polo03.jpg


Η ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου, στο συνέδριο του Συνασπισμού που άρχισε προχθές, δεν συνοψίζει μόνο την πολιτική του, αλλά δείχνει την Αριστερά να μετασχηματίζεται και να διεκδικεί ζωτικό, πρωταγωνιστικό χώρο στον δημόσιο βίο. Ο Αλ. Αλαβάνος όχι μόνο επανέφερε στην πρώτη γραμμή τη βούληση για μια κυβέρνηση με επίκεντρο την Αριστερά, δηλαδή μια πρόταση εξουσίας, αλλά επιπλέον έδωσε ιστορική προοπτική στην κίνηση: Εμείς θα κλείσουμε τον κύκλο της μεταπολίτευσης, είπε.

Μπορεί; Ο Συνασπισμός γεννήθηκε δεκαπέντε χρόνια μετά τη μεταπολίτευση· η ίδρυσή του συνέπεσε με την εγχώρια δυσλειτουργία του ’89 και τη συγκυβέρνηση, αφενός, και με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, αφετέρου. Η ελληνική μεταπολίτευση τέλειωσε τότε, η διεθνής μόλις άρχιζε.

Η διχασμένη ελληνική Αριστερά βίωσε τραυματικά την πτώση και παρασύρθηκε από τη διεθνή κρίση για πολλά χρόνια. Το ΚΚΕ πενθεί ακόμη, σκαλίζοντας τις στάχτες του Ταλμούδ. Ο Συνασπισμός είδε τον πάτο της εσωστρέφειας και του φατριασμού, εκλιπαρώντας ανά τετραετία το κοινοβουλευτικό 3%, χωρίς όμως να μπορεί να πείσει πολιτικά και ιδεολογικά.

Την τελευταία τριετία, υπό την ηγεσία του Αλ. Αλαβάνου, είδαμε τον Συνασπισμό να ωριμάζει και να στρέφεται προς τα έξω, να αντλεί νέο αίμα, να ακούει την κοινωνία, να αποκολλάται από την ορθοφροσύνη του πρώην ΚΚΕ-εσωτ. αλλά και από τον μυωπικό κομμουνισμό των ΚΚΕγενών – των δύο μειζόνων συνιστωσών του. Ο Συνασπισμός σήμερα φαίνεται να έχει αφομοιώσει ικανοποιητικά την ιστορία του, να αφουγκράζεται τη συγκυρία και να διαμορφώνει πολιτική που είναι ταυτόχρονα πιο ριζοσπαστική και πιο ρεαλιστική.

Στις πρώτες θέσεις της ατζέντας του σήμερα δεν είναι ο εξ αποκαλύψεως σοσιαλισμός, αλλά η δημοκρατία στην καθημερινή ζωή, το περιβάλλον, η ανεργία στη νεολαία, το «μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή». Αυτά καίνε την ελληνική κοινωνία επί του παρόντος, κι αυτά άλλωστε του έδωσαν νέα δυναμική και τον έφτασαν στο 5%.

Στο μέτρο που ο Συνασπισμός δεν επαγγέλλεται μόνο μια αφηρημένη επανάσταση, αλλά προβάλλει μια λογική μεταρρυθμίσεων και εφικτών στόχων με κοινωνική δικαιοσύνη, εφόσον αποδειχθεί ότι ξεπέρασε οριστικά την εσωστρέφεια, εφόσον βγει μπροστά με πειστικές υλοποιήσιμες προτάσεις, θα προχωρήσει. Και η όποια επιτυχία του δεν θα αφορά μόνο την Αριστερά, αλλά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, που πορεύεται σήμερα χωρίς πυξίδα και χωρίς πίστη στις, υπαρκτές παρά ταύτα, δυνάμεις της.

Καθημερινή, 09.02.2007

φωτ.: Α. Μπάχας, Χίος, 1922.

buzz it!

Advertisements