Την περασμένη εβδομάδα, στην ημερίδα της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας για τον ναρκισσισμό, ανάμεσα σε καθ’ όλα σοβαρές, επιστημονικές εισηγήσεις, εγώ μίλησα για τον μετροσέξουαλ νάρκισσο, τον «μετρονάρκισσο» ― μια αφήγηση για τα σύγχρονα κοινωνικά ήθη, ανάμεσα σε κουτσομπολιό, παρατήρηση και παράτολμα συμπεράσματα. Τίποτε το επιστημονικό, αλλά το ακροατήριο φάνηκε να διασκέδασε.

Μερικές μέρες αργότερα, συζητώντας με χιουμορίστες φίλους, προκλήθηκα να εμπλουτίσω τον κατάλογο των μετροσέξουαλ προτύπων, πέραν του Μπέκαμ. Καταρτίσαμε μια αυθαίρετη λίστα ανδρικών προτύπων, ανδρών που γοητεύουν τις γυναίκες, είτε με το κάλλος τους είτε, κυρίως, με το στυλ τους. Δεξαμενή, φυσικά, ο κινηματογράφος.

Ξεκινήσαμε απ’ τα παλιά. Οι γυναίκες της συντροφιάς είχαν τον πρώτο λόγο. Επεσαν πολλά ονόματα, τόσα που αναρωτήθηκα πόση θεαματικότητα έχουν οι παλιές ταινίες στις ζώνες του μεσονυκτίου και του όρθρου.

Ο Κάρι Γκραντ, πάντα cool και στυλάτος, απαράμιλλα κομψοντυμένος, ατσαλάκωτος όταν σκαρφαλώνει βουνά ή τρέχει σε καλαμποκοχώραφα, είναι αναμφίβολα ωραίος. Είναι όμως σέξυ; Ο Γκραντ σπανίως φιλά τις παρτενέρ του, κι όταν το κάνει είναι ψυχρός, απόμακρος. Θα λέγαμε ότι o Γκραντ παραμένει ασυγκίνητος απέναντι στις θεές παρτενέρ του ― σαν γκέι. Ή σαν μετροσέξουαλ ― η αναχρονιστική εφαρμογή του όρου ταιριάζει γάντι στον πάντα είρωνα και χαμογελαστό, πάντα κομψό Κάρι.

Στο άλλο άκρο, ο Ρόμπερτ Μίτσαμ: αλήτικα στυλάτος, με βαριά βλέφαρα, περπάτημα αιλουροειδούς, λακκάκι στο πηγούνι (όπως κι ο Γκραντ), συρτή ομιλία· ένας νωχελικός αρσενικός πάνθηρας που δεν κρύβει την επικίνδυνη σεξουαλικότητά του, που αγκαλιάζει θερμά τις παρτενέρ του, που περνάει από την πρωτόγονη αγριότητα του θηρευτή, στην τρυφερότητα και τη συντροφικότητα, αλλά και στην παραίτηση και στην αποδοχή της ήττας. Προπάντων: ρίχνει, σοβαρός, επιμελής, ένα ζακετάκι στους ώμους της εύθραυστης Jane Greer, στο «Out of the Past». Η αρρενωπή αύρα του Μίτσαμ καίει καρδιές.

Ενδιαμέσως, ανάμεσα σε Γκραντ και Μίτσαμ θα έβαζα τον σκληρό, στεγνό Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, αφενός, και τον Τζέιμς Στιούαρτ, clean cut αλλά και αινιγματικό. Ο Μπόγκι είναι τόσο ντράι στην ομιλία, στο στήσιμο, στον τρόπο που τυλίγεται μες στο σταυρωτό του κοστούμι, που καταφέρνει να υπερβεί την νουάρ καρικατούρα και να γίνει δραματικός άνδρας. Ο Στιούαρτ εξωτερικά είναι ένας δανδής, στο όριο του μετροσέξουαλ, πάντα καλοντυμένος και καλοχτενισμένος. Πίσω όμως από την εικόνα του καθαροπρόσωπου, χειρίσιμου και προβέψιμου άνδρα, κρύβεται ένας voyer, μια παλλόμενη προσωπικότητα με σκοτεινές περιοχές, που έλκεται από τον κίνδυνο και το απαγορευμένο· κοντολογίς, ένας δραματικός άνδρας, πολύ πιο σύνθετος απ’ όσο δείχνει το ήσυχο παρουσιαστικό του. Αρέσει.

James Stewart and Jean Arthur in Mr. Smith Goes to Washington (1939)

Στις μέρες μας. ΟΙ γυναίκες τρελαίνονται για Τζορτζ Κλούνι και Μπραντ Πιτ. Δικαίως.

Ο μεν Κλούνι, γκρίζος, αρρενωπός, ώριμος, ευφυής, γωνιώδης, πείθει πάνω απ’ όλα ως πατρική φιγούρα: μυρίζει παλιά αφτερ-σέιβ, σαν του μπαμπά, είναι έμπιστος και εχέμυθος, είναι τρυφερός και διακριτικός, κι αυτά μπορούν να οδηγήσουν στο κρεβάτι πολλές, μα πάρα πολλές γυναίκες. Α, και μπορεί να έχει σχεδόν Το Γελαστό Βλέμμα ― μόνο ο υπέροχος Πολ Νιούμαν είχε Tο Bλέμμα, απαράμιλλα γελαστό και παιγνιώδες, σε πρόσωπο και κορμοστασιά κούκλου, κι όσο γερνούσε τόσο πιο γοητευτικός, ο αφοσιωμένος σύζυγος της τυχερής και σπουδαίας Τζόαν Γούντγουορντ.

Ο Μπραντ Πιτ είναι ο τεκνός. Είναι ο παράφορος κούκλος, για τον οποίο κάθε γυναίκα θα δεχόταν να τυραννιστεί. Είναι τόσο ωραίος, που είναι άπιαστος· στη μεθόριο: σεξουαλικό ζώο και μετρονάρκισσος. Δραματικός και μοναχικός, σαν Αχιλλέας ή σαν περικαλλής βρικόλακας· καλεί τις γυναίκες να τον κατακτήσουν, μα η σαγήνη είναι όλη δική του. Και η απειλή.

Ανάμεσα στον πατέρα και τον τεκνό, το συγχρονο σινεμά προσφέρει κι άλλους αρρενότυπους, που ανθίστανται στην κυριαρχία του μετρονάρκισσου Μπέκαμ. Ξεχωρίζω τον αειθαλή αλητάμπουρα Τραβόλτα, κι αυτός με λακκάκι και αιλουροπερπάτημα, ιδίως όταν συνοδεύει την θεόρατη Ούμα Θέρμαν. Τον, με έξυπνα μάτια, χιούμορ και λακκάκι, Τίμοθι Ντάλτον, αλλά και τον αρρενωπό συν-μποντ Πιρς Μπρόσναν. Τον κοντό, αλλά βαθύ και βαρύ Σων Πεν· ακόμη και τον ανώριμο, σαχλό, μα τόσο ειλικρινή και χαριτωμένο Χιου Γκραντ. Δεν βάζω τον Μπρους Γουίλις, εκτός από την περσόνα του τρυφερού λούζερ στο Pulp Fiction. Και θα αποτολμούσα να προτείνω τον διανοούμενο Εντουαρντ Νόρτον του macho, σχεδόν γκέι, Fight Club.

Θα επανέλθουμε.

buzz it!

Advertisements