You are currently browsing the monthly archive for Ιουνίου 2007.

Πόσα βήματα από την παραλία ώς το σπίτι; Το καταμεσήμερο, είναι τριακόσια βαριά. Βαραίνει η αρμύρα της θάλασσας, βαραίνουν οι βουτιές, ο ήλιος κατακορύφως, τα δύο ούζα Βαρβαγιάννη, η τσάντα με τα συμπράγκαλα.

Μετράς τα βήματα. Στις καλαμιές τα τζιτζίκια τρελαίνονται. Βγαίνεις στην άσφαλτο για ψώνια― μπίρες, φέτα και τσιγάρα. Κατηφορίζεις στο κηπάριο με τις ξερικές ντομάτες και τις μελιτζάνες, ξεφορτώνεις, ξέπλυμα στην αυλή με το λάστιχο όλων των αρμυρισμένων, κι αρχίζει η διευθέτηση γύρω απ’ το τραπέζι.

Από τη μια, σκιάζει η αμυγδαλιά – που θα μπορούσε να ΄ναι ο πεύκος όταν μεγαλώσει. Από την άλλη, σκιάζει η πέργκολα, μπροστά στέκουν οι θηλυκιές οι λεμονιές, μυριστικές και πράσινες λαμπερές.

Πλυθήκατε όλοι; Το γεύμα.

Το γεύμα είναι αρχαίο, είναι deja vu. Επαναλαμβάνεται πενήντα χρόνια τώρα, έτσι: κάτω από δέντρα, υπαίθριο, με τρελά τζιτζίκια, με αρμύρα στα χείλη, λιτό και εύχυμο, με τον αιθέρα να τρεμίζει ζεστός, με φανελάκια και βρεγμένα στήθη.

Το τραπέζι δέχεται ό,τι δίνει το κηπάριο: ένα ταψί γεμιστά, γλυκιές ντομάτες σαν γροθίτσες νηπίου, μελιτζάνες φλάσκες, πιπεριές, δυο-τρία κολοκύθια. Σαλάτα αγγουροντομάτα, κρεμμύδι, κάππαρη. Ελαιόλαδο. Φέτα υπόξινη, πιπεράτη. Ψωμί. Δυο παγωμένες μπίρες να σε βυθίσουν ολοκληρωτικά στον ύπνο του μεσημεριού.

Γλυκιά ντομάτα με τριμμένο παξιμάδι στο καπάκι, μια-δυο σταφίδες επιτείνουν και μεθούν, πιπερόξινη φέτα, διάλειμμα, σαρκώδης μελιτζάνα με στητό ρύζι, λιπαρή η φέτα, μπίρα, εις υγείαν, αααχ!,πικρίζει ο αφρός στη μύτη deja vu, (σαν την Φιξ τότε πικρίζει…), πιπεριά αιχμηρή και δροσερή, φέτα σχεδόν γλυκιά τώρ, κολοκύθι μαλακό ουδετερόγλυκο, κόρα ψωμιού στο λάδι με κρεμμύδι και κάππαρη, και μπίρα. Σιγά βρε, μασάμε, δεν καταπίνουμε!

Η αυλή βουίζει τυλιγμένη στην κάψα και στα τζιτζίκια, κοντεύει τρεις, οι ομιλίες κόβουν, οι κολυμβητές έχουν αποσυρθεί και θύουν κολιούς, σαλάτες, φασολάκια, λαδερά, μπριάμια, τηγανιτά ψαράκια, βλήτα και παγωμένες μπίρες, κουδουνίζουν πιρούνια και ποτήρια και αναστεναγμοί, ο οικισμός απογειώνεται σε πτήση χαμηλή.

Γλυκά-ξινά, αβρά και παγωμένα, ζαρζαβατικά και ελαιόλαδο. Τέτοια είναι η γεύση του καλοκαιριού: αποκαρωμένη και αντιθετική, πάμπλουτη και ολίγη, όλα υπό το φως κυκλάδων νήσων, υπό σκιάν κληματαριάς, με πυρωμένες ξερολιθιές και μέταλλα λιωμένα στη θάλασσα.

Γερτά τα σκούρα, τραβηγμένα τα στόρια, να μείνει έξω ο παμφάγος ήλιος. Οι πιτσιρίκοι ξεφυλλίζουν κόμικς στο ντιβάνι (και τσιμουδιά!), οι άϋπνοι ξεφυλλίζουν σκέψεις ναρκωμένες, ξεφτάνε και λιγοστεύουν μεσημεριάτικες, ο μπαμπάς στο βάθος άρχισε ψιλό ροχαλητό. Τικ-τακ, τικ-τακ, πότε θα βγούμε έξω; Τ’ απόγευμα έχει μπάλα.

Γαστρονόμος, Καθημερινή Κυριακής, Ιούνιος 2007

εικον.: Μανώλης Ζαχαριουδάκης

Advertisements

 

Μισοϊδωμένα πρόσωπα, αράδες ραγισμένες, φωνές που λιώνουν στης οθόνης το λαμπύρισμα πριν μελανώσουν το χαρτί. Και αφουγκράζομαι…

Απεικάσματα: άνθρωποι στο ΥouTube αλληλοραπίζονται, στο Ομόνοια Ghraib, άλλοι πέφτουν στις αγκαλιές των ξένων, στο Free Hugs, ένας καλλιτέχνης δείχνει τη μοναξιά του, ένας μάνατζερ πληκτρολογεί ταπεινός υπό ψευδώνυμο, βόγγοι και στοναχές στα μεγάφωνα – το ψηφιακό περιβόλι τα περιέχει όλα.

[κι άλλα…]

Ο Εσταυρωμένος πάνω σε ένα βομβαρδιστικό· ένα Σερβάκι κάνει ποδοσφαιρικά ζογκλεριλίκια με μια νεκροκεφαλή για μπάλα· χιλιάδες σκιτσάκια νεκρών στρατιωτών, μωσαϊκό αγγελτηρίων κηδείας· πορτρέτα στρατιωτών στο μέτωπο, από όλη τη διάρκεια του τρομερού 20ού αιώνα, έως σήμερα· τείχη αποκλεισμών και μίσους· κρεβάτια νοσοκομείων· βομβαρδισμένες πόλεις· ανατομία όπλων· λοξές ματιές στον φονταμενταλισμό· μνημονικές ανασυνθέσεις της ατομικής έκρηξης πριν από εξήντα χρόνια.
συνεχίζεται…

Ο πόλεμος και η Αφρική σφραγίζουν την 52η Μπιενάλε της Βενετίας, την πρώτη από καταβολής του υπεραιωνόβιου θεσμού που διευθύνει ένας Αμερικανός. Ο πόλεμος κυριαρχεί σαν θέμα σε πολλά έργα της μεγάλης έκθεσης του διευθυντή στο Αρσενάλε, με έργα που μεταδίδουν πίκρα, θλίψη, πένθος, ήττα. Και η Αφρική κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο πρόσωπο του Malick Sidibe, του βετεράνου φωτογράφου από το Μάλι, και μια τιμητική έκθεση μέσα στην έκθεση.

Ο διευθυντής Ρόμπερτ Στορ σαν να βάρυνε απ΄την ευθύνη του πρώτου Αμερικανού στον πιο «ευρωπαϊκό» θεσμό και προσπάθησε να φυλάξει τα νώτα του: έστησε μια μπιενάλε πολιτικώς ορθή. Επέλεξε έργα για τον πόλεμο, τον εξαγόμενο, τραύμα των ΗΠΑ, και τους περιφερειακούς, πηγή ανησυχίας και άγχους για όλη τη Δύση. Και επέλεξε να δώσει βήμα στον πιο βασανισμένο πλανήτη, την Αφρική· ξορκίζοντας τις ενοχές της αποικιοκρατίας.

συνεχίζεται…

Το «Τέλος» του Νίκου Αλεξίου είναι το πιο εντυπωσιακό έργο που έχω δει στο ελληνικό περίπτερο από το 1997 καιένα από τα πιο ολοκληρωμένα έργα της φετινής Μπιενάλε. Ο 47χρονος καλλιτέχνης πήρε το μοτίβο του ψηφιδωτού δαπέδου από τη Μονή Ιβήρων του Αγίου Ορους και το μετέτρεψε σε γιγάντιες δαντέλες αιωρούμενες από την οροφή και σε πολύχρωμο animation που προβάλλεται πίσω τους. Το σύνθεμα είναι μια εκπάγλου κάλλους παραίσθηση, ένα αχειροποίητο σχέδιο που ιριδίζει και πάλλεται. Eίναι ο ίλιγγος του pattern, είναι η ψυχεδέλεια της διακόσμησης, κι είναι βαθιά υπόκλιση στη μη αναπαραστατική τέχνη, την τέχνη τη λατρευτική και μοντερνιστική.

Κατά τη δική μου ανάγνωση, ο Αλεξίου, καλλιτέχνης με θηριώδες ένστικτο, κινούμενος από τη μέθη της επανάληψης, οδηγείται σε μια ένυλη έκφραση της νοεράς προσευχής, της μονολόγιστης («Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό»), και το έργο όσο το βλέπεις και το ξαναβλέπεις εισέρχεται στην καρδιά σου, ας πούμε όπως λέει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος ότι εισέρχεται η Ευχή. Φέρει την ίδια μέθη του καθαρού κάλλους που φέρουν τα έργα του Κλέε και του Μοντριάν, τα αραβουργήματα της Αλάμπρα, τα μωσαϊκά της Δήλου.

Κάτω από τον αιθέρα των σχεδίων, μια εγκατάσταση: δείχνει τα απομεινάρια της ύλης, ό,τι αφαιρέθηκε για να φανεί το σχέδιο· δείχνει την κουζίνα της κατασκευής. Αλλά και δεν αποφεύγει τη φλυαρία, καθώς σωρεύει βιβλία, κείμενα, και άλλα φιλολογικά στοιχεία (τη βιβλιογραφία), τόσο στερεότυπα πια σε κάθε εννοιολογίζουσα installation. Παρά ταύτα, η φιλολογία του εδάφους, με τη σκηνοθεσία των εστιακών φωτισμών, δεν μειώνει αποφασιστικά το τελικό αποτέλεσμα. Η αχειροποίητη φόρμα ίπταται υπεράνω, και επαναλαμβάνεται μεθυστική, πανίσχυρη.

 

Εικον.: Nikos Alexiou, The End, 2007. Photos by Panos Kokkinias, 2007, all rights reserved.

Καθημερινή, 17.06.2007 

 

Σχεδόν σχετικό, ζεν, από το blog του Alberich:

Αυτά που εξομολογούμαι είναι χωρίς σημασία, γιατί τίποτε δεν έχει σημασία…

Καταλαβαίνω απόλυτα τις γυναίκες που κεντούν από μελαγχολία και αυτές που πλέκουν βελονάκι, γιατί η ζωή υπάρχει. Ζωή είναι να πλέκεις με το βελονάκι τις προθέσεις των άλλων. Κροσσέ των πραγμάτων, διαλείμματα, τίποτα…


«Σκέψου με τις αισθήσεις. Νιώσε με τον νου». Ο τίτλος της φετινής 52ης Μπιενάλε της Βενετίας, σε κόκκινο και πράσινο, υπάρχει διακριτικά στους χώρους της μεγαλύτερης εικαστικής έκθεσης του πλανήτη. [συνεχίζεται…]

Το απόγευμα του Σαββάτου 02.06.2007 άνδρες της Αστυνομίας κατέφθασαν στους χώρους της Hellexpo, επί της οδού Κηφισίας, όπου παρουσιάζεται η γνωστή έκθεση των γκαλερί Art Athina. Oι αστυνομικοί, κατόπιν καταγγελίας (UPDATE – ο καταγγείλας είναι, σύμφωνα με πληροφορίες, πολιτευτής του καρατζαφέρειου ΛΑΟΣ), κατέσχεσαν βίντεο έργο της καλλιτέχνιδος Εύας Στεφανή και συνέλαβαν τον διευθυντή της Art Athina Μιχάλη Αργυρού, κατηγορούμενο για παράβαση του νόμου περί ασέμνων και προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους. Η επέμβαση της Αστυνομίας έγινε διότι, σύμφωνα με την καταγγελία και σύμφωνα με την αυτοψία και την κρίση των αστυνομικών, στο έργο παρουσιαζόταν πράξη αυνανισμού με φόντο τη γαλανόλευκη. Το έργο εντασσόταν στην παράλληλη θεματική έκθεση «I SYGHRONI ELLINIKI SKINI» (sic), που παρουσιάζεται στο γκαράζ του κτιρίου.

συνεχίζεται…

Πρόσφατα συμβάντα, δραματικά, μάς δείχνουν κάτι βαθύτερο από την προφάνεια του δράματός τους. Μάς δείχνουν τη ανάγκη για συλλογική έκφραση και για ανάληψη της ηθικής ευθύνης. Μιλώ για τον θάνατο της καρκινοπαθούς Αμαλίας Καλυβίνου, η οποία μέσω του εξομολογητικού και καταγγελτικού της μπλογκ κινητοποίησε όχι μόνο τους μπλόγκερ και χρήστες του Διαδικτύου, αλλά και τα μαζικά μέσα· και μιλώ για το τραγικό δυστύχημα στον Λούσιο ποταμό, όπου οι επιζήσαντες απέκρουσαν τους τηλε-εισαγγελείς και υπερασπίσθηκαν το θεμελιώδες δικαίωμά τους να καταθέτουν ενώπιον των Αρχών και όχι στις κάμερες.

Στην περίπτωση της μπλόγκερ Αμαλίας, το νέο μέσο πρόσφερε τη δυνατότητα σε μια μοναχική φωνή να αφηγηθεί την ιστορία ζωής, την ιστορία πόνου, με αμεσότητα και ανταπόκριση που εκπλήσσουν όσους αγνοούν τη δυναμική του Δικτύου. Το προσωπικό δράμα παρουσιάστηκε επώνυμα, με παρρησία, και παρότι άργησε σχετικά, εντέλει έφτασε πολλαπλάσιο και ενισχυμένο σε ευρύτατο ακροατήριο, κατά πολύ υπέρτερο της εγχώριας μπλογκόσφαιρας.

Γιατί; Η προσωπική ιστορία, το δράμα, ασφαλώς ― είπαμε. Αυτά είναι ο πυρήνας, ο ακαταμάχητος μες στην αλήθειά του. Αλλά και η επωνυμία, το πρόσωπο που βγαίνει στο προσκήνιο και αναλαμβάνει το κόστος των λόγων του. Κι ακόμη: αυτή η αφήγηση πυροδότησε τη δυνητική, τη φαντασιακή κοινότητα των μπλόγκερ, που έσπευσαν να συμπαρασταθούν σε μια «δική τους». Ιδού: η προσωπική περιπέτεια μετασχηματίζεται σε συλλογική κίνηση, συσπειρώνει και συνεγείρει. Οι μοναχικοί χρήστες, οι τεχνοσπασίκλες, ξεκολλάνε από το αυτιστικό σύμπαν του PC και αφήνουν στο ψηφιακό (και τόσο πραγματικό) τσαντίρι της Α.Κ. μια κουβέντα, ένα λουλούδι, ένα σχόλιο, δηλώνουν παρόντες ψυχικά και σωματικά. Κι έτσι οι κρυπτώνυμοι, ανώνυμοι, άϋλοι μπλόγκερ, οι περσόνες που ακκίζονται και καβγαδίζουν και περιπλανιούνται, αναδύονται ευθύς ως πρόσωπα που συγκινούνται, συναισθάνονται, τάσσονται αλληλέγγυα, και ευαγγελίζονται άτυπα κοινωνικά δίκτυα: νάτο, ένυλο το social networking.

Η συνηθισμένη ετικέτα για τον πλάνητα του Δικτύου είναι «σπασίκλας», αντικοινωνικός, μονόχνωτος. Τα λένε οι τεχνοαναλφάβητοι και οι τεχνοφοβικοί, και δεν έχουν πάντα άδικο. Στην περίπτωση όμως τούτης της δραστικής δικτύωσης, βλέπουμε ότι οι virtual επαφές ανάμεσα σε περσόνες μπορούν υπό προϋποθέσεις να μετασχηματισθούν σε σχέσεις επικοινωνίας και ενσυναίσθησης. Δηλαδή, σε σχέσεις προσώπων.

Ο ατομικισμός του μεταφορντικού καιρού μας, η πηχτή μοναξιά στις μητροπόλεις της μηντιοδημοκρατίας, το αβάσταχτο ennui της ιδιωτικότητας μες στο μετανεωτερικό πλήθος, λυγίζουν ενώπιον του υπαρξιακού ρήγματος, του ανθρώπινου δράματος, στο άκουσμα ενός μοναχικού λυγμού. Ο πλάνητας, ο «καμένος», ο καλωδιωμένος αφουγκράζεται τον λυγμό και τον αισθάνεται σαν κάλεσμα. Τον καλεί το σώμα, το κύτταρο, η φθορά του, του υπενθυμίζει την ανθρώπινη κατάσταση, εντός και εκτός Δικτύου. Κατά τούτο, και παρά τα πρόδηλα συγκινησιακά φορτία, η συσπείρωση των μπλόγκερ γύρω από το κάλεσμα Αμαλίας, και η διασπορά του μηνύματος σε όλο το κοινωνικό σώμα, φέρει δυνάμει σπέρματα συλλογικότητας χειραφετητικής. Το μήνυμα είναι: οι κοινότητες υπάρχουν, με άλλη μορφή, με άλλους τρόπους, με ουσιώδεις πυρήνες, και απαντούν σε πρωταρχικές ανάγκες. Η συμπάθεια προσώπων δημιουργεί κοινότητα, ο ναρκισσισμός περσονών όχι.

Η αυθόρμητη εκδήλωση αλληλεγγύης, ακόμη και επιπόλαια, ακόμη και υπό την επήρεια του συγκινησιακού σοκ, μάς δείχνει και κάτι άλλο για τους μετέχοντες: δέχονται να αναλάβουν κάποιας μορφής ηθική δέσμευση, μπαίνουν στην επικράτεια της συμπάθειας. Ο φιλόσοφος Εμμανουέλ Λεβινάς υποστηρίζει ότι η ηθική στάση συνίσταται στο να υπάρχεις για τον Αλλο. Ηθική στάση σημαίνει να αναλαμβάνεις την ευθύνη για τον Αλλο, να πράττεις χωρίς ανταπόδοση, χωρίς να λογαριάζεις ότι αυτή την πράξη μπορεί να την κάνουν και άλλοι.

Μα τούτη η σημασιοδότηση της ηθικής στάσης μάς φέρνει ήδη ενώπιον της πολιτικής. Στο δημόσιο πεδίο, λέει ο Α. Χίρσμαν, οι άνθρωποι μπορούν να αντιδράσουν με δύο τρόπους: με τη φωνή ή με την αποχώρησή τους. Φωνάζεις για να αλλάξουν τα πράγματα. Αποχωρείς όταν αδιαφορείς και απεμπλέκεσαι. Η φωνή είναι ευθύνη, κι έχει κόστος. Το μπλογκ της Α.Κ. ήταν μια τέτοια φωνή. Και κινητοποίησε εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλες φωνές, σε ένα περιβάλλον όπου όλα σου γνέφουν «πού να μπλέκεις, stay cool».

preview: Ένα βλέμμα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03.06.2007

 

ζωγραφική: Ξενοφών Μπήτσικας

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

Twitting

  • Το τεράστιο δημόσιο χρέος εξερράγη στα κεφάλια των πολιτών, μετετράπη σε ιδιωτικό χρέος των νοικοκυριών. Τα 2-3 πρώ… twitter.com/i/web/status/9… 4 hours ago
  • Γιατί λέμε τέλος στη Σαρία, τέλος στην εξαίρεση. Άρθρο μου στη Νέα Σελίδα της Κυριακής xydakis.gr/?p=10131 2 days ago
  • Σήμερα στην Ολομέλεια για τον προϋπολογισμό 2018: Να επιστρέψει στους πολίτες η αυτοπεποίθηση, να δώσουμε στους νέο… twitter.com/i/web/status/9… 3 days ago
  • Χτες στο @Radiofono247 για πόθεν έσχες δικαστών: Η στάση τους προσφέρει εξόχως ένα πολιτικό παιδαγωγικό παράδειγμα.… twitter.com/i/web/status/9… 4 days ago
  • Τώρα έρχεται ξανά η στιγμή που μπορούμε να παίξουμε έναν πολύ σοβαρό και καταλυτικό ρόλο στην βαλκανική και δεν θα… twitter.com/i/web/status/9… 5 days ago
  • Η Ελλάδα είναι το τελευταίο διάστημα αναβαθμισμένη γεωστρατηγικά. Την ωφελεί και επιβάλλεται να είναι εξωστρεφής κα… twitter.com/i/web/status/9… 5 days ago

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 991,226 hits
Αρέσει σε %d bloggers: