Ειρωνική που είναι η αυτοκριτική… «Κόμμα δεν είχαμε. Δεν αποτελούμε κόμμα. Είμαστε μια ηγεσία που προέρχεται από ένα κόμμα. Είμαστε κομματικά στελέχη του κρατικού μηχανισμού…», είπε ο ευφυής Θόδωρος Πάγκαλος στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, το Σαββατοκύριακο. Συνόψισε έτσι μιαν αλήθεια για το κόμμα του την περασμένη δεκαετία, στο οποίο ήταν κορυφαίο στέλεχος, εκτός από κορυφαίος υπουργός. Ωμή αλήθεια, ειπωμένη καθυστερημένα ωστόσο, και υπό τις δεδομένες συνθήκες, όχι μόνο ελάχιστα αυτοκριτική, αλλά και χωρίς ίχνος αναστοχασμού. Ο κ. Πάγκαλος παρατηρεί ως τρίτος την πτώση, την δική του πτώση, και μοιράζει ευθύνες – σε ποιους;

Ακούστηκαν κι άλλα τέτοια αυτοκριτικά μαργαριτάρια, με πολυετή καθυστέρηση· αιχμές για πλουτισμό, για διαπλοκή, για ηθική ολιγωρία. Οι κορυφαίοι του ΠΑΣΟΚ ρητόρευσαν ναρκισσευόμενοι ενώπιον των επαγγελματιών συναδέλφων τους, από τους οποίους οι περισσότεροι δεν εκπροσωπούν κανένα κοινωνικό μόρφωμα, δεν εκφράζουν κανένα ρεύμα, διότι δεν μπορούν πια ούτε να το αφουγκραστούν ούτε να το κατανοήσουν.

Και παρότι ο λόγος έρρευσε άφθονος για την επανεύρεση της πολιτικής, για την επανασυγκρότηση της ευρείας Αριστεράς και την επανασυνάντηση με την κοινωνία, γιατί άραγε αυτό το λαχανιασμένο «επανα-» δεν πείθει κανέναν, μιλημένο τώρα, έτσι, από αυτά τα χείλη;

Γιατί η κυρίαρχη οσμή είναι αυτή της δυναστειολαγνείας και της περιχαράκωσης. Γιατί ο καθεστωτισμός έχει ποτίσει τον ηγετικό μηχανισμό. Γιατί οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ γέρασαν μαζί, εν εξουσία, χωρίς να φροντίσουν για κανενός είδους ανανέωση ούτε καν βιολογική και ηλικιακή, πόσω μάλλον για πνευματική και ιδεολογική. Κινούνται από αδράνεια ή νομίζουν ότι κινούνται βλέποντας το λιμάνι να φεύγει.

Ετσι έφτασαν ώς εδώ: στην ηγεσία κληρονομικώ δικαίω και στις αλλεπάλληλες ήττες. Το ενδιαφέρον παράδοξο είναι αυτή η βαριά κληρονομιά. Παγωμένο από την ήττα, ανίκανο να αντιδράσει πολιτικά, το βαθύ ΠΑΣΟΚ αναζητεί σωτηρία στη λατρεία των λειψάνων, στην ορθή ερμηνεία παραδεδομένων κειμένων και συμβόλων. Ο Λόγος δίνει τη θέση του σ’ έναν ιδιόμορφο ανιμισμό: Η ψυχή του Μεγάλου Προγόνου μάς βλέπει από Εκεί, και εμείς τον επικαλούμαστε για να λάβουμε ευλογία και στέμμα. Κατ’ άλλη εκδοχή, ζούμε μέσα στο όνειρο του Μεγάλου Προγόνου – ιδού και η αμπορίτζιναλ εκδοχή της Χαριλάου Τρικούπη.

Θα ξυπνήσουν; Ισως. Αλλά δεν θα είναι ίδιοι. Το λιμάνι θα τους έχει προσπεράσει.

Καθημερινή 08.10.2007

Εικον.: TRAUMA QUEEN, Έκθεση fair-trade, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ξενοδοχείο “Mediterranean”, Βερανζέρου 28, Αθήνα. Έως 20 Οκτωβρίου 2007.

Advertisements