mao_mosaic_web.jpg

«Ο Πρόντι έφυγε, ο Μπερλουσκόνι δεν επέστρεψε ακόμα, σύντροφοι, ας απολαύσουμε αυτή τη μαγική στιγμή». Το έγραψε η ιταλική εφημερίδα Il Manifesto, αυτές τις μέρες ακυβερνησίας στη γειτονική χώρα, και αμέσως κυκλοφόρησε από μέιλ σε μέιλ στην Ελλάδα, που έχει ακόμη κυβέρνηση.

Οι αναλογίες είναι πολλές και προφανείς, με πρώτη ίσως την αδυναμία ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων και αποτελεσματικής λειτουργίας των θεσμών, κι εκεί κι εδώ.

Εκεί, ο υπερκαναλάρχης και υπερλαϊκιστής ετοιμάζεται για την τρίτη διακυβέρνησή του, αφού η κεντροαριστερά απέτυχε πρωτίστως να μεταρρυθμίσει τον εαυτό της.

Εδώ, ο πολιτικός κόσμος και η χώρα ολόκληρη, μετασχηματισμένοι σε τηλεακροατήριο, παρακολουθούν γητεμένοι τη ζώνη του μεσονυκτίου για να δουν ντοκουμέντα ικανά να ρίξουν κυβερνήσεις και να κατεδαφίσουν απομεινάρια συνειδήσεων. Και τα ντοκουμέντα δεν έρχονται, τα ντοκουμέντα αργούν ή δεν υπάρχουν, οι καταγγελίες πληθωρικές ξεχειλίζουν τη ζούγκλα, οι υποψίες βαραίνουν και πλακώνουν, κι όλο το πολιτικό σύστημα βρίσκεται έτσι αιχμάλωτο και εξουθενωμένο, αλυσοδεμένο στην τηλε-εισαγγελία.

Φταίει η ασυδοσία των μήντια… Αμ δεν φταίει μόνο αυτή. Φταίνε κι όσοι την εκτρέφουν, ακόμη και τούτες τις ώρες της διάλυσης, όσοι τους ταϊζουν υλικά και ηθικά, όσοι σπεύδουν να εκτεθούν, γλάστρες και αδρανείς, όσοι σπεύδουν εκεί, μόνο εκεί, στον βωμό και στο θυσιαστήριο να εμφανιστούν λάλοι και υποταγμένοι.

Είδαμε, ας πούμε, κοτζάμ βουλευτή, να απολογείται για την επιορκία του στον τηλε-Ιαβέρη που τον «έδωσε» ― και δεν είδαμε ακόμη τη Βουλή να τον καλεί για εξηγήσεις και κολασμό. Είδαμε δημοσιογράφους να αναγγέλλουν εγκληματικές πράξεις, δικές τους ή άλλων, με υποκλαπέντα ντοκουμέντα ή χωρίς, και να κυκλοφορούν ασύδοτοι. Είδαμε, προχθές, κορυφαίο μητροπολίτη, εκπομπάρχη της κρατικής τηλεόρασης, να αναγγέλλει την υποψηφιότητά του για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο ―πού αλλού;― σε τηλεοπτική εκπομπή, σε δημοσιογράφο σχετιζόμενη οργανικά με την Εκκλησία της Ελλάδος.

Ιδού και το εκκλησιαστικό kitsch, εφάμιλλο του πολιτικού, ίδια κοινότοπο και ποταπό. Ιδού και η καχεκτική δημοκρατία, στην οθόνη βουλιάζει, βουβαίνει το πλήθος, βαθαίνει το ρήγμα· και να το ψέμα, σαρκάζον και λοίδωρο, καταλαμβάνει όλο τον προσφερόμενο χώρο, νομιμοποιείται, το ψέμα εκτοπίζει το πραγματικό, και η αλήθεια είναι πια μονάχα μια στιγμή, μια σπίθα.

Κοιτάμε το ποτήρι μισογεμάτο, όπως οι Ιταλοί: Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση…

Advertisements