδιαφέρον μόρφωμα της αριστεράς, μπορεί να δώσει όλες του τις δυνάμεις σε συμβολικές μάχες, για τη συμβίωση ομοφυλοφίλων, για το βιβλίο Ιστορίας, για το μάθημα Θρησκευτικών κ.λπ., και καλώς πράττει. Αλλά πόσες δυνάμεις διαθέτει για τη μητέρα όλων των πολιτικών μαχών; Πώς συνομιλεί με τα δοκιμαζόμενα πλήθη όταν απειλείται όχι το συμβολικό, όχι το φαντασιακό, αλλά το υλικό, ο ζωτικός δημόσιος χώρος, η ήδη συρρικνωμένη ευημερία τους, η ίδια η ύπαρξή τους; Στην παρούσα χαοτική κατάσταση, όπου το διακύβευμα είναι η ίδια η αξία της πολιτικής, ο τρόπος που βλέπουμε τον πλανήτη και τους εαυτούς μας, δεν αρκεί η ευαισθησία για τα δικαιώματα και τις αποκλίνουσες συμπεριφορές, δεν αρκεί μια αριστερά σε ρόλο συνηγόρου του πολίτη.

Πολύ λίγα πράγματα λέει η αριστερά τώρα που ο κόσμος τη χρειάζεται περισσότερο από ποτέ, τώρα που οι μετά το ‘89 ιδεολογίες σωριάζονται μέσα στη σκόνη τους, όπως ακριβώς σωριάστηκαν οι προ ‘89. Δεν λέει τίποτε ουσιώδες για το ρημαγμένο ΕΣΥ, για το ξεχαρβαλωμένο σχολείο, δεν λέει τίποτε για τον θάνατο των μικρομεσαίων, δεν λέει ποιον πραγματικό κόσμο προτείνει, δεν δείχνει μια κάποια έξοδο από την κρίση. Διότι δεν είχε σκεφτεί επαρκώς. Διότι σκέφτεται με όρους γκάλοπ, και χορταίνει με ποσοστά. Ισως διότι εκτίμησε ότι πολιτική είναι να τσιμπολογάς τη δημοσκοπική δυσαρέσκεια. Ισως διότι δεν αγωνιά.

Αλλά με τον μανουτσαορεπουσομπαφισμό δεν απαντάς στην κρίση του καπιταλισμού· γίνεσαι παρελθόν, και το ΠΑΣΟΚ που έστησε φούσκες και ασυδοσία, κερδίζει πόντους στα γκάλοπ. Αυτή η καθυστέρηση μάς πονάει όλους.

Ένα βλέμμα, Καθημερινή 16.11.2008

Εικόνα: Αντώνης Βολανάκης, έκθεση Transleat me

Οι γκάφες της Εθνικής Τράπεζας προκάλεσαν την οργισμένη αντίδραση των καταναλωτών, αλλά και της κυβέρνησης και της Τράπεζας της Ελλάδος. Η αύξηση κόστους των πιστωτικών καρτών, λίγες ώρες πριν από την ευρωπαϊκή μείωση επιτοκίων, αιφνιδίασε τους πελάτες της τράπεζας και οδήγησε την Τράπεζα της Ελλάδος να παρέμβει και να αναγκάσει την Εθνική σε αναδίπλωση. Ελάχιστα εικοσιτετράωρα αργότερα, η Εθνική ανέθεσε την είσπραξη παλαιών οφειλών από δάνεια του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, σε εισπρακτικές εταιρείες. Κατόπιν ανακάλεσε. Ορθώς· διότι λίγες ημέρες νωρίτερα είχε παγώσει ευεργετικά τις εισπράξεις δανείων από αδύναμες κοινωνικές ομάδες.

Οι ενέργειες της μεγαλύτερης ελληνικής τράπεζας, της “μεγάλης μας φίλης”, δεν είναι απλώς γκάφες. Είναι αντιφάσεις· είναι ενέργειες που δείχνουν τη σύγχυση που πλήττει τον τραπεζικό τομέα, εξαιτίας της κρίσης, αλλά δείχνουν επίσης πώς αντιλαμβάνονται τον κοινωνικό τους ρόλο και τη συμβολή τους στην εθνική οικονομία: πρώτα η κερδοφορία και η αυτοσυντήρηση, και κατόπιν όλα τα άλλα. Είναι φυσικά αντανακλαστικά για έναν οργανισμό που λογοδοτεί στους μετόχους του και τους ξένους επενδυτές και ελάχιστα ή καθόλου στην κοινωνία. Νομιμοποιούνται όμως τέτοια αντανακλαστικά, όταν η πελατεία και οι αποταμιεύσεις, δηλαδή μέγα μέρος της κεφαλαιακής βάσης, προέρχονται από την κοινωνία την οποία τόσο δεν λαμβάνει υπόψιν;

Η ελληνική κοινωνία συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη των εγχώριων τραπεζών, και ωφελήθηκε με τη σειρά της από τα χαμηλά επιτόκια, κυρίως των στεγαστικών δανείων. Τα οφέλη ήταν αμοιβαία και η συνύπαρξη, υπό κανονικές συνθήκες, αρμονική. Μάλιστα με τα εθνικά αβαντάζ και τα κεφάλαια που άτλησαν στο ελληνικό χρηματιστήριο, οι τράπεζες ανοίχτηκαν στη ΝΑ Ευρώπη, ρισκάρησαν και αναπτύχθηκαν. Την ώρα της κρίσης λοιπόν, οφείλουν να συμμεριστούν την αγωνία των πολιτών-πελατών τους στην Ελλάδα. Πολύ περισσότερο, όταν πρόκειται να λάβουν εγγυήσεις και ρευστότητα από το δημόσιο, δηλαδή από τους πολίτες και πάλι. Οι τράπεζες χρωστούν ευαισθησία έναντι των αιμοδοτών πολιτών ― τουλάχιστον.

jiminy_cricket

O βουλευτής Πέτρος Τατούλης, που διεγράφη χθες από τη Νέα Δημοκρατία, δεν θα απασχολούσε σε τέτοιο βαθμό την κοινή γνώμη αν η κυβερνητική πλειοψηφία δεν ήταν οριακή, αν η αποχώρησή του δεν απειλούσε την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία της κυβέρνησης Καραμανλή. Θα απασχολούσε ενδεχομένως τους πολιτικολογούντες η καυστική κριτική που εξαπέλυσε κατά της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού, αλλά η υπόθεση θα λησμονιόταν σύντομα. Αλλωστε ο 55χρονος Αρκάς γιατρός και πρώην υφυπουργός Πολιτισμού, έχει διαγραφεί ξανά στο παρελθόν, το 1998· επανήλθε το 2000 και εξελέγη θριαμβευτικά.

Ωστόσο η περίπτωση του Πέτρου Τατούλη παρουσιάζει ενδιαφέρον: για την πολιτική και κοινωνική διαδρομή του, για τον τρόπο που μιλά και πολιτεύεται, για το πώς εντέλει εκφράζει ένα μέρος της μεταπολιτευτικής γενιάς. Σαν φοιτητής της Ιατρικής, το 1971-1977, πέρασε από οργάνωση της λενινιστικής αριστεράς, φυτώριο και άλλων επιφανών στελεχών σε πρόσφατες κυβερνήσεις. Δεν μπήκε άρα στην πολιτική για να κάνει καριέρα. Η Νέα Δημοκρατία, ο φιλελευθερισμός και η βουλευτική έδρα ήρθαν πολύ αργότερα, μετά τις αρχές της δεκαετίας ‘80, όταν ακριβώς μεσουρανούσε το ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, όταν άλλοι σύντροφοί του λενινιστές ερωτοτροπούσαν ή είχαν ήδη προσχωρήσει στο κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, είτε παρέμεναν στην ηγεμονεύουσα πνευματικά αριστερά, αυτός προσχωρούσε στον (αρκετά προσωπικό, ομολογουμένως) φιλελευθερισμό και στην ηττημένη Ν.Δ.

Μετά την πρώτη του εκλογή, το 1990, και έως σήμερα, ο Πέτρος Τατούλης σταδιακά ξεδιπλώνει τον προσωπικό του φιλελευθερισμό: μαχητικός και απρόοπτος, επιτίθεται στον κρατισμό, όπως εκφράστηκε στα καθ’ ημάς από το ΠΑΣΟΚ, κι αυτή τη σημαία την κράτησε αντιφατικά και ως υφυπουργός του κράτους. Βεβαίως, η φιλελεύθερη μαχητικότητά του σπανίως έθιγε τον νεποτισμό και την πελατειακότητα, δομικά στοιχεία του εγχώριου πολιτικού συστήματος, ασχέτως του ποιο κόμμα κυβερνά. Μόνο πρόσφατα, η κριτική του περιέλαβε φαινόμενα νεποτισμού και αμοραλισμού. Είχε όμως ήδη μεσολαβήσει η απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση, και ο σταδιακός παραγκωνισμός του. 

Οσο ήταν υφυπουργός Πολιτισμού υπέστη διπλή πολιτική μείωση: αφενός, επωμίσθηκε βαριά ευθύνη σε ένα υπουργείο στο οποίο ωσεί παρών υπουργός ήταν άλλος, ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αρα τις επικρίσεις για στρατηγικές αστοχίες και μείζονες επιλογές τις εισέπραττε ο υφυπουργός· ο υπουργός-πρωθυπ[ουργός ήταν στο απυρόβλητο. Αφετέρου, πολύ σύντομα βρέθηκε και υπό δεύτερη επιτροπεία, ταπεινωτική: ο γενικός γραμματέας Χρήστος Ζαχόπουλος, άνθρωπος του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, αυτονομημένος και ισχυρός, έκανε τη δική του πολιτική και διαχειριζόταν τα κρίσιμα κοινοτικά κονδύλια. Στον φιλελεύθερο υφυπουργό απέμειναν τα εγκαίνια και η αρθρογραφία…

Ο Π. Τατούλης, ως υφυπουργός Πολιτισμού, δέχτηκε σκληρή κριτική, ακόμη και ειρωνεία. Δεν ήταν όμως υπεύθυνος για όλα όσα του καταλογίστηκαν. Σε προσωπικές συζητήσεις, όταν πια είχε περάσει η μέθη του υφυπουργικού θώκου, διαφαινόταν η ιδιότυπη ομηρεία του και η ουσιαστική αδυναμία του. Δεν μίλησε ποτέ άνοιχτα, διότι θα εξέθετε τον πρωθυπουργό, που τότε βρισκόταν υπεράνω κριτικής. Οταν όμως ο Ζαχόπουλος έπεσε, ο Τατούλης μίλησε. Μίλησε δημοσίως και σκληρά. Και δεν σταμάτησε: σταδιακά μετετράπη στην ενοχλητική φωνή του κοινού νου για την Ν.Δ., ήδη κλυδωνιζόμενη σφοδρά από σκάνδαλα και παραιτήσεις υπουργών· κατά κάποιο τρόπο, έγινε ο Γρύλλος του Πινόκιο. 

Χρησιμοποιώντας το καινοφανές μέσον του μπλογκ, ο βουλευτής Τατούλης άρχισε να λέει ό,τι λέγεται στα καφενεία και στις αγορές από κάθε Ελληνα: για συζύγους, πλουτισμό και προκλήσεις πολιτικών. Κι όχι μόνο: το πολιτικό ζώο Τατούλης, μείγμα λενινιστή («εμείς οι αριστεροί», έλεγε στους δημοσιογράφους) και φιλελεύθερου, επενδύει την κριτική του κατά προσώπων και ηθικών στάσεων, με γενναίες δόσεις πολιτικού οράματος και επανίδρυσης του κράτους, φτάνοντας να προτείνει στον Κ. Καραμανλή έκτακτο συνέδριο της Ν.Δ., τη στιγμή που δοκιμαζόταν άγρια από τα σκάνδαλα και την οριακή αυτοδυναμία.

Είναι πιθανόν να τον κατατάξουν στους γραφικούς της πολιτικής. Ο ίδιος συχνά δίνει τέτοιες αφορμές, με τον πληθωρικό, σχεδόν μεσσιανικό του λόγο. Σε αρκετά απ’ αυτά που λέει, όμως, δεν έχει άδικο. Αν αφαιρεθούν τα φορτία της φιλελεύθερης ιδεοληψίας του, ο λόγος του περιέχεται στο λόγο του μέσου Ελληνα, είναι μείγμα πραγματισμού, ηθικολογίας και λαϊκισμού, συν μια δόση προσωπικού μεγαλείου. Ο λόγος του Τατούλη είναι ενδεικτικός του λόγου του εγχώριου πολιτικού προσωπικού ― άνω του μέσου όρου.

Καθημερινή 11.11.2008

Η εκλογή Ομπάμα χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό σε όλο τον κόσμο. Είναι φυσικό. Το συμβολικό φορτίο είναι πλούσιο και ποικίλο, είναι καινοφανές και είναι οικείο. Με αιχμές της καμπάνιας του την ελπίδα, την αλλαγή και την ισχύ της απόφασης, ο σαραντάρης γιος Αφρικανού κινητοποίησε τους νέους και τους μειονοτικούς, όσους απείχαν από την πολιτική, τους έβγαλε στους δρόμους και τους οδήγησε στις κάλπες, δηλαδή τους έβαλε στον δημόσιο χώρο. Υπό υπερατλαντικούς όρους, επανέφερε στο προσκήνιο την πολιτική ως συλλογική δυνατότητα, επιμένοντας σθεναρά στο Εμείς: Εμείς μπορούμε.

Εστειλε έτσι ένα μήνυμα στην Ευρώπη, την πολύ πιο σύνθετη και κερματισμένη και σκεπτικίστρια, την κουρασμένη και χωρίς πειστικό ενοποιητικό όραμα. Υπενθυμίζει καταρχάς την έλλειψη Ευρωπαίων ηγετών με όραμα και πειθώ, με ιστορική προοπτική και συναισθηματική ευφυΐα. Υπενθυμίζει την βαριά κόπωση της Αριστεράς, η οποία ήταν κινητήρια δύναμη της Ευρώπης για δύο αιώνες: φαίνεται να μην έχει συνέλθει ακόμη από το σοκ του 1989, παραπαίει ακόμη ανάμεσα σε μια χιλιαστική απολογητική της Τρίτης Διεθνούς και σε μια correct συμμόρφωση σε αμφιλεγόμενους εκσυγχρονισμούς. Κατά τη συγκατοίκησή της στην εξουσία, η σοσιαλδημοκρατία στιγματίστηκε από διαφθορά, αλαζονεία και κυνική εγκατάλειψη του κοινωνικού κράτους. Εχασε τις παραδόσεις της, κι έχασε την επαφή με τα νέα κοινωνικά υποκείμενα και τα νέα πεδία ανταγωνισμών.

Παράλληλα, η ευρωπαϊκή Αριστερά προσεβλήθη από μια υποκριτική ορθοφροσύνη: εξόρισε από την ατζέντα της οτιδήποτε ακουγόταν ως κράτος, πατρίδα, έθνος, κοινωνία εντέλει, αφήνοντάς τα λάφυρα στην άκρα Δεξιά. Αντί να μιλά για κοινωνική χειραφέτηση, μιλούσε για απελευθέρωση των αγορών…

Κι ενώ οι Ελληνες συγκινούνται ακούγοντας τον Ομπάμα να υμνεί την πατρίδα του America, τους προπάτορες της δημοκρατίας, το κοινοτικό πνεύμα, κανείς δικός μας ηγέτης δεν τολμά να χρησιμοποιήσει παρόμοιο λόγο. Φοβάται. Ή πιστεύει ότι το «Εμείς μπορούμε» ισχύει στην αυτοκρατορία μα όχι στα προτεκτοράτα.

Για τον Μπάρακ Χουσεΐν Ομπάμα μου πρωτομίλησε ένας Νεοϋορκέζος λόγιος, ο φίλος Στέλιος Βασιλάκης, πριν από δύο-και-κάτι χρόνια. Μου είπε για έναν μαύρο γερουσιαστή από το Ιλινόις, από Αφρικανό πατέρα, απόφοιτο της Νομικής του Χάρβαρντ, ένα χαρισματικό σαραντάρη που ίσως διεκδικήσει το χρίσμα των Δημοκρατικών για την προεδρία. Εντυπωσιάστηκα. Εψαξα να βρω στοιχεία, άρχισα να υποψιάζομαι κάτι διαφορετικό· το ανέφερα στην εφημερίδα, κάναμε αμέσως κομμάτι.

Πέρασε πολύς καιρός. Χθες το πρωί, μετά το ξενύχτι, είδα τη νικητήρια ομιλία του Ομπάμα στο Σικάγο. Είχε πάλι αυτόν τον ευαγγελικό τόνο, ήταν πάλι σοβαρός και ουσιώδης, συνομιλούσε ταυτοχρόνως με το πλήθος και με την ιστορία, καλούσε τους ιδρυτές της δημοκρατίας του και τιμούσε τα νιάτα, το όραμα του είχε βάθος 221 ετών και πόδια στον 21ο αιώνα, το όραμά του αντιμετώπιζε στα ίσια τη φτώχεια, τον κυνισμό, την απαισιοδοξία, δεν υποσχόταν θαύματα, αλλά ελπίδα και δουλειά. Συγκινήθηκα.

Αργότερα, διάβασα μεταγραμμένη την ομιλία του Σικάγου και ξαναδιάβασα την περίφημη ομιλία του στη Φιλαδέλφεια, τον περασμένο Μάρτιο, όπως μεταφράστηκε στο τελευταίο τεύχος της Νέας Εστίας. Και στις δυο ομιλίες ακούγεται ένας χαρισματικός άνθρωπος, που μιλάει ζεστά αλλά και στέρεα, που μιλάει για αισθήματα και πνευματικές αξίες, που εμπνέει και συνεγείρει, αλλά δεν τάζει ούτε κολακεύει, που αναλύει και κρίνει, αλλά δεν δικαιολογεί ούτε κατηγορεί, που κατανοεί και συγχωρεί και προσκαλεί. Που ενώνει.

Η ιστορική ομιλία του στη Φιλαδέλφεια έχει τίτλο λες και βγήκε από τα Ευαγγέλια: Μια τελειότερη ένωση. Μιλά για την κοινωνία με όρους των μεγάλων κειμένων, πολιτικών και θρησκευτικών. Μιλά για την κοινωνία των ανόμοιων ίσων με αναγωγές στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και στον Αβράαμ Λίνκολν, βάζει το παρελθόν μες στο παρόν ζωντανό μα ποτέ εκδικητικό, κρατά τη μνήμη ολόκληρη επειδή σέβεται το μέλλον. Παραθέτει Ουίλιαμ Φώκνερ: «Το παρελθόν δεν είναι νεκρό και θαμμένο. Στην πραγματικότητα, δεν είναι καν παρελθόν».

Επειδή σέβεται την ιστορία, μπορεί να πείσει τους νέους, να νοιαστούν για την κοινωνία, για το εμείς, πέρα από τον μόνο εαυτό ― και τους έπεισε. Στο ομπαμικό discours, κοινωνία είναι η ένωση, κάτι πολύ περισσότερο από το άθροισμα των μερών· αναγνωρίζει ήττες και ανταγωνισμούς, αφουγκράζεται θυμούς και δυσαρέσκειες, παρεξηγήσεις, ματαιώσεις, αλλά δεν μένει εκεί, σε μια κοινωνία στατική και σπαρασσόμενη, αρνείται να ενδώσει στον κυνισμό και την απελπισία ― οι λέξεις κυνισμός και απελπισία επανέρχονται διαρκώς στον λόγο του.

Αντιπροτείνει την ελπίδα και την ένωση, την τελειοποίηση και την αγάπη, σαν ρεαλιστικό πρόγραμμα. Ριζωμένος στην μακρά αμερικανική παράδοση φλογερών φιλελεύθερων ρητόρων και χριστιανών ιεροκηρύκων, ο σαραντάρης απόφοιτος του Χάρβαρντ, ο ακροατής της ραπ και χειριστής του YouTube, χρησιμοποιεί ακριβώς αυτό τον διαχρονικό λόγο, αυτή τη φλογερή λαλιά, που τον διαφορίζει από τον ξύλινο λόγο των συγχρόνων του πολιτικών, από την συναισθηματική και πνευματική τους φτώχεια. Ο Ομπάμα τολμά να επικαλείται την Γραφή, να ανασύρει το ριζοσπαστικό της περιεχόμενο, εκεί απ’ όπου οι νεοσυντηρητικοί ανέσυραν σκοτάδι, αποκλεισμούς και οπισθοδρόμηση. Το κάνει με απλότητα, με μετριοπάθεια, απευθυνόμενος στο λογικό, και ταυτόχρονα συνδαυλίζοντας το θυμικό: «…Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από αυτό που αξιώνουν όλες οι μεγάλες θρησκείες του κόσμου― να κάνουμε για τους άλλους αυτό που θα κάναμε για τους εαυτούς μας. Ας γίνουμε φύλακες του αδελφού μας, λέει η Γραφή. Ας γίνουμε φύλακες της αδελφής μας. Ας βρούμε το κοινό συμφέρον και ας αφήσουμε και την πολιτική μας να εκφράσει αυτό το πνεύμα».

Αυτή η μιλιά είναι μεγάλη τέχνη. Και ιστορική συνεισφορά: επαναφέρει ζωντανές και δρώσες τις παραδόσεις του πιο πηγαίου ανθρωπισμού, χωρίς τις ψευδαισθήσεις και τις ματαιώσεις του. Εγγράφει στην πλανητική πολιτική ατζέντα έναν αποφενακισμένο ανθρωπισμό, με τους περιορισμούς του και τα όριά του ασφαλώς, με την βαριά κληρονομιά του νεωτερικού δυτικού ανθρώπου, μα χωρίς εύκολα ιδεολογήματα, χωρίς εργαλειακές συνταγές, χωρίς φανατισμό. Ο λόγος του Ομπάμα είναι εν πολλοίς μεσσιανικός, αλλά δεν επαγγέλεται Μία Μοναδική Αλήθεια που αποκλείει όλες τις άλλες· αντιθέτως, ο ιδιότυπος αναβαπτιστικός μεσσιανισμός του φέρει σπόρους συμφιλίωσης και κοινότητας, συνύπαρξης και ένωσης, μπολιάζεται με το αγγλοσαξωνικό πρακτικό πνεύμα. Η λέξη κλειδί είναι: Ενωση.

Καθώς τέλειωνε ο ιστορικός διάλογος του Ομπάμα με το πλήθος του Σικάγου, αρθρωμένος μεθυστικά γύρω από το ρεφραίν «Yes we can!», ένιωσα ζήλεια. Ποιος Ελληνας, ποιος Ευρωπαίος ηγέτης θα μπορούσε να συλλάβει έτσι τον παλμό της κοινωνίας και να μιλήσει στην καρδιά και τον νου, πέρα από σχήματα και στερεότυπα, πυροδοτώντας την αυτοπεποίθηση και την ελπίδα, την ομοψυχία και την πίστη, χωρίς ψευτιές, χωρίς κολακείες; Δεν βλέπω κανέναν.

Καθημερινή 06.11.2008

buzz it!

nation-finally-r

Nation Finally Shitty Enough To Make Social Progress (The Onion)

Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να αντλήσει παραδείγματα από την Ευρώπη. Δεν μπορεί, για δύο λόγους. Τον πρώτο τον αναφέραμε: δεν έχει πια πνοή, δεν έχει δυνάμεις. Ο άλλος λόγος είναι οι ενδογενείς, οι δομικές αδυναμίες της, και τα αντιφατικά, αποσπασματικά ιδεολογήματα που διατρέχουν την πολιτική της. Τα πρόσωπα που την απαρτίζουν είναι άκαπνα, κουρασμένα, χωρίς ιδέες, χωρίς ιστορική φιλοδοξία, συχνά και χωρίς κοινό νου. Και κατατρύχονται, αφενός, από κακοχωνεμένα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα-πασπαρτού περί ελεύθερης αγοράς, αφετέρου, από τον παραδοσιακό λαϊκισμό, την πελατειακότητα και τον νεποτισμό. Και την αδυναμία να διαγνώσουν τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς και τις αναδυόμενες δυνάμεις.

Το μίγμα στρατηγικών αδυναμιών, προσωπικών ελλείψεων και τακτικών ηττών είναι εκρηκτικό. Οχι μόνο για την κυβέρνηση, που παραπαίει μες στην καινοφανή διεθνή κρίση, αλλά κυρίως για τη χώρα.

buzz it!

Ολόκληρο >>

«Είμαι ο γιος ενός ταχυδρόμου...»

 

«Πώς μπορεί να προσδοκά κανείς ότι από ένα τόσο στρεβλό ξύλο (τον άνθρωπο) θα κοπεί κάτι τελείως ίσιο»

Ιμμάνουελ Καντ

 

Ο Θ. Ρουσόπουλος, τέκνο της μεταπολιτευτικής κοινωνικής κινητικότητας, απορεί που υπάρχουν ακόμη έλεγχοι, αναταγωνισμοί, φθόνος. Παρά την τριβή του με την εξουσία ―μάλλον, εξαιτίας ακριβώς της στενής συναναστροφής του με την κορυφή της εξουσίας, επειδή ποτέ δεν βρρέθηκε απέναντι από την εξουσία, αλλά μόνο πλάι της κι εντός της―, δεν μπορεί να καταλάβει πώς ο δημόσιος άνδρας ελέγχεται και πίπτει. Ακόμη όμως και στη μισερή ελληνική δημοκρατία, ακόμη και με τόσους βαθμούς χειραγώγησης και διαπλοκής στα μήντια, ακόμη και με τον κυνισμό να διαχέεται και να διαβρώνει όλο το κοινωνικό σώμα, ο έλεγχος κάποτε λειτουργεί. Ακόμη και σαν φθόνος.

Ο οννεδίτης Γ. Βουλγαράκης και ο πολύ-παλιά-αριστερός Θ. Ρουσόπουλος, πενήντα-κάτι, πενήντα-παρά-κάτι, είναι δυό τυπικές προσωπικότητες πολιτικών, που αναρριχήθηκαν ψηλά χωρίς να συγκρουστούν, χωρίς να ματώσουν, χωρίς να σκεφτούν το κόστος. Ηθελαν μόνο κέρδη. Κι έτσι έπεσαν, προσωρινά. Και τους δύο, ο Κ. Καραμανλής τους υπερασπίστηκε μέχρι την πτώση, με παρόμοια έκπληξη και άγνοια κινδύνου, κι έχασε κι αυτός.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στις 10 Νοεμβρίου παύουν οι εφημερίες των δημόσιων νοσοκομείων. Οι προμηθευτές διακόπτουν τον εφοδιασμό των νοσοκομείων με αναλώσιμα, λόγω σωρευμένων απλήρωτων οφειλών. Το Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας, που δέχεται όλο το φορτίο των πολυπληθών δυτικών συνοικιών, αδυνατεί να υποδεχτεί ασθενείς, καταρρέει. Ολο το Εθνικό Σύστημα Υγείας καταρρέει. Εξαιτίας της κακοδιοίκησης, του ελλιπέστατου προσωπικού, της οικονομικής ασφυξίας. Μα κυρίως επειδή απουσιάζει η πολιτική βούληση: οι κυβερνώντες δεν έχουν κανένα σχέδιο για την ανόρθωση του ΕΣΥ, ούτε καν για τη διάσωσή του.

Την ίδια στιγμή τα ιδιωτικά θεραπευτήρια επεκτείνονται και σωρεύουν κέρδη, αντλώντας δυνάμεις από τα ασφαλιστικά ταμεία και από το υστέρημα των ασθενών, που καταφεύγουν σ’ αυτά αδυνατώντας να περιμένουν μέρες και μήνες για μια εξέταση ή μια απλή επέμβαση ή, το τρομερό, για μια κλίνη εντατικής θεραπείας.

Και ο υπουργός Υγείας; Ο εκλεγμένος από τον λαό του ΕΣΥ, ο ταγμένος να υπερασπίζεται τη δημόσια υγεία; Α, ο κ. Δ. Αβραμόπουλος, εκ των μακροβιοτέρων υπουργών σε αυτήν τη θέση, υπάρχει βεβαίως, προεδρεύει, περιφέρεται λαλίλαστος και ατσαλάκωτος στα κανάλια, χρησμοδοτεί για το πολιτικό μέλλον του τόπου… Τίποτε άλλο. Κατά τα λοιπά, δηλαδή κατά την δημόσια υγεία, τίποτε, ανύπαρκτος. Δεν εμφανίζεται καν στους διαπιστευμένους δημοσιογράφους του υπουργείου του, την ώρα που απειλείται κραχ στα νοσοκομεία. Αλλωστε, ο κ. Αβραμόπουλος δεν ήθελε να παραμείνει στο καυτό υπουργείο Υγείας, μετά τις εκλογές – έτσι φημολογείται. Δυστυχώς παρέμεινε.

Και δυστυχώς το δημόσιο νοσοκομείο καταρρέει, συμπαρασύροντας κάθε νησίδα αξιοπρέπειας, γκρεμίζοντας την ισοπολιτεία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την εμπιστοσύνη των πολιτών έναντι του κράτους, υποβαθμίζοντας τη ζωή, αναιρώντας το δικαίωμα στη ζωή.

Για την αποτροπή της αγνώστου εκτάσεως και βάθους κρίσης των τραπεζών, το κράτος βρήκε 28 δισ. ευρώ. Για το καταρρέον ΕΣΥ πόσα μπορεί να βρει; Θέλει να βρει; Τι λέτε κ. Αβραμόπουλε, κ. Αλογοσκούφη, κ. πρωθυπουργέ;

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

Twitting

  • Χτες στο @Radiofono247 για πόθεν έσχες δικαστών: Η στάση τους προσφέρει εξόχως ένα πολιτικό παιδαγωγικό παράδειγμα.… twitter.com/i/web/status/9… 1 day ago
  • Τώρα έρχεται ξανά η στιγμή που μπορούμε να παίξουμε έναν πολύ σοβαρό και καταλυτικό ρόλο στην βαλκανική και δεν θα… twitter.com/i/web/status/9… 1 day ago
  • Η Ελλάδα είναι το τελευταίο διάστημα αναβαθμισμένη γεωστρατηγικά. Την ωφελεί και επιβάλλεται να είναι εξωστρεφής κα… twitter.com/i/web/status/9… 1 day ago
  • Από άποψη εθνικής στρατηγικής βλέπουμε μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα τα οφέλη από την επίσκεψη Ερντογάν και την α… twitter.com/i/web/status/9… 4 days ago
  • Πολιτικός στόχος της κυβέρνησης το επόμενο διάστημα θα πρέπει να είναι η κατοχύρωση της προστασίας των λαϊκών A' κα… twitter.com/i/web/status/9… 1 week ago
  • Η Ελλάδα προστάτευσε τα ευρωπαϊκά σύνορα, έσωσε ζωές, υπερασπίστηκε την τιμή της ΕΕ - τι είπα στη Βουλή για την προ… twitter.com/i/web/status/9… 1 week ago

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 991,140 hits
Αρέσει σε %d bloggers: