Η αποκάλυψη δεν ήταν το Ζαμπρίσκι Πόιντ, με τους Πινκ Φλόιντ· δεν ήταν το Αποκάλυψη τώρα, καν, παρότι είχε Χέντριξ· δεν ήταν το Αmerican Grafitti, παρότι τα είχε όλα, και τα πιο μάταια ροκαμπίλια και το Louie Louie.

Η αποκάλυψη ήταν τα Φτερά του έρωτα: όταν στο ξενοδοχείο, κάπου στο lounge, παίζει ξεχασμένος ο Νικ Κέιβ. Για πρώτη φορά, τότε, ένιωσα τις δύο τροφοδοσίες μου να σμίγουν.

Κι είχε συγχρονιστεί ο κόσμος όλος, καθώς φτερούγιζε βαριά λαβωμένος ο τελευταίος ρομαντισμός του 20ού αιώνα.

[Τον βάζω να τραγουδάει αυτό το Β-side]