You are currently browsing the monthly archive for Αύγουστος 2007.

Το καινούργιο header είναι προσφορά του ζωγράφου Κωνσταντίνου Κωστούρου, ένα παλιότερο έργο του.

Μου το έστειλε μαζί με το τραγούδι των Smashing Pumpkins, «Bullet With Butterfly Wings»:

«Despite all my rage i am still just a rat in a cage
and i still believe that i cannot be saved»

Ασύμμετρη απειλή… Ναι, ασύμμετρα είναι τα σπασμένα τηλεφωνήματα φίλων από τα Στύρα, από το Μαρμάρι, το Οίτυλο, τα Καλύβια, τα Λεχαινά, την Ασέα· ασύμμετρες είναι οι αλλαγμένες τους φωνές, οι σιωπές, η σταχτερή θλίψη που σκεπάζει τα απείραχτα θέρετρα, τις αμέριμνες λουτροπόλεις, τα νησιά, ασύμμετρη η στάχτη της Πελοποννήσου που σκεπάζει ολόκληρη τη χώρα, σιωπηλή, διαρκής ενοχή, διαρκής υπόμνηση.

Ασύμμετρη είναι η απώλεια του Κρόνιου Αλσους (και ο Επικούρειος Απόλλων στις Βάσσες μόλις σώθηκε, μόνος του). Καήκανε οι κερασιές της Αρκαδίας, πάνε οι καρυδιές, μουρμούριζε ξέπνοος ο Θοδωρής – μαζί με τους ανθρώπους θρηνούσε και την ψυχή του τόπου, κατακαμένη και κυνηγημένη.

Ασύμμετρη χώρα. Με ασύμμετρους ηγέτες, μοιραίους και άβουλους, με πανευρωπαϊκό ρεκόρ στα Πόρσε Καγιέν, πανευρωπαϊκό ρεκόρ στις ακάλυπτες χωματερές, με πανευρωπαϊκό ρεκόρ τώρα και στις πυρκαγιές και στους θανάτους από πυρκαγιά.

Ασύμμετρη Ελλάδα. Που κάνεις λαμπρούς Ολυμπιακούς, το 2004, με μια μονάχα πυρκαγιά απ’ τα πυροτεχνήματα του πάρτι, και λαμπαδιάζεις συγκλαδοκορμόριζη δύο μήνες ατέλειωτους προεκλογικούς, το μαρτυρικό καλοκαίρι 2007. Ιδια είσαι τότε και τώρα; Ιδια, άνιση, αντιφατική, μοιραία, ικανή για το άλμα, ικανή για την καταβύθιση.

Ασύμμετροι Ελληνες. Ράθυμοι καταφερτζήδες, κυνικοί ατομιστές, που εξυψώσατε την ατσιδοσύνη και κλείσατε το μάτι στη λαμογιά, που προσκυνήσατε την καταπάτηση και τη βαφτίσατε real estate, που ζηλέψατε τον μαυραγορίτη και τον φοροκλέφτη, που χρόνια τώρα τιμάτε με την ψήφο σας τον φαύλο και ανεχθήκατε υστερόβουλα τον ανάξιο. Μοιραίοι και άνισοι, που δεν στέρξατε να προσφέρετε ψίχουλο στο Κοινόν των Ελλήνων, μα τα ζητάτε όλα από το κράτος – πατερούλη και εκμαυλιστή.

Ασύμμετρε συνέλληνα, συμπολίτη, συνάνθρωπε, ας αφουγκραστούμε τώρα τη σιωπή της φρυγμένης γης. Νιώθουμε τη στάχτη της ξεκούρδιστης κοινωνίας, βλέπουμε στις οθόνες ανδρείκελα, κομμένες κεφαλές, διαρκείς υπομνήσεις της ενοχής, της δικής τους, και του δικού μας μικρού μερδικού.

Ας σκεφτούμε ποιοι είμαστε, εδώ που φτάσαμε. «Aπό το μαύρο σύγνεφο κι’ από τη μαύρη πίσσα», από την «άπειρη ερμιά» του σολωμικού Μεσολογγίου, εμείς οι άνισοι και μοιραίοι έχουμε να φτιάξουμε μια Πελοπόννησο, μια Εύβοια, μια Ρούμελη, μια χώρα, όχι ασύμμετρη πια, όχι απειλούμενη διαρκώς από τους φαύλους ηγέτες και τους φαύλους εμάς, αλλά αρμονική και απλή, σύμμετρη προς την ανάγκη, σύμμετρη στην επιθυμία. Σύμμετρη χώρα.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28.08.2007

Το φετινό πικρό καλοκαίρι μάς επεφύλασσε κι άλλες απώλειες, κι άλλο πόνο· μετά τον αφανισμό των δρυμών και των περιουσιών, τώρα θρηνούμε για τις ανθρώπινες ζωές που πήρε η φωτιά, τη σκληρότερη απώλεια όλων. Είναι ώρες πένθους και περισυλλογής. Δεν είναι ώρα για άδεια λόγια· η φρίκη δεν μιλιέται.

Αλλά μετά τον δίκαιο θρήνο, μετά το πένθος, έρχεται η ώρα να συλλογιστούμε πώς ζούμε στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον και πώς ακολουθούμε τους απρόβλεπτους πλέον ρυθμούς των φυσικών φαινομένων. Ερχεται η ώρα να λογαριάσουμε ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα θα είναι πια όλο και συχνότερα και μαζί με την υπέρμετρη αστικοποίηση και τη χρόνια λειψυδρία της μεσογειακής λεκάνης, θα συγκροτούν την καινούργια κανονικότητα, την καθημερινότητά μας. Σε αυτό το απρόβλεπτο, δυσχερές νέο περιβάλλον, οι φυσικές καταστροφές δεν είναι δυνατόν να αποτραπούν μόνο με χρήση τεχνικών μέσων, μόνο με επαγγελματίες. Για την προστασία του περιβάλλοντος και της ζωής, απαιτείται πια η διαρκής επαγρύπνηση ολόκληρης της κοινωνίας, σύσσωμης, ενωμένης, ομονοούσας, ενήμερης και εκπαιδευμένης.

«H αλήθεια μόνον έναντι θανάτου δίδεται»: η κληρονομιά του Ελύτη μάς δείχνει τον δρόμο της γνώσης μετά το πένθος.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26.08.2007

Ξεφυλλίζω ανόρεχτα την ειδησεογραφία των εκλογών. Λίστες, πρόσωπα, ελιγμοί, κουζίνα. Ιδια όλα, όπως πέρσι και πρόπερσι, η κουζίνα τα σκέπει όλα με τις μυρωδιές της, και η πολιτική φευγάτη. Η κοινωνία, αλλού: στην απειλούμενη ραστώνη, στις έγνοιες για τα σχολεία και τις δόσεις, μετεωριζόμενη μεταξύ επιθυμίας και ανάγκης, συχνά φενακισμένη, και παραιτημένη.

Ξεφυλλίζω. Από τα προεκλογικά στοιχεία κι από τα μήντια συνθέτω μια σκηνική αναπαράσταση της Ελλάδας του 2007. Χτίζω τη χώρα σαν ένα κάστρο, με τοίχους από γυαλί, αλλού διαφανείς, αλλού ημιδιαφανείς από υαλότουβλα. Το κάστρο κατοικούν ολίγοι άρχοντες, και άφθονοι υποτελείς τους βασάλοι, χλιδέμπορες, μαυραγορίτες, τα σόγια τους, μπεμπέκες, γελωτοποιοί. Η τέτοια δημογραφία προκύπτει αβίαστα αναλύοντας τις εκλογικές λίστες και σπαταλώντας δυο-τρεις βραδιές στην τηλεόραση· τα βλέπεις όλα.

Στον κάθε σκηνικό ρόλο μπορούμε αβίαστα να συστοιχήσουμε τα μέρη της τρέχουσας ηγεμονικής τάξης, τις ελίτ και τους παρατρεχάμενους: μεγαλοκεφαλαιούχους, υποτελείς πολιτικούς, μήντια σελέμπριτι, απόμαχους πρωταθλητές, οιωνοδημοσκόπους κ.ο.κ. Οπως και να συνθέσεις αυτό το ταμπλό βιβάν, θα φτάσεις στον ίδιο πυρήνα: μια φεουδαρχία, μεταμοντέρνα και πρωτόγονη εν ταυτώ.

Και ο λαός; Οι πολίτες; Πού βρίσκεται ο λαός σε αυτό το Xanadu (Ολίβια Νιούτον Τζων ή Αμπα; τι να διαλέξω για σάουντρακ;) Ε, ο λαός είναι απέξω… Το πλήθος βλέπει το Xanadu, περνάει ένα πανάκριβο σαββατοκύριακο στο επίγειο αντίστοιχο του, στη Μύκονο, χαζεύει τα σκάφη, τα ρεστοράν και τις σπιταρώνες, όσα φαίνονται, κι ύστερα επιστρέφει στο μόνο της ζωής του reality: στην ακατάπαυστη, στη λυσσαλέα μάχη για τη μη περαιτέρω εξαχρείωση. Οπου συνήθως ηττάται.

Το πλήθος διατάσσεται έξω από τα γυάλινα τείχη, σε ομόκεντρους κύκλους, με την εξαθλίωση να κλιμακώνεται προς την περιφέρεια. Στις παρυφές κατοικούν οι κλαταρισμένοι, το οριστικά καμένο ένα τρίτο των ντεσπεράντος. Ολοι οι υπόλοιποι συνωθούνται, μόνοι ή σε υποσύνολα, ανά συντεχνία, ανά λόμπι, ανά οικοδομικό συνεταιρισμό, μα βασικά μόνοι, όλοι εναντίον όλων, κουτουλιούνται ανελέητα, ή κουτουλάνε τον αέρα σε ένα ακατάπαυστο headbanging. Στόχος ζωής, στόχος του τέτοιου πολιτικού ζώου: να μην κατρακυλήσει κι άλλο στο ντεγκραντέ της εξαθλίωσης, να κρατηθεί στο φιλιατρό του άνω ενός τρίτου, λίγο πριν απ’ το πουργατόριο, αρκετά πριν απ’ την κόλαση του υπογείου.

Ζοφερό το instalation. Να το πούμε με άλλα λόγια. Οι εκτός Xanadu τι κάνουν; Γιατί κουτουλάνε φενακισμένοι, αντί να σπάσουν τον υαλοπίνακα που οι ίδιοι συντηρούν και ψηφίζουν; Διότι τα πλήθη εκχωρούν εύκολα την ευθύνη για τη διακυβέρνησή τους σε απρόσωπους κηδεμόνες, σε έναν μοντερνομασκοφόρο δεσποτισμό, υπονομευμένα από τη στρεβλή συνείδηση, από τον υπερτροφικό ατομισμό και από τον κατακερματισμό τους. Επειδή αυτός ο λαός-πλήθος δεν είναι πλέον ικανός να υιοθετεί και να διεκδικεί κοινούς σκόπους. Κερματισμένοι, ατομιστές, χωρίς κοινές εμπειρίες, χωρίς αίσθηση του συναποφασίζειν και του συμπάσχειν, οι πολίτες είναι ήδη μόρια ενός τυφλού πλήθους, που αντιλαμβάνεται την κοινωνία, την ίδια του τη ζωή, την ύπαρξή του, εργαλειακά.

Εκτός και αν… Οι νωπές οικολογικές καταστροφές απ’ τις πυρκαγιές σε εθνικούς δρυμούς και αστικά δάση προκάλεσαν, πέρα απ’ την οργή και την πικρία, μια πρωτόγνωρη πολιτική συνειδητοποίηση, πρωτόγονη ίσως, μα άκρως ενδιαφέρουσα. Το αδιάφορο, κερματισμένο και ατομικιστικό πλήθος συνειδητοποίησε ότι η μόνη του δυνατότητα έκφρασης και δράσης ανάμεσα στις μυλόπετρες του γραφειοκρατικού κράτους και της ασύδοτης αγοράς είναι η σύγκλιση σε ένα κοινό δημοκρατικό σχέδιο δράσης. Είδαμε εν σπέρματι αυτή τη σύγκλιση, τη ρευστή ενοποίηση στη βάση, την τάση για ανάληψη ευθύνης, για ταύτιση εντός μιας δρώσας πολιτικής κοινωνίας εντέλει. Τα αμήχανα φάσκελα, λ.χ., της βουβής διαδήλωσης στο Σύνταγμα δεν ήταν μόνο αμήχανα και βουβά. Ηταν και φάσκελα εναντίον του Xanadu, ήταν φάσκελα που έλεγαν κάτι για τη χρεοκοπία της αντιπροσωπευτικής, της μαζικής δημοκρατίας, εναντίον μιας ολιγωρούσας και ανεπαρκούς ελίτ που είναι εμφανώς ανίκανη ή και απρόθυμη να προστατεύσει ακόμη και τα συνομολογημένα του συνταγματικού χάρτη — τίποτε εκτός Xanadu, τίποτε εκτός προνομίων και κοψιδιών. Το πλήθος σάλεψε, σαν να κατέβηκε απ’ την κερκίδα, να καταλάβει τη σκηνή.

Το τέτοιο φάσκελο ήταν ισοδύναμο ψήφου. Θα επαναληφθεί;

 

Ένα βλέμμα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26.08.2007

(γράφτηκε 23.08.2007)

Ολο το καλοκαίρι μύριζε εκλογές, μαζί με αποκαΐδια. Κανείς δεν αιφνιδιάστηκε. Και κανείς δεν αισθάνεται ότι κάτι νέο θα προκύψει από τη διαδικασία. Αθυμοι και βαρείς υποδέχονται οι Ελληνες την εκλογική τελετή. Σαν να μην πιστεύουν ότι αυτή η τελετή, κάποτε συναρπαστική, μπορεί να λύσει κάποια προβλήματα, να ταρακουνήσει την κοινωνία, να τη σπρώξει ένα βήμα.

Σε παραλίες, καφενεία και νυχτερινές αυλές, οι πρώτες προεκλογικές συζητήσεις ξεθυμαίνουν χωρίς καν να φουντώσουν. Οσοι δεν προσδοκούν ατομικά οφέλη –οι περισσότεροι–, συμφωνούν στα γρήγορα: οι πολιτικές ηγεσίες είναι κουρασμένες και αναποτελεσματικές, τα πρόσωπα φθαρμένα ή προϊόντα νεποτισμού ή καρικατούρες των μίντια, οι ιδέες ανύπαρκτες. Διεκδικούν την εντολή να κυβερνήσουν, χωρίς να έχουν αίσθηση του πραγματικού, χωρίς να γνωρίζουν τις αγωνίες και τις προσδοκίες της κοινωνίας· διεκδικούν απλώς την παραμονή στα ζεστά της εξουσίας, τη νομή και διαχείρισή της, τα μικρά και μεγάλα προνόμια.

Γιατί τώρα οι εκλογές και όχι σε έξι μήνες; Γιατί αυτοί και όχι οι άλλοι; Ποιοι είναι πιο αδρανείς και αναξιόπιστοι; Ποιος αντέχει την αυτοκριτική; Ποιος έχει να πει κάτι καινούργιο, κάτι πειστικό, να δείχνει τέλος πάντων ότι αφουγκράζεται τον μεταβαλλόμενο κόσμο που ζούμε καθημερινά; Κανείς, σχεδόν…

Είπαμε: όσοι δεν προσδοκούν ατομικά οφέλη, διορισμό, δουλίτσα, μπίζνα, τακτοποίηση, δηλαδή η πλειονότητα, βλέπουν με κρύο μάτι το τελετουργικό. Ζουν στην ανοιχτή κοινωνία του 2007, εργάζονται στην ελεύθερη αγορά, έχουν πληροφορίες και παραστάσεις, εμπειρίες, άρα κρίνουν αυστηρά, απαιτούν, επειδή προσφέρουν και δεν παίρνουν, επειδή οι ίδιοι κρίνονται καθημερινά. Ο,τι προσφέρουν το ζητούν από τις ηγετικές ελίτ· και κάτι παραπάνω: απαιτούν σχέδιο και αποτελεσματικότητα, τόλμη, παρρησία, απαιτούν ιδέες. Οραμα; Ναι, και όραμα: βρισκόμαστε εδώ, στάσιμοι, σε τροχιά υπανάπτυξης, θέλουμε να πάμε εκεί, ας αναλάβουμε ευθύνη και δέσμευση. Ναι, όραμα είναι κι αυτό, δείχνει τουλάχιστον μια όραση λειτουργούσα: που βλέπει ότι η παιδεία νοσεί, ότι η δημόσια περίθαλψη πάσχει, ότι η δημόσια διοίκηση βουλιάζει στην αναξιοπιστία, ότι η αγορά παραπαίει μεταξύ αισχροκέρδειας και καρτέλ. Οι ηγετικές ελίτ, αρνούμενες την αυτοκριτική, αποκλείουν την ανανέωση και την ευθύνη. Επιλέγουν τη διαχείριση του έλους.

Σε παραλίες, καφενεία και νυχτερινές αυλές, σε λίγο πια και στις δουλειές στις πόλεις, οι προεκλογικές συζητήσεις έτσι εξαντλούνται, άθυμα, με μια ταγκή γεύση, και σβήνουν…

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20.08.2007

«Η Ιταλία δεν περνά τη μεταμπερλουσκονική της περίοδο. Ο Μπερλουσκόνι είναι ακόμη εδώ. Πριν, είχαμε κεντροδεξιά, τώρα κεντροαριστερά, αλλά οι διαφορές πάρα πολύ μικρές. Οι ηγεσίες της είναι κουρασμένες και αδρανείς… Κυριαρχεί η απουσία της πολιτικής. Και η Ιταλία, κουρασμένη, μένει πίσω…»

«Το 1992 οι Ιταλοί σκέφτονταν ότι όλοι οι πολιτικοί ήταν κλέφτες. Τώρα σκέφτονται ότι όλοι είναι ανίκανοι. Που είναι πολύ χειρότερο. Τότε υπήρχε οργή, τώρα επικρατεί απογοήτευση και περιφρόνηση. Τότε τους πετούσανε κέρματα, τώρα τους περιφρονούν, γιατί δεν αξίζουν τον μισθό τους. Δεν τον κλέβουν τον μισθό τους, απλά δεν τον αξίζουν. Αυτή η αίσθηση είναι πολύ σκληρή…»

Ο άνθρωπος που κάνει αυτή την πικρή, σχεδόν κυνική, διαπίστωση, δεν είναι κάποιος που βαρέθηκε την πολιτική· απεναντίας είναι ενεργός πολιτικός, και μάλιστα στέλεχος της κυβερνώσας κεντροαριστεράς, εκλεγμένος βουλευτής των Δημοκρατών της Αριστεράς το 2001 και το 2006. Ο 56χρονος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας Νικόλα Ρόσι, από την Κανόζα της Απουλίας, γιος της Ελληνίδας Μαριέτας Ράμφου (αδελφής του φιλόσοφου Στέλιου Ράμφου) και του νομομαθούς Αντόνιο Ρόσι, γόνος παλιάς οικογένειας νομικών, πολιτικών και γαιοκτημόνων της Απουλίας, μπήκε στην ενεργό πολιτική σχετικά αργά, ώριμος και με κατασταλαγμένες απόψεις.

[συνεχίζεται]

Rage Against The Machine, Testify

Greater Poop: Is Eris true?
Malaclypse the Younger: Everything is true.
GP: Even false things?
M2: Even false things are true.
GP: How can that be?
M2: I don’t know man, I didn’t do it.

Principia Discordia

http://web.omnidrive.com/APIServer/public/eFXxfIwy7HYX4yQlL5LXdZuN

ModernLovers_PabloPicasso

alright
well he was only 5 feet 3
but girls could not resist to stare
so pablo picasso was never got called an asshole
not in new york


[sonific 8721221ea015cbb5e636e2ccffa02953e4f09568]
edit:

Sous le dôme épais
Où le blanc jasmin,
Ah! descendons
Ensemble!

«Και Σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των Αγγέλων»

-Μέγας Παρακλητικός Κανών

Diedi gioielli della Madonna al manto,
e diedi il canto agli astri, al ciel,
che ne ridean più belli.
Nell’ora del dolor
perchè, perchè, Signor,
ah, perchè me ne rimuneri così?

-Tosca, «Vissi d’arte, vissi d’amore»


[εικ.: Κυρία Θεοτόκος (λεπτομέρεια), τοιχογραφία του Μανουήλ Πανσέληνου στο Πρωτάτο Αγίου Όρους, Καρυές, περ. 1290]

Έμαθα τον Αντονιόνι στα θερινά και τις λιγοστές αίθουσες τέχνης, μετά το ’76. Σε ατέλειωτες επαναλήψεις. Έκλειψη, Νύχτα, Περιπέτεια, Blow up, Zabriskie Point,… Και ελάχιστα σε πρώτη προβολή: Ρεπόρτερ, Ταυτότητα μιας γυναίκας, Κίνα.

Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι ήταν ’60s, εμείς ήμαστε ’70s και ’80s, παρ’ όλ΄αυτά, η αισθητική και το βλέμμα του, η υπαρξιακή αναζήτηση βαθιά μέσα, οι σιωπές, η καθαρή φόρμα, η καλλονή της Μόνικα Βίτι και του Αλέν Ντελόν, η μουσική των Yardbirds και των Pink Floyd, η ακραία στυλιζαρισμένη αίσθηση της ποπ, όλα τούτα, μας έκαναν να προσεγγίζουμε τον Ιταλό μαιτρ σαν τον προσφιλέστατο από τους μαιτρ. Πλάι του βάζαμε μόνο ίσως, τον άγιο Παζολίνι, τον ρόκερ Βέντερς, τον πρώιμο Σκορσέζε ― αργότερα στο εικονοστάσι βάλαμε και τον Ταρκόφσκι.

Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου, που έμαθα να βλέπω σινεμά μέσα από τέτοιες ταινίες. Τις πρώτες φορές δεν τις κατάλαβα. Κοιτούσα μαγεμένος τις ερμητικές ασπρόμαυρες εικόνες, ρουφούσα τις σιωπές μήπως κι εκεί κρυβόταν το νόημα· έπιασα ωστόσο μεμιάς το αξεπέραστο ερωτικό σμίξιμο των χεριών της Βίτι και του Ντελόν, είδα τα ανεπανάληπτα καδραρίσματα της Μόνικα κόντρα σε τοίχους, απολάμβανα το road trip στο Ζαμπρίσκι Πόιντ αδημονώντας να ακούσω το ξέσπασμα των Πινκ Φλόιντ. Τα ‘βλεπα σαν σημάδια επανάστασης τότε, αργότερα ένιωσα τη βαθιά μελαγχολία, ιδίως όταν είδα τον Ρεπόρτερ και ακολούθησα την κάμερα να γυρνά πανοραμίκ σ’ όλο το δωμάτιο κι ύστερα να βγαίνει στο ηλιόφως το ανελέητο, ανελέητο και μοναχικό όπως στον Ξένο του Καμύ.

Κι όλη την αστική μοναξιά, την προφητική, όλη την ταλάντωση ανάμεσα στο δυνατόν και το επιθυμητό, τα συνόψισα στη σπαρακτική Ταυτότητα μιας γυναίκας: ο έρωτας είναι αδύνατη επιλογή, είναι άλγος, είναι νοσταλγία, είναι να στέκεσαι σαν σκύλος κάτω από ένα αναμμένο, ερμητικά κλειστό παράθυρο.

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

RSS Gatherate: The Best of the Greeks

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitting

  • Χρονική υστέρηση ή κενό επικοινωνίας ή … twitter.com/USAmbPyatt/sta… 2 weeks ago
  • Όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναβάλλει να ψηφίσει τα μνημόνια εφαρμογής της Συμφωνίας Πρεσπών η Τουρκία αγκαλιάζει Β.… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Στο αυτόφωρο ο δήμαρχος Μυκόνου, επειδή τα ξημερώματα ο Δήμος απομάκρυνε αυθαίρετες επεμβάσεις στην παραλία Καλό Λι… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Η Δεξιά είναι απενοχοποιημένη και αδίστακτη. Η Αριστερά, ας κρατήσει αυτό το χρήσιμο δίδαγμα, όταν θα γκρεμίζει τις… twitter.com/i/web/status/1… 2 months ago
  • O Xρυσοχοΐδης εφαρμόζει το πόρισμα. https://t.co/iVG6oHqxCo 6 months ago
  • Απετράπη η νυκτερινή αστυνομική εισβολή στο ΑΠΘ. Προς το παρόν. Ασπίδα φοιτητών και καθηγητών. #Χρυσοχοιδη_παραιτησου 6 months ago

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 1.019.123 hits
Αρέσει σε %d bloggers: