Υπάρχει κρίση; Ή δεν υπάρχει; Μήπως υπάρχει μεν, αλλά προβλέπεται κάποια φάση ανάκαμψης από τον επόμενο χρόνο; Τα μηνύματα είναι αντιφατικά. Την περασμένη εβδομάδα διαπιστώθηκε επισήμως έκρηξη της ανεργίας στην Ελλάδα ― μάλιστα, της φανερής, καταγεγραμμένης ανεργίας. Μόνο το τελευταίο οκτάμηνο 163.729 άνθρωποι βρέθηκαν άνεργοι· οι απολύσεις αυξήθηκαν κατά 11,7 το α’ τρίμηνο, ενώ οι προσλήψεις μειώθηκαν κατά 19% για το 2008.
Ταυτοχρόνως, κορυφαίοι επιτελικοί κεντρικών τραπεζών, όπως λ.χ. ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ Λουκάς Παπαδήμος, προβλέπουν ανάκαμψη από το 2011, ενώ στα χρηματιστήρια, μετά την κατάρρευση, το παιχνίδι με χαρτιά και προεξοφλήσεις προσδοκιών συνεχίζεται ως εάν να μη συμβαίνει τίποτε. Ως εάν… Τι κι αν ο Πολ Κρούγκμαν και άλλοι οικονομολόγοι, που είχαν μάλιστα επικρίνει τον άγριο νεοφιλελευθερισμό και είχαν προβλέψει τα χείριστα, μιλούν για δύσκολη και επώδυνη έξοδο από την κρίση, μιλούν για αλλαγή παραδείγματος και για ανάγκη παρέμβασης των κοινωνιών στην αυτονομημένη σφαίρα της οικονομίας;
Μπορούμε να αναφέρουμε και άλλα πολλά παραδείγματα, για τα διφυή, αντικορυόμενα μηνύματα. Το μήνυμα προς τις μεγάλες επιχειρήσεις είναι: κρίση είναι , θα περάσει, λάβετε θέσεις για να είσθε πιο ανταγωνιστικοί και πιο κερδοφόροι μετά την ύφεση· και σε αυτή τη δύσκολη φάση, τα κράτη θα συνεισφέρουν με γενναιοδωρία κεφάλαια και διευκολύνσεις. Το μήνυμα προς τον κόσμο της εργασίας είναι: η κρίση βαθαίνει και σας αφορά· θέσεις εργασίας χάνονται και θα χάνονται διαρκώς· ξεχάστε το παλαιό καθεστώς κοινωνικής προστασίας, προσφέρετε μεροκάματα και μισθούς για διάσωση των επιχειρήσεων, το μέλλον έχει πολλή ξηρασία.
Τι πράγματι συμβαίνει; Και τα δύο. Ο καζινοκαπιταλισμός, που θέριεψε τις τελευταίες δεκαετίες, με την εκδήλωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης επλήγη υλικά και, προς στιγμήν, απονομιμοποήθηκε, έχασε το αλάθητο και τη μονοκρατορία. Ακόμη και οι πιο πιστοί απολογητές του, είτε βουβάθηκαν είτε άρχισαν να συνηγορούν θερμά υπέρ της ρύθμισης, των κρατικών παρεμβάσεων, και βέβαια υπέρ της αρωγής: δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος σε τράπεζες και εταιρείες, για να μην παγώσει η αγορά. Ομως η αγορά παγώνει. Διότι οι πολίτες-εργαζόμενοι-καταναλωτές μένουν χωρίς δουλειά και χρήμα, στεγνοί, απελπισμένοι, τρομοκρατημένοι. Πρώτοι οι εργαζόμενοι δέχονται την παλίρροια της κρίσης, ως εάν η εργασία να φταίει για τα τοξικά προϊόντα και την κερδοσκοπική κυκλοφορία χρήματος και την εκθεμελίωση της πίστης. Ως εάν η εργασία να φταίει για την απαξίωση της εργασίας και τον ευτελισμό του ανθρώπου-πολίτη-εργαζόμενου από ένα σύστημα που τρέφεται με δημιουργία υπεραξιών και όχι αξιών.
Οπως ήδη έχουν πει πολλοί, η κρίση είναι πολιτική. Και πολιτικής υφής είναι η διχοστασία των εκτιμήσεων για την πορεία και την έκβαση της κρίσης. Οταν δεν μπορείς να διακρίνεις την ιδιοτέλεια πίσω από τα λόγια, αυτό το αντιφατικό διπλό μήνυμα είναι σαν το double bind της ψυχανάλυσης και της ανθρωπολογίας: είναι σχιζοφρενιογόνο.
Και είναι ιδιοτελές. Το διπλό μήνυμα υπηρετεί την τάξη πραγμάτων προ της κρίσης, πριν από την ηθική ήττα και την απονομιμοποίηση του νεοφιλελευθερισμού. Μετά το πρώτο σοκ, μετά τις οργισμένες και συχνά οξυδερκείς απαντήσεις πολιτικών ηγετών που πιάστηκαν στον ύπνο, μετά την κατάπληξη και την οργή των πληττόμενων λαών, μετά τον φόβο για κοινωνικές εκρήξεις, μετά τη ροή του δημόσιου χρήματος για ανάταξη των λαβωμένων κολοσσών που παρήγαγαν την κρίση, το σύστημα ανακάμπτει. Ο κόσμος κουράζεται, είναι φοβισμένος, η χρόνια πλύση εγκεφάλου λειτουργεί, τον στέλνει υποταγμένο και πειθήνιο στη Γιουροβίζιον και τη δημοκρατία των ψήφων SMS. To σύστημα που παρήγαγε κρίση, πλιάτσικο και καταλήστευση του πλούτου των εθνών, προσπαθεί να πέσει στα μαλακά, να εξηγήσει ότι η κρίση είναι τεχνική, και εν πάση περιπτώσει θα περάσει ― αλλά με θυσίες. Μονομερείς θυσίες βεβαίως. Θυσίες εις βάρος του κόσμου της εργασίας, με γενίκευση τoυ part time και του stage, με ασπιρίνες και μαντζούνια για θεραπεία της συστημικής νόσου, με ψεύδη και υπονομεύσεις στο σώμα της ήδη νοσούσας και λειψής δημοκρατίας.
Το διπλό μήνυμα, το double bind, είναι η ρητή έκφραση μιας ιδιότυπης Παλινόρθωσης που ήδη τελείται: επαναφορά στην κανονικότητα του εικονικού χρήματος, του τερατωδώς άνισου πλούτου και της οικουμενικής διασποράς ληστευμένων ζωών.
ζωγραφική: Βασίλειος Πάσπαλης
10 comments
Comments feed for this article
24 Μαΐου 2009 στο 5:22 μμ
Rodia
:-)
25 Μαΐου 2009 στο 8:13 πμ
S G
θα προσπαθησω με οση νηφαλιοτητα μπορω να εχω να δωσω μια αλλη θεωρηση των πραγματων, την θεωρηση που θα ειχε νομιζω οποιοσδηποτε με που ερχεται απο την πλευρα των ακαδημαϊκων οικονομικων και εχει καποια επαφη με τα στοιχεια. Ειμαι φυσικα ανοιχτος σε αντιρρησεις.
1)
“Υπάρχει κρίση; Ή δεν υπάρχει; Μήπως υπάρχει μεν, αλλά προβλέπεται κάποια φάση ανάκαμψης από τον επόμενο χρόνο; Τα μηνύματα είναι αντιφατικά.”
Τα στοιχεια δεν ειναι καθολου αντιφατικα, ειναι θλιβερα. Η Γερμανια ειχε το τελευταιο εξαμηνο πτωση ΑΕΠ 7% σε σχεση με εναν χρονο πριν, η Ιταλια 5,9%. ΗΠΑ ειχαν πτωση 2,6%, Βρεττανια 4,1%, Γαλλια 3,2%.
Αυτα τα νουμερα, αν και δεν ειναι αρκετα για να ικανοποιησουν τα καταστροφολαγνα ΜΜΕ ή οσους θελουν να δουν το συστημα να καταρρεει, ειναι τα χειροτερα που εχουμε δει εδω και αρκετες δεκαετιες.
Και αν και ο πονος στην Ελλαδα δεν εχει φτασει ισπανικα επιπεδα (17% ανεργια απο λιγοτερο απο 10% πριν καπου εναν χρονο!!), θα εχουμε μαλλον μια μειωση του ΑΕΠ φετος καπου 1% και ισως και του χρονου, με παραλληλο ανοδο της ανεργιας -που δυστυχως και στις καλες εποχες δεν ελεγε να πολυπεσει. Αυτο που με φοβιζει δεν ειναι το παρον μας, αλλα το μελλον της χωρας με τον δημοσιο κουμπαρα αδειο και την κοινωνια εντελως ανωριμη και ανετοιμη να δεχτει οποιαδηποτε μεταρρυθμιση.
2)
Αυτα που λεει ο Κρουγκμαν, μακαρι να τα ακουγαν οι Ελληνες. Γιατι για τις ΗΠΑ μπορει -πολυ χονδρικα και επιφανειακα- να σημαινουν στροφη προς την λιγοτερη οικονομικη ελευθερια, στην Ευρωπη ομως και περισσοτερο στην Ελλαδα θα σημαιναν τεραστιες μεταρρυθμισεις και στροφη προς πολυ περισσοτερη ελευθερια. (ας υπενθυμισω οτι η βασικη δουλεια του Κρουγκμαν για την οποια πηρε και το Νομπελ εχει να κανει με το διεθνες εμποριο και ο Κ υπηρξε μεγαλος υποστηρικτης του ελευθερου εμποριου)
3) οι επεμβασεις που γινονται δεν εχουν σκοπο να νταντεψουν επιχειρησεις αλλα να αποφυγουν μια πολυ βαθυτερη κριση. Για να γλιτωσουμε πολυ μεγαλυτερη ανεργια, μειωση εισοδηματων οι πιστωσεις πρεπει να συνεχισουν να ρεουν και για να γινει αυτο οι τραπεζες πρεπει να στηριχτουν. Σε αυτο θα συμφωνουσαν νομιζω ολοι οι οικονομολογοι, ακομα και αυτοι που ειναι αγαπημενοι της αριστερας, απο τον Κεϊνς ως τον Κρουγκμαν.
4) οι θυσιες προς το παρον μονο μονομερεις δεν ειναι, αλλα ερχονται κυριως αποσους εμπλεκονταν αμεσα στο ολο παιχνιδι με τα ακινητα, επενδυτικες τραπεζες εως μικροκατασκευαστες. Η Ουωλ Στρητ περικοβει δουλειες σχεδον με την ιδια ταχυτητα που χανουν την δουλεια τους οικοδομοι.
Αλλα το θεμα τωρα δεν ειναι να βγαλουμε παλι στο φως παλιες βεντεττες αλλα να βρουμε εναν τροπο να στηριξουμε τις οικονομιες μας.
25 Μαΐου 2009 στο 3:02 μμ
Synecdohe
“Αλλα το θεμα τωρα δεν ειναι να βγαλουμε παλι στο φως παλιες βεντεττες αλλα να βρουμε εναν τροπο να στηριξουμε τις οικονομιες μας”
τις οικονομίες μας; δεν νομίζω ότι είναι πράγματι οικονομίες μας – τις όποιες οικονομίες μας τις βγάζουμε με “αίμα”, μακριά από τα παιδιά μας και τα σπίτια μας, με την αρτηριακή πίεση να χτυπά κόκκινο, με τα Windows, memory sticks, laptops, τηλέφωνα, hands free, μέιλ, blackberry να έχουν πάρει φωτιά, καταναλώνοντας ώρες από τον ίδιο μας τον ύπνο και δίχως Σαββατοκύριακα.
Κι όλα αυτά γιατί τα πράγματα είναι διαυγή, απλά, ξεκάθαρα: δεν θέλεις να δουλεύεις υπό αυτούς τους όρους; φύγε. Άσε τη δουλειά σου εάν μπορείς. Αλλιώς no hire policy και higher profits. Ιδού η περιβόητη επιλογή της ελευθερίας. (αυτά ακούμε εμείς οι μη Ακαδημαϊκοί στον χώρο της ιδιωτικής οικονομίας, από τους managing directors, partners, κοκ που έχουμε από πάνω μας, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε τα νούμερα, όταν αυτά τρώνε τους ανθρώπους – όπως έκαναν κάποτε τα εύσαρκα Αγγλικά πρόβατα – βλ. Thomas Moore)
Ε. όΧι μάλλον κάποιοι έχουν παρεξηγήσει τα ιδανικά. Μάλλον κάποιοι παίζουν με τις έννοιες και τις λέξεις. Όταν φοβάσαι ή όταν είσαι απελπισμένος δεν υπάρχει διέξοδος, δεν υπάρχει ελευθερία.
Και δεν κατανοώ γιατί πρέπει να είμαστε συμβιβαστικοί. Δεν κατανοώ για ποιό λόγο πρέπει να συγκατανεύσω σε όσα γίνονται. Για ποιό λόγο να αποδεχτώ τον φόβο που σπέρνουν και να μην σπείρω έστω κι εγώ το δικό μου φόβο και τη δική μου ανυπακοή όπου κι όταν πρέπει. Τί πρέπει αλλιώς να κάνω όταν όλοι γύρω επιτίθενται και ασκούν πίεση.
[α.Να σημειώσω ότι αδιαφορώ για τους όποιους θεωρητικούς ξιφουλκούν και το παίζουν καλοπληρωμένες Κασάνδρες, είτε τους γουστάρουν οι ημεδαποί προοδευτικοί είτε όχι.
β.Και σας παρακαλώ μην ακούσω κριτική του στυλ ότι λαϊκίζω, ανασύρω βεντέτες και είμαι αριστερός γιατί θα συνιστά φληνάφημα και κενολογία, ανθρώπων που δεν έχουν καριέρα ή δεν έχουν εργαστεί ποτέ σε ιδιωτική εταιρεία - μακάριοι αμφότεροι , δεν λέω].
25 Μαΐου 2009 στο 5:25 μμ
S G
το να ειναι καποιος αριστερος δεν ειναι αυτοματα κριτικη :-)
αλλα δεν ειμαι σιγουρος ποια ειναι η ερωτηση εδω. Το να ειναι κανεις δυσαρεστημενος με το αφεντικο του ειναι δικαιωμα του, ειτε ειναι αριστερος ειτε οχι. ΤΟ να θες να αλλαξεις δουλεια επισης. Το να αισθανεσαι περισσοτερο στριμωγμενος και οχι ελευθερος οταν η ανεργια ανεβαινει και το ΑΕΠ πεφτει, ειναι λιγο πολυ αυτονοητο.
Το ερωτημα ειναι πως θα πετυχουμε χαμηλη ανεργια ωστε ολοι να μπορουν να επιλεγουν εργασια και υψηλη αναπτυξη ωστε η εργασια να πληρωνει καλα. Εδω η απαντηση εχει συνηθως να κανει με οικονομικη ελευθερια, κρατος δικαιου, χαμηλη γραφειοκρατια κτλ
για καποιες ακομα λεπτομερειες βλεπε συζητηση στο μπαζζ
25 Μαΐου 2009 στο 6:38 μμ
Synecdohe
(απαντώ λίγο σχιζοειδώς συγχωρέστε με, double bind βλέπετε)
Το ερώτημα δεν είναι το πώς θα πετύχουμε χαμηλή ανεργία, αλλά πως θα εξαλείψουμε ολοκληρωτικά την ανεργία.
Ωστόσο, στην ουσία, δεν θέτω καμία ερώτηση, παρουσιάζω την πραγματικότητα. Αυτονόητα δυσάρεστη και ασφυκτική.
Το να είναι κάτι αυτονόητο δεν σημαίνει ότι πρέπει να το αποδεχτούμε κιόλας (sic.). Και ο ρατσισμός και η δουλεία ήταν αυτονόητες κάποτε.
Σε κάθε περίπτωση δεν έχω πρόβλημα με την εργασία. Με την στενή ερμηνεία της ιδιοκτησίας έχω πρόβλημα (μια κι ο Ινδός στη Μumbay είναι και θα παραμείνει ούτως ή άλλως φτηνότερος). Φοβάμαι ότι το ζήτημα εν τέλει είναι πώς θα αποδείξουμε ότι το ‘παράδειγμα’ / πλαίσιο εντός του οποίου διαμορφώνεται την οπτική σας είναι μόνον ένα εκ των πολλών διαθέσιμων. Και ότι, συνακόλουθα, δεν συνιστά θέσφατο. Από τη στιγμή που η Αριστερά αδυνατεί χρόνια τώρα να το αποδείξει, ούσα μουδιασμένη και out of focus, ίσως το εν λόγω label να συνιστά αυτόματα και κριτική.
25 Μαΐου 2009 στο 7:39 μμ
anasthod
γιατί οι σχολιαστές δεν παραιτείστε προκειμένου να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας κι έτσι να μειωθεί η ανεργία; Να βρει κι ο Τάσος δουλειά ο οποίος ωρίμασε συναισθηματικά;
25 Μαΐου 2009 στο 7:58 μμ
anasthod
έριξα μια πρόχειρη ματιά στα περί double bind τα οποία δεν ξέρω και κατά πόσο στέκουν, διότι αν στέκουν τότε θα πρέπει ως ακροατής να ευχαριστήσω π.χ. μερικούς επιλέγοντες στίχους στον bestradio.gr, οι οποίοι ωριμάζουν τους ακροατές συναισθηματικά ενώ τους κάνουν περισσότερο δυνατούς, καθώς τους παγιδεύουν κι εκείνοι εφευρίσκουν τρόπους να ξεφύγουν από την πύρινη του marketing λαίλαπα. Σημειώνω ‘στίχους’ και όχι μουσική διότι η μουσική κατ’ εμού αποτελεί κάτι περισσότερο από συναισθηματική αγωγή εν στύσει, εν είδη “θα σου γαμίσω τα αυτιά κι όποιο ψυχικό, συναισθηματικό περίσσευμα έχεις”. Βεβαίως και θυμήθηκα το βουβό κόσμο του it’s all about love, τους ευφυέστατους πρωτόγονους προγόνους μας οι οποίοι δεν αναλώνονταν σε φλυαρία και χρησιμοποιούσαν επιπλέον σύμβολα κι ιδεογράμματα, κι αν μη τι άλλο δε θα μπορούσα να αμελήσω μια άνευ λόγου μελλοντολογική εξέλιξη στην οποία οι εξελιγμένοι άνθρωποι δε θα έχουν ανάγκη την περίσσεια ή ανεπάρκεια νοήματος, κι επομένως την αμφισβήτηση της σημασίας νεύματος και κινήσεων, καθώς οι λέξεις ως άφαντες σε μουσείο δε θα στέκονται εμπόδιο στην αποταμίευση συναισθημάτων. Μια πληρότητα άνευ προηγουμένου.
25 Μαΐου 2009 στο 7:55 μμ
S G
“Το ερώτημα δεν είναι το πώς θα πετύχουμε χαμηλή ανεργία, αλλά πως θα εξαλείψουμε ολοκληρωτικά την ανεργία”
δολοφονωντας ολον τον εργαζομενο πληθυσμο? :-) περα απο την πλακα, η ανεργια δεν μπορει να εξελειφθει εντελως μια και παντα εχουμε καποια ανεργια τριβης (οταν αλλαζεις δουλεια, εισαι σε αναζητηση κτλ). Αλλα ας μην κολλησουμε εδω.
“Το να είναι κάτι αυτονόητο δεν σημαίνει ότι πρέπει να το αποδεχτούμε κιόλας ”
δεν ξερω για ποιο ακριβως πραγμα μιλας, αλλα την φυση του κοσμου πρεπει να την αποδεχτουμε επιτελους. Δεν πεφτει φαι απο τον ουρανο, το δημοσιο δεν μπορει να δημιουργησει λεφτα και μισθους χωρις να βλαψει καποιους κτλ Τα αγαθα λοιπον κοποις κτωνται, οχι κλοποις ;-)
“Με την στενή ερμηνεία της ιδιοκτησίας έχω πρόβλημα”
δηλαδη?
” (μια κι ο Ινδός στη Μumbay είναι και θα παραμείνει ούτως ή άλλως φτηνότερος).”
οχι βεβαια. Σκοπος του ολου προτζεκτ ειναι να γινει εξισου πλουσιος με τον δυτικο, κατι που η Ινδια και περισσοτερο η Κινα ειναι καθοδον για να πετυχουν με ταχυτατους ρυθμους.
“η Αριστερά αδυνατεί χρόνια τώρα να το αποδείξει, ούσα μουδιασμένη και out of focus”
ισως δεν μπορει να το αποδειξει γιατι δεν υπαρχει εναλλακτικη. Παρολαυτα θα ημουν πολυ χαρουμενος να μου δειξει καποιος μια (οχι τιποταλλο αλλα θα κερδιζα και κανα Νομπελ)
26 Μαΐου 2009 στο 11:22 πμ
Synecdohe
Χαίρομαι που το κλίμα παραμένει έτσι πρόσχαρο, παρά την υφέρπουσα σκωπτική διάθεση – χαρακτηριστική όσων εκτιμούν ότι κατέχουν τη γνώση. Χαίρομαι επίσης που η μεταφυσική έχει εισβάλει πλέον για τα καλά στην οικονομική θεωρία από την πίσω πόρτα. Χαίρομαι για το ότι όπως κι Αριστοτέλης μιλούσε για τη φύση του δούλου επιχειρηματολογώντας υπερ της δουλείας, έτσι μιλάτε και εσείς για τη φύση του κόσμου. Ωστόσο η τέχνη έχει φτιάξει τον ανθρώπινο κόσμο: η τέχνη μας επί της φύσης (η οικονομία με λίγα λόγια δεν είναι ακριβώς φυσική, αν με εννοείτε). Χαίρομαι συνάμα για το ότι όσα τραβώ σε καθημερινή βάση θα βοηθήσουν (σε μία αυριανή ουτοπία) τους Ινδούς, τους Κινέζους και έπειτα ευελπιστώ και τους Αφρικανούς να πλουτίσουν. Χαίρομαι γιατί ζω ως πρότζεκτ μέσα σε αυτό το τεράστιο και παγκόσμια επωφελές καπιταλιστικό πρότζεκτ (μου θυμίσατε το ψευδώνυμο μου). Είναι τόση δε η χαρά μου, sheer joy and bliss, που μόλις δω τη managing director θα ορμήσω να τη φιλίσω, ευχαριστώντας τη για το ότι κάθε ημέρα φροντίζει να έχω όλο και περισσότερη δουλειά, αλλά και για να της δηλώσω το πόσο περήφανος είμαι που ανήκω σε αυτή την πολυεθνική (μητερά τερέζα κι Άγιος Φραγκίσκος) εταιρεία στην οποία και εργάζομαι. Επειδή ωστόσο όπως ανέφερε κι Χάνεκε εχθές – με αυστριακή constipated αντίληψη για τη ζωή οπως πάντα- στη ζωή είναι λίγες οι στιγμές πραγματικής χαράς, θα σας ευχαριστήσω για τη σύντομη αυτή συνομιλία.
26 Μαΐου 2009 στο 11:14 μμ
S G
αν σε προσεβαλλα συγγνωμη, δεν ηταν προθεση μου.
Περι μεταφυσικης, μαλλον παρεξηγησες. Ειναι αληθεια οτι με τα χερια μας και τις σκεψεις μας αλλαζουμε συνεχως τα γεγονοτα στην οικονομια. Αλλα σε καθε δεδομενη στιγμη δεσμευομαστε απο τις τεχνολογικες δυνατοτητες της εποχης. Οσο και να το θελουμε δεν μπορει να αρχισει να βρεχει BMW ή μπαγκετες απο τον ουρανο, αυτο δεν ειναι κατι που μπορει να αλλαξει χωρις κοπο, απλα επειδη το θελουμε. Πριν αποφασισουμε πως θα φαμε το ψωμι μας λοιπον, πρεπει πρωτα να το παραξουμε.
“Χαίρομαι συνάμα για το ότι όσα τραβώ σε καθημερινή βάση θα βοηθήσουν (σε μία αυριανή ουτοπία) τους Ινδούς, τους Κινέζους και έπειτα ευελπιστώ και τους Αφρικανούς να πλουτίσουν”
καμμια ουτοπια, ειναι μια πραγματικοτητα. Στην Κινα εχουμε εξοδο εκατονταδων εκατομμυριων ανθρωπων απο την φτωχεια, αυτο ειναι κατι που πρεπει να πανηγυριζουμε σαν πρωτοφανες κατορθωμα πολυ μεγαλης σημασιας για την ανθρωπινη ευημερια.
“μόλις δω τη managing director θα ορμήσω να τη φιλίσω, ευχαριστώντας τη για το ότι κάθε ημέρα φροντίζει να έχω όλο και περισσότερη δουλειά”
επιμενω να μην καταλαβαινω τι ακριβως σημαινει αυτο για την συζητηση. Δικαιωμα του καθε ανθρωπου ειναι να ζηταει καλυτερες συνθηκες εργασιας και υψηλοτερο μισθο, μακαρι να τα βρεις. Kαι απο την μερια μου ο,τι μπορω να προσφερω ωστε να βελτιωθουν οι οικονομιες μας και οι συνθηκες διαβιωσης ολων, στα πλαισια του δυνατου, θα το προσφερω.