Kάηκε η καρδιά μας από την καταστροφή του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας, απ’ την καταστροφή του Πηλίου. Θλιβόμαστε όμως για σωστούς λόγους; Μάλλον όχι. Η θλίψη πηγάζει εν μέρει από μια απώλεια αισθητικής τάξεως –λ.χ. τα ελάφια–, από μια απώλεια «πνεύμονος» και τοπίου. Θεμιτό. Και η οργή στρέφεται κατά του κράτους που ολιγώρησε κ.λπ. Θεμιτό κι αυτό. Ωστόσο η δασική πυρκαγιά είναι εν πολλοίς φυσικό φαινόμενο, που υπό προϋποθέσεις οδηγεί σε αναγέννηση και ανανέωση του οικοσυστήματος.

Οι προϋποθέσεις αναδάσωσης είναι γνωστές στους δασολόγους, από χρόνια, και είναι (θα έπρεπε…) γνωστές στους εκάστοτε κυβερνώντες. Είναι εξαιρετικά απλές, η εξής μία: Προστατέψτε το δάσος από τους καταπατητές· το δάσος θα αναγεννηθεί μόνο του με τον καλύτερο τρόπο, όπως κάνει χιλιάδες χρόνια.

Οταν ακούμε λοιπόν τους πολιτικούς να μιλούν πάνω στα αποκαΐδια για «αναδάσωση εδώ και τώρα», ας τους υποψιαζόμαστε. Διότι η διαφύλαξη του δασικού χαρακτήρα μιας έκτασης είναι συνταγματική επιταγή, δεν είναι πράξη ιδιαίτερης πρωτοτυπίας ή γενναιότητας. Και, το σπουδαιότερο, ας τους ρωτήσουμε: Γιατί κωλυσιεργείτε διαρκώς κατά τον χαρακτηρισμό των δασικών εκτάσεων; Τι κάνατε για να προστατέψετε τις καμένες δασικές εκτάσεις από τους καταπατητές και τις παράνομες χρήσεις; Τίποτε. Εκπονήσατε δασολόγιο; Οχι. Εκπονήσατε εθνικό κτηματολόγιο; Οχι. Αποτρέψατε τους καταπατητές, τους νομιμοφανείς ή τους κατάφωρα έκνομους; Οχι. Χρησιμοποιήσατε τη γνώση των δασολόγων και των επιστημόνων οικολόγων; Οχι. Ενημερώσατε τους άπληστους πολίτες ότι χτίζοντας βιλίτσες σε περιδασικές εκτάσεις εκθέτουν σε διαρκή κίνδυνο τη ζωή τους, την περιουσία τους και όλο το οικοσύστημα; Οχι.

Η εθνική ανάπτυξη κινείται με μια τερατώδη μηχανή: real estate. Οικοπεδοποίηση των πάντων. Παντού τσιμέντο και υπεραξίες: ιδού το εθνικό μας οικοσύστημα. Καμία μέριμνα για τη μακροπρόθεσμη συμβίωση ανθρώπων εντός ισόρροπου και ανθεκτικού περιβάλλοντος. Καμία πρόληψη, καμία τήρηση των, έστω αντιφατικών, νόμων. Μόνη μέριμνα η ψηφοθηρία, μόνη πράξη η ρίψη νερού από αέρος, όταν η πυρκαγιά απειλεί «επώνυμα» δάση και επώνυμους οικισμούς· και πάντα η ίδια υποκριτική επωδός: δάσος στη θέση του δάσους. Μα τι είναι δάσος; Πού είναι; Πώς ορίζεται;

Μια προϋπόθεση ας ζητήσουμε από τους πολιτικούς: Να ορίσουν τα δάση. Και να τα αφήσουν ήσυχα. Ολα τα υπόλοιπα είναι υποκριτικά και περιβαλλοντοκτόνα.

Καθημερινή, 03.07.2007

Advertisements