Πέντε χιλιάδες άνθρωποι, Κυριακή βράδυ, Ιούλιο μήνα, με καύσωνα moderato, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος, αυτοπροσκεκλημένοι. Δεν ήταν λίγοι. Ηταν η συγκέντρωση των SMS και των μπλογκ, η πρώτη σωματική φανέρωση της τηλεπικοινωνίας των πολιτών.

Οι χρήστες κινητών, οι χρήστες λάπτοπ, οι χρήστες Vista, MacOS και Ubuntu, οι χρήστες ευρυζωνικών συνδέσεων, οι χρήστες των υπερμοντέρνων γκάτζετ και μέσων, προχθές κατέβηκαν στο Σύνταγμα πολίτες. Αποσπάστηκαν από την ψηφιακή ζωή και απέκτησαν σάρκα, οσμή και βλέμμα: κοιτούσαν, ένιωθαν, μύριζαν τους άλλους. Οι άλλοι δεν ήταν πια μια εγγραφή στο Nokia, δεν ήταν μια περσόνα στην μπλογκόσφαιρα· ήταν πρόσωπα.

Η συγκέντρωση έφερε την αμηχανία της μαζί με τη φρεσκάδα της. Οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν αυθορμήτως, προσκαλώντας ο ένας τον άλλο, αλληλοπαρακινούμενοι: να κάνουμε κάτι, να ακουστεί η φωνή μας, πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες. Εκαναν κάτι: το βουβό πλήθος των τηλεπικοινωνιών και των mew media διεκδίκησε πολιτική καταγραφή και την κέρδισε. Ποια φωνή; Ακόμη καμία σχηματισμένη. Η δυσφορία, η οργή, η αηδία ακόμη, εκφράστηκαν κυρίως με χειρονομίες, με ένα αμήχανο, παρότι εύγλωττο, φασκέλωμα· δεν συγκροτήθηκαν σε φωνή, σε συντεταγμένο λόγο, έστω σε σύνθημα.

Πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες: Ναι, δεν υπήρχε ωφελιμοθηρία και στενή σκοπιμότητα στην κυριακάτικη συγκέντρωση. Εντούτοις η πολιτική ήταν παρούσα. Πολιτική είναι η συμμετοχή στην προστασία του περιβάλλοντος· πολιτική είναι η οργή κατά των ραθυμούντων πολιτικών· πολιτική είναι η ανάληψη ευθύνης.

Πολιτική είναι και η σωματική δήλωση: είμαστε εδώ, πολίτες υπεύθυνοι και γρηγορούντες, όχι ψηφοφόροι και πελάτες. Το αριστοφανικό φασκέλωμα, πέρα από την έλλειψη καθοδηγούμενου συνθήματος, μεταφέρει κι αυτό το μήνυμα προς τους πολιτικούς διαχειριστές: Κύριοι, ζείτε εκτός πραγματικότητας… Οι κοκορομαχίες, οι δεκάρικοι περί μεταρρυθμίσεων, οι πιρουέτες των δυναστειών, η περιφρόνηση του κοινού νου, δεν εφάπτονται στη ζέουσα πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες.

Οι συγκεντρωμένοι των SMS έρχονται από την απέραντη μεσαία τάξη, των μορφωμένων και δυνάμει νεόπτωχων, κατέχουν τα εργαλεία, δεν κατέχουν την εξουσία, μιλούν τη γλώσσα της νέας εποχής, δεν καταλαβαίνουν –ή δεν θέλουν να καταλάβουν– τη στερεοτυπική μη-γλώσσα της πολιτικής τάξης. Ηταν χαμένοι στα home cinemas. Τώρα διεκδικούν φωνή στην πλατεία. Ας τους αφουγκραστούμε.

Καθημερινή, 10.07.2007

Advertisements