Ο φιλόσοφος Μισέλ Ονφραί (Michel Onfray) μιλά για τον μηδενισμό της μεταιχμιακής εποχής μας και τη σύγχυση της Ευρώπης.
Συνέντευξή του στον Βασίλη Μουρδουκούτα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24 Απριλίου 2005.

Σήμερα, Πέμπτη 23 Νοεμβρίου, δίνει διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

onfray

— Πολλές φορές δίνετε την εντύπωση ενός στοχαστή που απορρίπτει την επαγγελματική προσέγγιση της φιλοσοφικής έρευνας. Προτάσσετε μια φιλοσοφία ζωντανή, ενεργό, δυναμική και πρακτική. Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε την επιλογή σας;

— Δεν απορρίπτω την επαγγελματική προσέγγιση ούτε την αρνούμαι, απλά την αφήνω και την παραδίδω μετά χαράς στους αποστεωμένους ερασιτέχνες των ιδεών, των λέξεων και των βιβλίων. Τη χαρίζω στους άτεγκτους Βενεδικτίνους που αγνοούν την πραγματική ζωή, που δεν διαθέτουν μια συνολική αντίληψή της. Η πραγματικότητα και το αληθές δεν παράγονται μοναχά από τον στοχασμό και τη σκέψη. Η πραγματικότητα συγκροτείται και δημιουργείται συνάμα με τη διαμεσολάβηση της πράξης, της συμμετοχής, της πρακτικής, του καθημερινού. Το να εργαζόμαστε επί του σώματος των ιδεών μιας φιλοσοφίας σαν ακαταπόνητοι λογιστές, αντιμετωπίζοντάς το ως λογιστικό βιβλίο, τηρώντας ευλαβικά το επαγγελματικό μας ωράριο, σεβόμενοι τα Σαββατοκύριακα, τις «σεπτές» διακοπές και τη συνταξιοδότησή μας, είναι πράγματα πιθανά, πράγματα που συμβαίνουν και δεν με ενοχλούν. Ο καθηγητής, ο ερευνητής, ο μισθωτός του Ιδρύματος Ερευνών, ο υποσημειωτής, όλοι αυτοί οι ρόλοι υπάρχουν πράγματι, αλλά έχουν τόση σχέση με τη φιλοσοφία, όση και ένας τελωνειακός, ένας αστυνομικός ή ένας φύλακας… Η φιλοσοφία δεν πρέπει να καθίσταται ημιπληγική, πρέπει να λειτουργεί με αμφότερα τα μέλη της: την ιδέα και την πραγματικότητα, το πλαίσιο σκέψης και τον κόσμο, τη θεωρία και την πράξη, το κείμενο και τη ζωή…

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ