Ευγνωμονώ τους φίλους που ανοίγουν τα σπίτια τους για να με φιλοξενήσουν στο τραπέζι τους. Και μακαρίζω τον εαυτό μου: όχι μόνο που ευφραίνομαι, αλλά κυρίως που διδάσκομαι ήθος και πολιτισμό, από την εργασία τους, την ανοιχτοσύνη τους, τη θερμή προσφορά συνομιλίας και ανταλλαγών.
[Αυτό το ήθος συνομιλίας διδάσκει σωκρατικά η Λένα της Ακροπόλεως, συχνά-πυκνά. Από εκείνην έμαθα να το αναγνωρίζω.]

«Φιλομαθὴς γάρ εἰμι·· τὰ μὲν οὖν χωρία καὶ τὰ δένδρα οὐδέν μ᾽ ἐθέλει διδάσκειν, οἱ δ᾽ ἐν τῷ ἄστει ἄνθρωποι», λέει ο Σωκράτης στον Φαίδρο. Μνημονεύω κι εγώ τους ανθρώπους που με διδάσκουν. Να, στην άκρη της γλώσσας μου τρέχουν δύο εξαίρετοι γιατροί, που είναι και εξαίρετοι μάγειρες-οικοδεσπότες. Να πω τι μου έμαθαν.

Ο παιδοχειρουργός μεταφέρει τη σκευή του Βερολίνου, της Αθήνας και της Κρήτης, μεταφέρει πολιτισμούς Περσών και Ανατολής, το μετά ’68 κλίμα χειραφέτησης και ελευθεριακής κουλτούρας της Ευρώπης. Αγαπημένο του φαϊ το γκιουβέτσι, με κόκκινες πιπεριές. Προσφιλή του υλικά τα κρητικά: κατσίκι, σταμναγκάθι, αγριοαγκινάρες, αθότυρος, ψημένες γραβιέρες. Είναι πληθωρικός: και στο μαγείρεμα και στη συνομιλία, είναι παιδί του Μάη· στο τραπέζι περνούν απόηχοι ζωντανοί ακόμη, οι διάσημοι ζωγράφοι της Savigny Platz, ο Κίπενμπεργεκρ και ο Κουνέλλης, ο φίλος του ο Ακριθάκης, πολυεθνικές παρέες, τα χρόνια του ’70 και του ’80. Ο Γιώργος σερβίρει, μαγειρεύει, τσιμπάει ελάχιστα, καπνίζει ντάνχιλ και πίνει τσέχικη πιλς, εποπτεύει και κυρίως διηγείται. Το τραπέζι του είναι μια πληθωρική αφήγηση Ελλάδας και Ευρώπης.

Ο καρδιοχειρουργός ζει κι αυτός μέσα στην τέχνη, μαγειρεύει κυκλωμένος από πίνακες αγαπητούς, ντυμένος ελαφριά στολή χειρουργείου. Τούτος ο Γιώργος, ο συνομήλικος, διευθύνει μια τελετή πέντε-έξι ωρών, extra slow και επικούρεια, φιλοτεχνώντας δεκάδες πιατάκια ιαπωνικής κουζίνας, έντεχνα και αυτοσχεδιαζόμενα. Ολα της ώρας, όλα μόνος του, μάγειρος και περιποιητής, με άψογο timing κυματιστό, με Partagas Serie D ενδιαμέσως, με κορυφώσεις και υφέσεις, σαν ημιτονοειδής καμπύλη, σαν κήπος ζεν μπολιασμένος στη Μεσόγειο.

Δεν είναι ένας ακόμη γκουρμές που παπαγαλίζει ετικέτες κρασιών και μοδάτα εστιατόρια, παρότι τα γνωρίζει. Γνωρίζει περισσότερα και πιο ουσιώδη από τους ματαιόσπουδους των glossy περιοδικών. Αλλά είπαμε, δεν είναι γκουρμές καταναλωτής. Είναι μάγειρας-τελετάρχης, σκηνοθετεί και εκτελεί διακριτικά ένα συμπόσιο, μια πνευματική και αισθητηριακή διαδρομή, από το ξινό στο γλυκό, από το τεταμένο στο χαλαρό, από το αψύ στο δροσερό, από το μέσα στο έξω.

Νά πού θα απένειμα τις δικές μου Χρυσές Κουτάλες και τα αστέρια Michelin. Στους ετάζοντες νεφρούς και καρδίας, στους καλλιτέχνες των συνομιλιών, στους τελετουργούς.

 

εικον.: Μαν. Ζαχαριουδάκης

Advertisements