Καντίτσα Σάνκο

Κίνηση εντυπωσιασμού, σχεδόν εύκολη, ωστόσο συμβολικά ουσιώδης. Η προχθεσινή κίνηση του Αλέξη Τσίπρα στην δεξίωση του Προέδρου της Δημοκρατίας για την 24η Ιουλίου, να συνοδεύσει την αφρικανή Καντίτσα Σάνκο, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Ελλάδα, πέραν της επικοινωνιακής απήχησης, είχε στόχο και τον πέτυχε. Εφερε στο πολιτικό προσκήνιο, ενώπιον των πολιτικών και πολιτειακών αρχηγών, έναν κόσμο πολυάριθμο, ζωντανό, δρώντα, τον οποίο όμως όλοι καμώνονται πως δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει. Και τυπικά δεν υπάρχει: είναι άνθρωποι χωρίς δικαίωμα καταγεγραμμένης ύπαρξης. Για την 34χρονη Γ’ Ελληνική Δημοκρατία χιλιάδες άνθρωποι ξένης καταγωγής, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στην Ελλάδα, απόφοιτοι ελληνικών σχολείων, ασφαλισμένοι σε ελληνικούς φορείς, που σέβονται τους νόμους και πληρώνουν φόρους, δεν είναι πολίτες, δεν έχουν χαρτιά, δεν αναγνωρίζονται.

Η νεαρή κομμώτρια της Αχαρνών κατάγεται από τη Σιέρα Λεόνε, αλλά η λαλιά της, η ανάσα της, η εργασία της, ο βίος της ριζώνουν στην Ελλάδα. Η Καντίτσα πλουτίζει την ελληνική κοινωνία, όπως μπορεί, και πλουτίζει απ’ την Ελλάδα. Η Ελλάδα τι κάνει γι’ αυτήν; Την ανέχεται όσο προσφέρει την εργατική της δύναμη, της επιβάλλει, ορθώς, να πληρώνει ΙΚΑ και φόρους, της επιτρέπει να μάθει ελληνικά γράμματα, και μετά; Μετά, την ξεχνάει· την αγνοεί, την θεωρεί ενοχλητική εκκρεμότητα, την κρύβει κάτω απ’ το χαλί, την κατατάσσει στους ανθρώπους χωρίς πρόσωπο, την περιφρονεί.

Ασφαλώς οι 1-1,2 εκατομμύρια μετανάστες είναι βαρύ φορτίο για την Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων, δύσκολα αφομοιώσιμο. Αλλά ποια είναι η μεταναστευτική πολιτική ύστερα από δύο δεκαετίες συνεχών προσελεύσεων; Καμία. Ή μάλλον μία, η εξής: αναβολή, μπαλώματα, υποκρισία.

Η Καντίτσα φανέρωσε τον κόσμο των αποκλεισμένων, των κεκρυμμένων εκ γενετής· το έπραξε με ευγένεια και χάρη, με περηφάνια. Δεν είναι βέβαιο ότι άλλοι αποκλεισμένοι στο μέλλον θα πράξουν με την ίδια ευγένεια.