Το παιδί. Αλέξανδρος. Στην ηλικία των δικών μου παιδιών.
Αθήνα 7 Δεκ. 2008. Η πόλη που ζω. Φωτ.: Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα.
07.12.2008, 21:00
Ενα παιδί 15 ετών νεκρό. Τα μάτια μου δακρύζουν, καθώς αντικρίζω το αγένειο πρόσωπό του σην τηλεόραση σ ‘ ένα καφέ της οδού Τοσίτσα, ανάμεσα σε δακρυγόνα, πυροσβεστικά οχήματα, και συμπλοκές.
Μετά το παιδί, δεύτερο θύμα, η πόλη.
Δεν ξέρω γατί δακρύζω: από τα δακρυγόνα, ή από την απόγνωση. Δεν έχω λύση, δεν έχω απάντηση, έχω μόνο πόνο, απορία, οργή, απορία.
Η Αθήνα είναι Σεράγεβο. Είναι Βαγδάτη. Μα δεν μπορεί να είναι. Κατασπαράζουμε τις σάρκες μας.
Δεν ξέρω πια γιατί δακρύζω.
9 comments
Comments feed for this article
8 Δεκεμβρίου 2008 στο 12:03 μμ
skoug
Τα προσωπεία έπεσαν: δεν είναι ο “αναρχικός” των Εξαρχείων εχθρός της ηρεμίας μας, είναι κάθε παιδί, κάθε νέος και νέα. Τους μισούμε και το δείχνουμε με την εκπαίδευση που τους παρέχουμε, με τα βιβλία που τους υποχρεώνουμε να διαβάζουν, με την “κλοπή” του χρόνου τους και της ζωής τους ―κι αλίμονο, γι’ αυτό το τελευταίο μπορούμε πια να μιλάμε κυριολεκτικά!
8 Δεκεμβρίου 2008 στο 12:27 μμ
sensualmonk
βοηθήστε μας [ας βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον] τα δάκρυα αυτά να τα κάνουμε κάτι άλλο, ριζοσπαστικά χρήσιμο [κι ίσως δεν ξέρω πιά τι λέω κι εγώ], εδώ που φτάσαμε
http://sensualmonk.blogspot.com/2008/12/blog-post_07.html
8 Δεκεμβρίου 2008 στο 2:31 μμ
λ.κ
Αυτό το τυπάκι με το φουτεράκι που κρέμεται λίγο στους ώμους, το μαύρο tshirt και το χαμόγελο που δε φοβάται χάρο το ξέρω. Το λένε Αντώνη, Γαλάτη, Τάσο, Δημήτρη, Pig, Raven, Alex, Lev, FLOX. Κατεβαίνει τις σκάλες τρεις τρεις, παίζει RPG, αφήνει λυμμένα τα allstar, κατεβάζει μουσικές, έχει φίλους, μπαίνει στις καταλήψεις, διαβάζει, ανησυχεί, αράζει σε σκαλιά, χτυπάει τις πόρτες, δίνει αιφνίδια φιλιά στα μάγουλα, ψάχνεται….
Απόψε θα μετράω τις ανάσες του, ευτυχής που κοιμάται ασφαλής κοντά μου και θα δακρύζω μαζί σου -και με όλους- γιατί μπορεί και να το λένε Αλέξανδρο ή αλλιώς “Παράπλευρη Απώλεια”.
8 Δεκεμβρίου 2008 στο 4:44 μμ
Μάνος
Διάφανα Κρίνα: Όλα αυτά που δεν θα δω
Κάποιος έτρεχε στο πλήθος
κάποιος άλλος όχι εγώ
εγώ τάιζα τους λύκους
και κοιμόμουν στο βουνό
Κάποιος μου ‘κλεψε τα χρόνια
και μου πήρε τη ψυχή
εγώ άκουγα τ’ αηδόνια
κι έπινα γλυκό κρασί.
Κάποιος ζούσε τη ζωή μου
μες το σπίτι μου είχε μπει
τον κοιτούσα απ ‘το φεγγίτη
που ‘στρωνε να κοιμηθεί
Κάποιος έκλαιγε με τύψεις
για όσα πρόδωσα εγώ
για όλα αυτά που ‘χα αγαπήσει
για όλα αυτά που δε θα δω.
Κάποιος φεύγει μ ‘ένα πλοίο
κάποιος που δεν είμαι ‘γω
στη προβλήτα μες το κρύο
λυπημένα τον κοιτώ.
8 Δεκεμβρίου 2008 στο 4:45 μμ
Μάνος
Ουσιστικά είναι: Όλα αυτά που ΔΕΝ θα ΔΕΙ.
8 Δεκεμβρίου 2008 στο 5:16 μμ
skoug
Κοιμάμαι εκεί που κοιμάσαι κι εσύ,
κοιμάμαι στο ρείθρο του δρόμου·
ακούω αυτά που ακούς κι εσύ,
ακούω τις κραυγές του τρόμου.
Δυο μάτια κλειστά την παρέα οδηγούν,
δυο μάτια κλειστά που παγώνουν·
κι οι άλλοι κοιτούν στη γωνία να βρουν
το σημείο διαφυγής και ματώνουν.
Έχουμε φύγει,
με πιάνει ρίγη,
κι από το λίθινο το στρώμα μου κοιτώ,
έχουμε φύγει,
έχω πετάξει
κι αφήνω πίσω μου αέρα αδερφό.
8 Δεκεμβρίου 2008 στο 8:40 μμ
K.O.G.
Χάος, ανυπακοή, φωτιά, κάθαρση. Ας είναι ο θάνατος αυτού του παιδιού μια νέα αρχή, έστω και για λίγο.
…και το soundtrack της πόλης για σήμερα το βράδυ.
http://www.youtube.com/watch?v=r2y2GZHuukw
http://www.youtube.com/watch?v=-58-36lSqG4
8 Δεκεμβρίου 2008 στο 9:02 μμ
contralegem
Ο επικήδειος για έναν 15χρονο είναι εύκολος. Είναι εύκολος γιατί είναι δεδομένος.
Το κρίσιμο είναι τι γίνεται παραπέρα: εκεί που οι κοινωνίες αποφασίζουν για την σύνταξη και τη λειτουργία τους.
– Τι σημαίνει η Αθήνα καίγεται από την οργή λαού; Ποιός είναι ο ρόλος του Κράτους και του Νόμου, αν οχι να εξασφαλίζει οτι η οργή λαού δεν παράγει Δίκαιο; Οτι οποιαδήποτε οργή δεν αρκεί από μόνη της να νομιμοποιήσει την βία;
Τι θα μας χώριζε τότε απ’ το να πάρουμε όλοι από ένα κουζινομάχαιρο και να αποδίδουμε τιμωρία στο εκάστοτε αντικείμενο της οργής μας;
(Πόσο απελπίστηκα κοινότυπα ακούνται όλα αυτά από μια βιβλιοθήκη κάπου στην Ευρώπη…).
9 Δεκεμβρίου 2008 στο 3:18 πμ
sensualmonk
sms προς προώθηση:
“STEILTE PANTOU: Simera Triti, stis 3 to mesimeri, se oli ti hora, vgainoume apo tin porta mas kai stekomaste siopiloi gia 3 lepta, min empodizontas kanenan, kai pianontas ton diplano mas ap to heri. An theloume, ehoume karfitsomeno sto stithos ena harti, pou tha mporouse na grafei: POLITIKOI / ASTYNOMIKOI / VANDALOI / OS EDO! Meta ta 3 lepta, xanampainoume isihoi sta spitia mas kai tis doulies mas.”