You are currently browsing the monthly archive for Ιουνίου 2006.

παλιόπαιδα

Δεν μπορώ να αποφύγω το θέμα: τους νέους. Θυμηθήκαμε ότι υπάρχουν νέοι, επειδή μυρίσαμε τον καπνό των καταλήψεων, και πολλοί μαζί πέσαμε πάνω τους. Οχι για να διακρίνουμε τη φωτιά πίσω από τον καπνό, όχι για ν’ αφουγκραστούμε τι λένε, τι ψιθυρίζουν και τι εννοούν, αλλά για να τους πούμε τι πρέπει να λένε, πώς πρέπει να σκέφτονται, ακόμη και πώς πρέπει να αισθάνονται. Θυμηθήκαμε ότι υπάρχουν νέοι, δηλαδή νέοι που βγάζουν γλώσσα, που αυθαδιάζουν, που τεμπελιάζουν και ρεμπελεύουν, νέοι που δεν είναι ακριβώς όπως στις διαφημίσεις της κινητής τηλεφωνίας και του Playstation: σπασικλάκια με έξαλλο ντύσιμο και ασύμμετρο μαλλί, που χοροπηδάνε πανευτυχή έξω από τα mall με το καινούργιο γκάτζετ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Οταν γραφτεί η πρώτη αράδα ενός αφηγήματος, έχουν ήδη επιλεγεί τα πάντα, και το ύφος και ο τόνος και η τροπή των συμβάντων. Με δεδομένη την πρώτη αράδα, δεν χρειάζεται παρά υπομονή: όλα τα υπόλοιπα πρέπει και μπορεί να βγουν απ’ αυτήν».

Προσέτρεξα στον Τσέζαρε Παβέζε για να μπορέσω να αναχωνέψω το αφήγημά μου της περασμένης Κυριακής· στα ημερολόγιά του μεταφρασμένα από τον Παναγιώτη Κονδύλη. (η συνέχεια εδώ)

Ακούω τον ψίθυρο του κύματος απαράλλαχτο. Ακούω γουργουρητό πολυβάλβιδου κινητήρα. Ακούω αναστεναγμούς γερόντων λουομένων. Ακούω λογαριασμούς νεόπλουτων μητέρων, πώς θα μεταφέρουν στο νησί το κέτερινγκ για τα γενέθλια του μικρού – με ελικόπτερο ίσως;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Brand New Logo: The Karyatis series

Στην Ελλάδα το κράτος πάσχει από αναγνωρισιμότητα. Δεν έχει corporate image, δεν διαθέτει αναγνωρίσιμο brand name. Ενώ ο Γρηγόρης, η Emporiki, η Vodafone έχουν. Μάλιστα. Γι’ αυτό λοιπόν το κράτος είναι ανυπόληπτο, γι’ αυτό είναι αναποτελεσματικό. Διότι δεν διαθέτει εικόνα. Το ντεμοντέ εθνόσημο στα κρατικά έγγραφα και η σημαία στα κτίρια δεν αρκούν.

Αρα; O υπουργός Πολιτισμού ξεκίνησε από τα στοιχειώδη: σαν επιμελής μάνατζερ παρήγγειλε αναγνωρίσιμο λογότυπο για το υπουργείο. Και να τα βίντεο, οι παρουσιάσεις, τα Powerpoint, τα σλόγκαν: «Επαναδιαπίστευση των ελληνικών συμβόλων και αξιών». Μάλιστα. Το κράτος είναι επιχείρηση, μαγαζί· επείγεται για image, διψάει για brand building. Ολα τα υπόλοιπα, η στρατηγική, η δράση, το έργο και το όραμα, θα ακολουθήσουν.

Η επανίδρυση του κράτους ξεκίνησε: από το image.

―Θαλαμηπόλε! Το εμετοδοχείο…

Του Τάσου Μαντζαβίνου


Καθώς φυλλομετρώ τις σελίδες του Ιστού, όλο και συχνότερα αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσα να γράψω στην εφημερίδα έτσι όπως διαβάζω ― στον Ιστό, εννοείται. Στον Ιστό διαβάζω ένα υπερκείμενο ― μα ήδη και οι δύο όροι της πρότασης είναι διαφορετικοί, χρειάζονται εξήγηση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πριν από μερικές ημέρες συμμετείχα σε μια δημόσια συζήτηση, η οποία ξεκίνησε από την άνοδο της μετοχής της εταιρείας υπολογιστών Apple, και κατέληξε σε πλούσια διαμάχη. Γιατί διαμάχη; Ο σπινθήρας ήταν το ερώτημα: Προς τι ο ενθουσιασμός για τα κέρδη τής, πράγματι πρωτοποριακής και στυλάτης, Apple; Μήπως μπαίνει κάτι στην τσέπη μας; Γιατί ταυτιζόμστε συναισθηματικά με ένα προϊόν ή μια μάρκα, ένα brand name, όσο στυλάτο και "έξυπνο";

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναδημοσίευση ενός τέως φθινοπωρινού κειμένου, για ιστορικούς λόγους, και εννόηση των σχετικών ποστ Χοιροβοσκού και Άνεμου-Ναυτίλου προσφάτως. To meta-blogging θα σταματήσει εδώ.

Copy-paste

tibookΠαρότι το Δίκτυο, τα τσατ, τα φόρουμ και τα μπλογκ ανακαλύφθηκαν όταν εγώ όδευα προς τη μέση ηλικία, κόλλησα. Κόλλησε ο βαρύς μετέφηβος μέσα μου. Διαβάζω μπλογκ. Ελλήνων κυρίως, γιατί σε αυτή τη γλώσσα αθλούμαι κι αυτή μπορώ να κρίνω με μια ματιά: πόσο κοφτερή, πόσο καίρια είναι, πόσο στυλ και πόση πόζα, πόσο ρίσκο περιέχει. Διαβάζω καθαρά κείμενα, αποσπασμένα από συμφράσεις, από προσωποληψίες. Δεν γνωρίζω κανέναν – σχεδόν. Πίσω από τη λαμπερή πρόζα διακρίνω ένα nickname, και φαντάζομαι ό,τι λείπει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

tibook_blogmeΑνακάλυψα τα μπλογκ (blog) πριν από δύο χρόνια περίπου, από φίλους, νεότερους φυσικά, που ακόμη συντηρούν επιμελώς τα καινοφανή τους ημερολόγια υπό τα όμματα των μυριάδων δυνητικών αναγνωστών του Δικτύου. Βάφτισα τότε το δικό μου μπλoγκ «Freska stafylia», δοκίμασα το νέο μέσον σκαλίζοντας αμήχανα μερικές γραμμές και το ξέχασα. Η πολυετής επαγγελματική μου πώρωση με τη γραφή δεν μου άφηνε χώρο, καύσιμο, βόλια, για να ταϊσω άλλο ένα απαιτητικό χόμπι-πάθος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διαβάζω την αυτοβιογραφία του Μπομπ Ντίλαν, παλαιού προφήτη της νιότης μου. Και με έχει στη Νέα Υόρκη, όταν ανοίγει τα φτερά του. Μιλάει απλά και βαθιά, πετάγεται από τον Μπαλζάκ στον Χανκ Γουίλιαμς, και από τους ρομαντικούς σ’ έναν μισοπάλαβο κιθαρίστα των μπλουζ, με θεϊκό ταλέντο, που του μαθαίνει μαγικά τρίηχα. Από το πατινάζ σε ονόματα, μαγαζιά και ατομόσφαιρες, κρατώ μερικά θραύσματα. Τη συνάντησή του λ.χ. με τον Αρτσιμπαλντ ΜακΛις· ο αλητάκος συναντιέται με τον λόγιο και ακαδημαϊκό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΦΩΤ.: ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΚΟΠΕΛΙΤΗΣΑπό τον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, που είχε την ηλικία του πατέρα μου, κρατάω ένα τραγούδι και μια εικόνα. Το τραγούδι το άκουσα λίγο μετά τη μεταπολίτευση, στο τέλος του εξαταξίου. Είχα προσφάτως ρουφήξει τον Ξένο του Καμύ, χωρίς να πολυκαταλαβαίνω, κεραυνοβολημένος από τον άνθρωπο που αφήνεται στο ποτάμι, και συμφιλιώνεται με τον κόσμο καθώς χαράζει η στερνή του μέρα. Τότε νομίζω άκουσα ένα ποίημα του Αναγνωστάκη, παλιό, μελοποιημένο από τον Θεοδωράκη. Με χτύπησε σαν τον Ξένο, σε μια νευρική απόληξη μηδενισμού, στη φύτρα του εφηβικού spleen. Μου κόλλησε. Το τραγουδάω έκτοτε ασυναίσθητα, αδιάκοπα, κυρίως όταν γυρνάω τις νύχτες στην πόλη, δίτροχος. Με συνοδεύει τρεις δεκαετίες, με σφραγίζει διαρκώς έφηβο και έκπληκτο ενώπιον του ποταμού:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ξεκαθαρίζω το αρχείο, δηλαδή, σημειώσεις, εικόνες, αποδείξεις, ορνιθοσκαλίσματα σε χαρτοπετσέτες. Δεν ρωτάω τίποτε, το αρχείο μιλάει μόνο του ― μάλλον, μουρμουρίζει τα δικά του, κι ο νους μου γέρνει προς αυτά π' ακούει. Τα πιο ομιλητικά ―εννοώ: πιο υποβλητικά― είναι τα αποκόμματα ταξιδιών. Μπιλιέτα από το βαπορέτο, καρτολίνες των γερμανικών σιδηροδρόμων, κάρτες επιβίβασης, βάουτσερ για γεύμα complimentary μετά από ακύρωση πτήσης, σουβέρ από το ξενοδοχείο Ζάχερ, ένα μικροσκοπικό κουταλάκι, μια ουγγρική κάρτα ακατανόητη, τουρκικές λίρες, ντιέτσι μίλε λιρέτες, ένα δεκάμαρκο, ένας κατάλογος έκθεσης σε τσέχικα και γερμανικά.
Δεν ξέρω ακριβώς γιατί τα κρατάω, γιατί τα κρατούσα. Καθώς στέκομαι αμφίβουλος απέναντι τους, να τα πετάξω, να τα καταχωνιάσω πάλι, αρχίζω να υποθέτω. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

Walter Benjamin, One-Way Street
The Writer's Technique in Thirteen Theses

 

I. Anyone intending to embark on a major work should be lenient with himself and, having completed a stint, deny himself nothing that will not prejudice the next.

II. Talk about what you have written, by all means, but do not read from it while the work is in progress. Every gratification procured in this way will slacken your tempo. If this regime is followed, the growing desire to communicate will become in the end a motor for completion.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Με 300 κατειλημμένες σχολές και τους φοιτητές στους δρόμους, με τα πανεπιστήμια να βράζουν, τα βλαστάρια να ποδοπατούν εξεταστικές, προσδοκίες και αρχές, ο μέσος τηλεπολίτης αρχίζει να αντιλαμβάνεται πλέον το περιεχόμενο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης Γιαννάκου, τον νέο νόμο-πλαίσιο, τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Ωστε μεταρρύθμιση σημαίνει κοινωνική αναταραχή; Μάλλον, ναι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Massive Attack live in Faliron

Aνάμικτα συναισθήματα μετά το λάιβ των Massive Attack στο Καραϊσκάκη, χθες Παρασκευή βράδυ, μετά το Γερμανία – Κόστα Ρίκα.

> Το mall Καραϊσκάκη δεν ροκάρει. Ψύχρα.

> Η αρένα παρέμεινε επίσης κρύα.

> Οι ΜΑ έπαιξαν ένα μάλλον τσιγκούνικο σετ, προφέσιοναλ, 1 ώρα και 15".

> Ούτε ΕΝΑ encore…

> Το light agitácia show καλό. Περισσότερο σόου, λιγότερο агит проп.

> Ο ήχος εξαιρετικός, έως ότου στο intro του Unfinished Sympathy χάσανε τον ήχο, τα ρεύματα και τα πασχάλια… Προσωρινή διακοπή.

> Η Φρέιζερ εξαιρετική.

> O Horace Andy, ασθενής ων, απουσίασε.

> Στα Unfinished Sympathy (2nd), Safe From Harm και Butterfly Caught, αν τα θυμάμαι καλά, οι εκτέλεσεις ήταν τζετ: ηλεκτρισμός, μέταλο, τιτάνιο μπάσο, τζαμάρισμα, ατμόσφαιρα.

> Πρόχειρο βλέμμα: περισσότερα αγόρια.

> ΔΕΝ παίξανε το Live with me.

Βλέπεις τηλεόραση βραδινή ζώνη, ακουμπάς με το βλέμμα τις γιγαντοαφίσες των λεωφόρων, μπαίνεις σ’ ένα μαγαζί κινητής τηλεφωνίας, ξεφυλλίζεις περιοδικά, περνάς νύχτα από την Πειραιώς και την Ιερά οδό. Αντικρίζεις τα πολλά πρόσωπα της Ελλάδας σήμερα· στις όψεις της συμφύρονται η ultra νεωτερικότητα και θραύσματα της παράδοσης, το αφελές λαϊκό με το έντεχνο νεολαϊκό, η διεθνοποιημένη ποπ με την εγχώρια σκυλοπόπ, το φθαρμένο παλιό με το αναφομοίωτο νέο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«I see my light come shining…»

Στον εικονοφιλικό καιρό μας οι ταινίες συχνά δίνουν τις πιο βαθιες, τις πιο απρόσμενα μύχιες περιγραφές του Zeitgeist. Ακόμη κι εγώ, που δεν προσκυνώ στις αίθουσες μέρα παρά μέρα, όπως παλιά (πολύ παλιά…), αφουγκράζομαι ψίθυρους και στυλ. Βλέπω ταινίες στο DVD, στα συνδρομητικά, μεταμεσονύκτια, συχνά μόνος (ασκητής;). Για δεύτερη, τρίτη, πολλοστή φορά. Πότε πότε, ξαναμοντάρω σκηνές από τις ταινίες των εμμονών μου Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

« […] Αδειάζοντας το περίσσευμα της σαγήνης μου, του πρότεινα να πάμε για ένα βερμουτάκι στο καρτιέ Λατέν.

Με κοίταξε συγκαταβατικά – ακριβώς το βλέμμα που μου είχε ρίξει αργότερα η Βάσω η Παπανδρέου, όταν είχα κάνει εμφάνιση πάουερ ντρέσερ στο συνέδριο του ‘84. […] »

H Δήμητρα επέστρεψε δριμύτερη. Στο Reality Tape.

Μ A S S I V E A T T A C K
Παρασκευή 9 Ιουνίου, Στάδιο Καραϊσκάκη.

Τραγούδι: Liz Frazer

Tι λέει για τους Massive Attack ένας Ελληνας ρόκερ, ο Παύλος Παυλίδης, ιδρυτής των Ξύλινων Σπαθιών: Καθημερινή, Κυριακή 04.06.06.

Επανάληψη μήτηρ μαθήσεως: To βίντεο του Jonathan Glazer για το «Live with me» των Massive Attack.

Τα λόγια του τραγουδιού (στοιχειώδη, φωνή και ήχος αλα Marvin Gaye):
Gonna survive, live and learn…
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είναι άνοιξη. Ακόμη και στην πόλη, χωρίς μυρωδιές, χωρίς ρευστά, μονάχο το φως υπενθυμίζει την αναγέννηση. Στέφει τον Υμηττό, χύνεται στη Συγγρού, περιγράφει την Αίγινα. Δονεί ξεκούρδιστες χορδές. Διάβαζα μια μοναδική ποιήτρια, μιαν εύθραυστη γυναίκα, την Εμιλι Ντίκινσον από το Αμχερστ των Πουριτανών, όταν έμαθα ότι πέθανε ένας «κοντινός» μου ποιητής, ο Υδραίος Μίλτος Σαχτούρης, που εγκαταβίωσε στις πολυκατοικίες και τα καφενεία της Κυψέλης. Κοιτούσα στο μέιλ της xanthippi ένα ολιγόστιχο της Εμιλυ, μια πνοή:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

visit


Follow nikoxy on Twitter


91 κείμενα από 7


 



BETA


ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΥΚΟΝΟΥ

RSS Gatherate: The Best of the Greeks

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitting

  • Χρονική υστέρηση ή κενό επικοινωνίας ή … twitter.com/USAmbPyatt/sta… 2 weeks ago
  • Όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναβάλλει να ψηφίσει τα μνημόνια εφαρμογής της Συμφωνίας Πρεσπών η Τουρκία αγκαλιάζει Β.… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Στο αυτόφωρο ο δήμαρχος Μυκόνου, επειδή τα ξημερώματα ο Δήμος απομάκρυνε αυθαίρετες επεμβάσεις στην παραλία Καλό Λι… twitter.com/i/web/status/1… 1 month ago
  • Η Δεξιά είναι απενοχοποιημένη και αδίστακτη. Η Αριστερά, ας κρατήσει αυτό το χρήσιμο δίδαγμα, όταν θα γκρεμίζει τις… twitter.com/i/web/status/1… 2 months ago
  • O Xρυσοχοΐδης εφαρμόζει το πόρισμα. https://t.co/iVG6oHqxCo 6 months ago
  • Απετράπη η νυκτερινή αστυνομική εισβολή στο ΑΠΘ. Προς το παρόν. Ασπίδα φοιτητών και καθηγητών. #Χρυσοχοιδη_παραιτησου 6 months ago

RSS vlemma_notes

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

ποστμαστερ

mail-3.gif

share

Wikipedia Affiliate Button

not only

keimena.gif

αρχειο

Blog Stats

  • 1.019.123 hits
Αρέσει σε %d bloggers: