Ζούμε άνετα, καταναλώνουμε πόνο και μίσος από τηλεόρασεως, μιλάμε αορίστως για ανθρώπινα δικαιώματα, μακρινά, θεωρητικά. Κι όταν ο πόνος, η αδικία διαβούν την πόρτα μας, συντριβόμαστε, χάνουμε την ανθρωπιά μας.

Ενα φονικό και μια απαγωγή ανέδειξαν τα πρόσωπα του φετινού καλοκαιριού· αυτούς που υπερέβησαν τον πόνο και έδειξαν ηθική στάση. Ο πατέρας του Ντουζόν Ζαμίτ, ώρες μετά τον τραγικό θάνατο του γιου του, βουλιαγμένος στην πίκρα, κυκλωμένος απ’ την απόγνωση, δεν παραδόθηκε στις κατάρες και τις κατηγόριες, δεν βλαστήμησε τον τόπο και τη μοίρα, δεν ενοχοποίησε τους πάντες· απεναντίας, βρήκε να πει δυο λόγια παρηγορητικά. Παρηγορητικά για τους Ελληνες, για τη χώρα τους, εκεί όπου ξεψύχησε το παιδί του, θύμα του άγριου τουρισμού και της μοίρας. Κι έπειτα, ο ίδιος αυτός πατέρας βρήκε τη δύναμη να δωρίσει τα όργανα του παλικαριού σε αρρώστους που περίμεναν ανανέωση ζωής, ελπίδα. Μάς χάρισε την ευγένεια της ψυχής του.

Η απώλεια ράγισε τον πατέρα, αλλά δεν θρυμμάτισε την ανθρωπιά του· ο ηθικός πυρήνας, ο έλλογος, παρέμεινε αλώβητος. Αυτός ο ηθικός πυρήνας δεν εξαφανίζει τον πόνο, αλλά επιτρέπει στη ζωή να συνεχίσει. Τη ζωή δόξασε ο πατέρας Ζαμίτ, τη χαμένη ζωή του παιδιού του τίμησε με τη στάση του και τις πράξεις του. Τον ευχαριστούμε.

Στο πλάι βάζω τα λόγια της συζύγου του απαχθέντος Γ. Μυλωνά, προχθές, για τους απαγωγείς του συζύγου της: «Δεν νιώθω μίσος. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν μες στην κόλαση. Εμείς περάσαμε από την κόλαση κι επιστρέψαμε στον παράδεισο, όπου ζούσαμε και πριν. Τους συγχωρώ. Δεν πρόκειται να κρατήσω κακία, γιατί δεν έχουν συνείδηση για όσα πράττουν.»

Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι… Τα λόγια της Νέλλυς Μυλωνά, τα λόγια του Ολιβερ Ζαμίτ, αντηχούν τα λόγια του Ιησού πάνω στον Σταυρό: είναι η συγχώρεση, είναι η κατανόηση και η συμπόνια, είναι η καταλαγή, είναι ακριβώς ο ηθικός, ο έλλογος πυρήνας που μας σώζει από την συντριβή και μας συνεχίζει έλλογους, κοινωνικούς, ηθικούς. Ανθρωπους.

buzz it!

Advertisements