You are currently browsing the monthly archive for Φεβρουαρίου 2007.

still_feel_18.jpg

Feel Fine, τα αγγλόφωνα αισθήματα σχηματίζουν tag clouds (από τον Ματθαίο)

Advertisements


Ναι, η Αθήνα είναι συσσωμάτωμα επήλυδων και μεταναστών, πάντα ήταν. Αλλά και με ισχυρότατες αναπαραστάσεις μητρόπολης του Νότου, που σφραγίζουν καθοριστικά, βαθιά, ανεξίτηλα, Ελλαδίτες, πρόσφυγες και, τώρα πια, ενάμισι εκατομμύριο ξένους νεοαθηναίους. Ο «επαρχιώτης στην Ομόνοια» είναι στερεότυπο.

συνεχίζεται

Το παιχνίδι περιγράφεται εδώ και εδώ. Η πρόσκληση μού ήρθε από τον Yorgo και τον Sensual Monk. Thanks guys.
Τα 5 μου, περίπου:

Rite…: Στα 17 μου έπεσα πάνω στον Ξένο του Καμύ. Μου άλλαξε τα φώτα.

…de passage: Στα 30 μου διάβασα όλον τον Φλωμπέρ. Μου άναψε τα φώτα.
Ενδιαμέσως, είχα αρχίσει να γράφω επαγγελματικά.

Στα νιάτα μου: ήμουν αισθητής.»Αυτές» με τρέλαιναν και με αινιγμάτιζαν.

Στη μέση ηλικία: είμαι ευσυγκίνητος. Και με βλέπω, «τα» βλέπω, σε ιστορική προοπτική.
Τώρα τις λατρεύω.

Εφίδρωση: Οταν ξεκίνησα, ίδρωνα δύο μέρες να σκαρώσω 800 λέξεις. Τώρα, τις αραδιάζω, έμμορφες και έρρυθμες, σε μία-δύο ώρες· αβάδιστα. (Και αργοσβήνουν τα κεριά.)

:::

Η σκυτάλη στον Tasso (όταν σχολάσει ο γάμος), στη Dimitra, στον msaz. (Τον γατόφιλο Μπερεκέτη μού τον πρόλαβαν στο τσακ.)

Ξημέρωνε. Tα γράμματα κυλούσανε από το promo dvd κι είχαμε μείνει αμίλητοι, ακούνητοι στον καναπέ. Δεν κοιταχτήκαμε καν. «Η ψυχή στο στόμα» μάς είχε αφήσει ξέπνοους, με πόνο, με έγνοια: Ποιοι είμαστε, πόσο αντέχουμε, ποιοι ζουν πλάι μας.

συνεχίζεται…

Τσαλακωμένα πρόσωπα στα λεωφορεία, κουρδισμένοι άνθρωποι στα τηλεπαιχνίδια και στα στοιχηματζίδικα, δεκάρικοι πολιτικών στα βραδινά δελτία. Κανένα συμπέρασμα. Μόνο δυσπιστία για την προφάνεια. Και για την απέραντη ναυτία των αφισών.

συνεχίζεται…

Μα να βγεις με την παρέα σου, και να τρως ημίστεγνα;

κι άλλο!

thanks to Mathew

«Καραγκιόζης: E! σιγά και θα μου ρίξεις την παράγκα! Tι θέλεις;
Σουκρή: Tο γιατρό!
Καραγκιόζης: Eκάνατε λάθος στην πόρτα. Eδώ δεν είναι ιατρείον, εδώ είναι λορδοκομείον!»

συνεχίζεται…

Όταν ο Χάρυ άφησε την Ερμιόνη…

apple-logo.png

καλομελέτα…

7a.jpg

Ενα βλέμμα μόνο; Θυμάμαι τον Τζακομέτι: «Μια μέρα που μου πόζαρε μια κοπέλα, με εντυπωσίασε ότι, εντελώς ξαφνικά, είδα πως το μόνο πράγμα που υπήρχε ζωντανό πάνω της ήταν το βλέμμα. Το κεφάλι έπαιρνε τη μορφή κρανίου, γινόταν περίπου ισοδύναμο με νεκροκεφαλή. Η διαφορά μεταξύ πεθαμένου και ζωντανού ήταν το βλέμμα.»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΡΚΙΔΗΣ
ζωγραφική

Thanassis Fryssiras Gallery
Κριεζώτου 7, Κολωνάκι
έως 3 Μαρτίου

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

Twitting

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 989,804 hits
Αρέσει σε %d bloggers: