Η ψήφιση αντιμεταναστευτικού νόμου από την ιταλική Γερουσία φέρνει στην επιφάνεια ό,τι σιγοβράζει επί χρόνια στην Ευρώπη. Ο νόμος του καβαλιέρε Μπερλουσκόνι καλεί τους πολίτες να συγκροτήσουν μιλίτσιες και να περιπολούν στους δρόμους σε αναζήτηση μεταναστών (το νεοφασιστικό Κόμμα της Εθνοφρουράς ανταποκρίθηκε ακαριαία), αναγκάζει τους δημόσιους λειτουργούς να καταδίδουν όποιον ξένο αντιλαμβάνονται χωρίς χαρτιά, απαγορεύει την εγγραφή νεογέννητων «ξένων» στα ληξιαρχεία. Ο ιταλικός νόμος κατασκευάζει τον άνθρωπο χωρίς δικαιώματα, χωρίς «ύπαρξη»· homo sacer βγαλμένο από την αρχαία Ρώμη: ο άνθρωπος που θα θυσιαστεί, το ιερό σφάγιο, δεν έχει δικαίωμα στη ζωή του.
Εκφασισμός του καθημερινού βίου; Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Η πολυγλωσσική και πολυπολιτισμική Ευρώπη δοκιμάζεται βάναυσα. Δοκιμάζεται κυρίως από την απουσία πολιτικής, δοκιμάζεται εξαιτίας της υποκρισίας, εξαιτίας της παθητικότητας και του στρουθοκαμηλισμού. Οι μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις και η Αριστερά δεν αντιμετώπισαν τη μεταναστευτική παλίρροια, κρύφτηκαν από το πρόβλημα, το μετέθεσαν, το ξόρκισαν· απασχολημένοι με την ολοκλήρωση του νεοφιλελεύθερου προγράμματος, βυθισμένοι στον οικονομισμό, δεν παρήγαγαν σκέψη και δράση, πολιτική. Μα η παλίρροια φουσκώνει διαρκώς. Και η παλίρροια των πληβείων του Τρίτου Κόσμου μπορεί να απειλεί με αποσταθεροποίηση τις εύθραυστες, νεόπτωχες δημοκρατίες της Ευρώπης, χτυπημένες ήδη από την αποβιομηχάνιση, την οικονομική κρίση, την ανεργία, και τη μαζική δυσφορία προς τα υπάρχοντα σχήματα διακυβέρνησης. Ο επίτροπος της Ε.Ε. Ζακ Μπαρό επισήμανε ήδη τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης της Ελλάδας.
Στο πολιτικό κενό που άφησαν οι κουρασμένες, υποκριτικές δυνάμεις Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς, εισπήδησαν οι ακροδεξιοί λαϊκιστές, οι νεοφασίστες, οι υπερεθνικιστές· και αυτούς ακολουθούν ήδη μάζες, φοβισμένες, απειλημένες, φτωχές, μνησίκακες. Η Ελλάδα, σουρωτήρι ξεγάνωτο, με φραγμένη έξοδο, βρίσκεται ένα βήμα πριν από τον νόμο του Καβαλιέρε· πριν από τις μιλίτσιες, τις καταδόσεις, την κατασκευή του δικού μας homo sacer στο θυσιαστήριο του Αγίου Παντελεήμονα.


















3 comments
Comments feed for this article
4 Ιουλίου 2009 στο 6:01 μμ
manitaritoubounou
Ακριβώς! Με κάλυψες με τόσες λίγες λέξεις.
Και τώρα τι κάνουμε ξεκινώντας από το μείον πέντε της πολιτικής για το μεταναστευτικό; Είναι το μεγάλο ερώτημα για τους σκεπτόμενους μη ολοκληρωτικούς…
8 Ιουλίου 2009 στο 7:43 μμ
anna
yparxoun opws katalava 2 tropoi na allakseis politikh se ena thema, eite fanera, me psifish Nomou, eite moulwxta, me ena hamilo level of toleration kata to dokoun (elliniki astinomia, ’strava matia’, matia pou den eidan, den akousan.. ktl ktl), h ellada nomizw piptei stin deuteri katigoria, ypo auti tin apopsh h Italia akomi kai me auto to varvaro nomo ine kaliterh tis elladas:p
8 Ιουλίου 2009 στο 8:39 μμ
gritz
Στην γηραιά Αλβιόνα, ο Tony Blair μια χαρά τα κατάφερε στο πρόβλημα των μεταναστών (εν αντιθέσει με άλλα, οικονομικά κυρίως, θέματα). Οι “συνάδελφοί” του Schröder/Fischer επίσης μια χαρά τα είχαν καταφέρει, άν και είχαν στη χώρα τους τη δεύτερη και την τρίτη σε τουρκικό πληθυσμό πόλη επί Ευρωπαικού εδάφους (Berlin – Stuttgart). Η διάδοχός τους χριστιανοδημοκράτισσα Angela Merkel, εν πλήρει ομονοία μετά του σοσιαλδημοκράτη Steinmaier, επίσης. Και όταν προκύπτουν “αγανακτισμένοι πολίτες τύπου Αγ. Παντελεήμονα”, τους πνίγουν οι δημοκρατικοί Γερμανοί μέσα σε λαοθάλασσες με κεριά στα χέρια.
Το πρόβλημα της λαικοδεξιάς και του λαικοφασισμού έχει να κάνει πιό πολύ με τη διαμόρφωση των πολιτικών δυνάμεων σε κάθε χώρα, παρά με εγγενείς δυναμικές της κοινωνίας και της οικονομίας. Βλέπε Ιταλία: Η κατ’ εξοχήν αντιφασιστική μεταπολεμική κοινωνία, λές κι έχει επιστρέψει στο τυπικό κλίμα της μουσσολινικής εποχής: Ο ηδονιστής, σεξομανής και λαικιστής ηγέτης σαγηνεύει τον εγωκεντρικό, “αντιπολιτικό” και τηλεορασόπληκτο ιδιώτη (το idiot ταιριάζει εξίσου). Ποιός θυμάται τον Μπερλιγκουέρ; Ήταν ο αντίποδας: Ασκητικός και “ελιτιστής”, όπως άλλοτε ο Γκράμσι.
Εμείς, καλά θα κάνουμε να προσέξουμε πιό πολύ τι γίνεται με τους δικούς μας ηγέτες, που έχουν ανάλογη (έστω και ηπιότερη) mentalitat. Και τους ζωηρούς γειτόνους στην πολυκατοικία τους. Οι άλλοι Ευρωπαίοι τραβούν ούτως ή άλλως ο κάθένας το δρόμο του. Όπως μπορεί ο καθένας, δίχως να κυττάζει διαίτερα τη δική μας μελαγχολία.