Διάβαζα τα ευφάνταστα μενού των μαγείρων για το γιορτινό τραπέζι. Και ερέμβαζα. Εστηνα φώτα και ντυσίματα, άκουγα γέλια και καλωσορίσματα, ζελατίνες ν’ ανοίγουν, ποτήρια να τσουγκρίζουν. Ολα τα σπιτικά τραπέζια είναι ωραία, αλλά το γιορτινό φέγγει αλλιώς· βαφτίζεται στον χρόνο, ενώνει συγγενείς και φίλους, φέρνει μέθη αισθημάτων και ουσιώδη μελαγχολία.

Λοιπόν, σκέφτομαι τη δική μου συνεισφορά στην τελετή. Δεν πολυμαγειρεύω, άρα θα συμβάλω παραπλεύρως της κουζίνας: ως ψωνιστής, οινοχόος, περιποιητής, διασκεδαστής. Εμμονές, ναι: Η μεγαλύτερη ευφορία που έχω αποκομίσει από σπιτικά τραπέζια, προήλθε από τους διαδοχικούς ατμούς των πιοτών και τα αγγίγματα των ανθρώπων. Και πάντα υπήρχε ένα διακριτικό, αθόρυβο χέρι, να σερβίρει, να φροντίζει, να ρυθμίζει τις μουσικές των συνδαιτημόνων.

Καταγράφω λοιπόν τις εντυπώσεις ευφορίας, τις εμμονές και τα κόλπα του άνδρα νοικοκύρη για ένα τραπέζι ευδαιμονίας. Μια λίστα, για να μη φανείτε «κουλός».

1. Μουσικές.

Στην έναρξη Good Vibrations των Beach Boys. Ευνοήτως, για καλές δονήσεις, για ποδαρικό. Αν ακούγεται πολύ ’60s, συμπληρώνουμε με έναν πεντανόστιμο ’70s αστακό: Rock Lobster, από τους B52’s. Πολύ μπιτ; Ε, πάμε στο σήμερα, πάμε στα lounge και στα μεταποιημένα των dj’s (ας πούμε: Jolie banane, Water in my mind, Turtle Soup [Wagon Christ Mix] τέτοια…).

2. Αμφίεση.

Την πιο φανταχτερή γραβάτα και το πιο σοβαρό πουκάμισο. Παπούτσια καστόρινα κατά προτίμηση, μαλακά, και τρελή κάλτσα. Το σπουδαιότερο: Ποδιά. Διότι, πρώτον, προφυλάσσει, κατά το σερβίρισμα, διότι, δεύτερον, δείχνει ότι είσθε εν υπηρεσία, ούτε περαστικός ούτε παρατηρητής. Είσθε εκεί για περιποιηθείτε να τους φίλους.

3. Κρασιά.

Εξετάζετε λεπτομερώς τις προμήθειες και τις συγκρίνετε με το μενού. Τι ταιριάζει; Επαρκούν οι Νάουσες; Ταιριάζουν οι Νεμέες; Χρειάζεται συμπλήρωμα το παλαιωμένο ασύρτικο; Αφρώδη, επιδόρπια, αποστάγματα; Συμπληρώνουμε προσεκτικά τα κενά και καταλήγουμε στην «κάρτα» κρασιών και ποτών.

Σχεδιάζουμε τις σεκάνς και τις εναλλακτικές. Ενα καλό σχέδιο μπορεί ν’ αρχίζει με αφρώδες· δεν είναι ανάγκη να είναι ακριβή σαμπάνια, βολευόμαστε κι αλλιώς: ένα προσέκο, ένα εξαίσιο Αμύνταιο (όσο πιο ξηρά) μπορούν έξοχα να συνοδεύσουν τσιμπολογήματα αυγοτάραχου λ.χ. Οι φυσαλίδες εισάγουν γλυκά στη βραδιά της οινοποσίας.

Εννοείται έχουμε προνοήσει για τα ποτήρια και τα έχουμε παρατάξει εύτακτα στον μπουφέ: φλουτ, τουλίπες, βουργουνδίες, μικρές τουλίπες για μοσχάτα και αποστάγματα, φλουτ και πάλι αν σερβίρουμε κανα γλυκόπιοτο μοσκάτο ντ’ άστι. Και σερβίτσια του καφέ, έτοιμα, σε πρώτη ζήτηση.

Στο τραπέζι βγάζουμε δύο κρασιά, λευκό για τα πρώτα (τα «λευκά») και κόκκινο για τα κρέατα. Και περισσότερα του ενός κόκκινα βγάζουμε, αν το τραβάει η παρέα, δεν κολλάμε. Μόνο προσοχή στις θερμοκρασίες σερβιρίσματος! Τα αφρώδη, τα λευκά και τα μοσχάτα κρύα, πολύ κρύα, αλλά όχι παγωμένα.

Ο απλούστερος τρόπος να τα διατηρήσουμε είναι μια-δυο σαμπανιέρες, γεμισμένες με κρύο νερό και πάγο. Το κόκκινο το αφήνουμε από νωρίς προστατευμένο στο κρύο μπαλκόνι του χειμώνα, να σερβιριστεί γύρω στους 15-18 βαθμούς, και όχι χλιαρό στους 25 του καλοριφέρ…

4. Περιποίηση.

Η ουσία, το άλφα και το ωμέγα. Ολο το δείπνο τελείται για να περιποιηθούμε τους δικούς μας ανθρώπους, τους καλεσμένους. Για να αντλήσουμε αυτή τη χαρά: η περιποίηση επιστρέφει σ’ εμάς.

Νικήστε την κούραση, προνοώντας και σχεδιάζοντας, απλουστεύοντας, αλλά χωρίς εκπτώσεις. Ανοίξτε μπουκάλια, αλλάξτε σερβίτσια, γεμίζετε διαρκώς τα ποτήρια, παίξτε τους ρόλους με επάρκεια και αυτοειρωνεία μαζί. Γελάστε.

Αυτό το σέρβις, αυτή την ατμόσφαιρα δεν μπορεί να την προσφέρει κανένα μαγαζί, κανείς μαιτρ. Μόνο εσείς. Μόνο για φίλους. Θα ‘χετε να θυμάστε ετούτη τη βραδιά και τις άλλες που θα ‘ρθουν.

περιοδ. Γαστρονόμος, Νο 20, Δεκέμβριος 2007

εικον.: Μανώλης Ζαχαριουδάκης, Shadowfood (3D image)

buzz it!

Advertisements