pighen4i.jpg

εικόνα: Μανώλης Ζαχαριουδάκης

 

Τι βλέπεις στα γιορτινά τραπέζια; Φαγιά; Κρασιά; Σερβίτσια και σπιταρώνες; Ε, ναι, κι αυτά… Αλλά περισσότερο βλέπεις τους ανθρώπους, τη στάση τους έναντι του τραπεζώματος και του φαγητού, την καλλιέργεια και τη νοοτροπία τους, τον πολιτισμό τους. Τις ψυχές τους βλέπεις.


Μικτή κοινωνία αντικρίζεις, μικτές ψυχές, αστούς, επήλυδες, μικρομεσαίους, χωρικούς και ντεκλασέ, αντικρίζεις. Και στα τραπέζια οσφραίνεσαι αμήχανους, ξιπασμένους, τσιγκούνηδες, πληθωρισμένους ξέχειλους, σαβουροφάηδες, ανορεξικούς, βουλιμικούς και άξεστους. Και θερμούς, αγαπητικούς, λεπτούς, γενναιόδωρους, διακριτικούς, ευγενείς, καλοφαγάδες, μερακλήδες. Νιώθεις ποιος κοπίασε και ποιος νοιάστηκε, ποιος ευχαριστιέται με την ευχαρίστησή σου.
Σ’ ένα τραπέζι βλέπεις τη χάρη και τον αέρα της οικοδέσποινας, που σμίγει στον μπουφέ της γάμπαρη Πιερίας, χειροποίητες πίτες και σπιτικό φουά-γκρα, ολόφρεσκες σαλάτες εποχής, και στο πλάι Νεμέες, ροδίτες, οικιακές μαντηλαριές και παγωμένες γκράπες, κι όλα στέκονται απλά και αυτονόητα.
Σ’ άλλο τραπέζι νιώθεις τη φροντίδα του νοικοκύρη μάγειρα που παρασκευάζει το χταπόδι με δυο τρόπους και μεταμορφώνει ένα αλανιάρικο κοτόπουλο με φρέσκα μυρωδικά του κήπου του. Κι αλλού γεύεσαι ατόφια μια καραβιδόσουπα, με σαρντοναί ή ασύρτικο, κορυφώνεις με μυκονιάτικη κοπανιστή και νέκταρ μοσχάτο Σάμου, τελειώνεις με κρητικό ανθότυρο περιχυμένο μέλι κόκκινης ελάτης. Και όσο τραβήξει με ημίγλυκα αφρώδη και με αποστάγματα.
Να, ήδη αχνοφαίνεται το μυστικό: διαλεχτά και διακριτά τα φαγητά, όχι πολλά, αλλά διακριτά, και συνοδευμένα πάντα από εκλεκτά κρασιά. Τα κρασιά καλοβαλμένα ανάμεσα στα πιάτα, να τα δένουν και να τα υψώνουν. Τα κρασιά να ρέουν, ν’ αρωματίζουν και να ευφραίνουν.
Και βρίσκεσαι κι αλλού, σε μεζονέτες με τα SUV στο γκαράζ, και σερβίρεσαι ανόρεχτα κοτόπουλα της ψησταριάς, παστίτσιο κρύο και χύμα κρασί «απ’ το χωριό». Η μία εκδοχή του επήλυδος νεόπλουτου. Η άλλη: Τερίνες και πατέ, σολωμοί και γουρουνόπουλα όλα μαζί και ταυτοχρόνως, σαλάτες με κρέμες και μαγιονέζες, σε πλειοδοσία χοληστερίνης, και ακριβά λευκά κρασιά σε θερμοκρασία υπερθερμασμένου δωματίου. Σε μεζονέτα πάντα.
Αχ μωρέ Ελληνόπουλο! Εχασες τις καθαρές, διακριτές γεύσεις του χωριού σου, έπεσες στην ταβερνίλα και στα ξενοδοχειακά, βούτηξες στο real estate και στις αυτοκινητάρες, και ξέχασες ότι το τραπέζωμα δεν είναι τσιγκουνιά ή σαβούρωμα αφθονίας, αλλά ευφορία και τέρψη, πνεύμα και μέθη και συζήτηση, γέλιο και ερωτισμός, η χλεύη του θανάτου.

 

preview, περ. Γαστρονόμος, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14.01.2007

Advertisements