Στο απέραντο τηλεκαφενείο Η Ελλάς η ετυμηγορία είναι μία. Ολοι ίδιοι είναι: Κρατικοί λειτουργοί, δικαστές, βουλευτές, κυβερνητικοί, δημοσιογράφοι, δικηγόροι, όλοι ψέματα λένε, όλοι τα παίρνουν, όλοι μες στο βούρκο… Το πλήθος καταναλώνει βρώμικες λεπτομέρειες, παρακολουθεί τον δημόσιο ιστό να ξηλώνεται πόντο πόντο, κάθε γελοία αποκάλυψη φέρνει μια άλλη ακόμη πιο γελοία, ακόμη πιο ισοπεδωτική.

Ο βουλευτής, καρφωμένος ως βαποράκι εκβίασης από τον φίλο του δημοσιογράφο, σπεύδει να δώσει εξηγήσεις όχι στη Βουλή ή στο κόμμα του, αλλά στον μεταμεσονύκτιο εισαγγελέα υπηρεσίας, στον Ιαβέρη που ξαγρυπνάει. Η Βουλή και το κόμμα του παρακολουθούν.

Ο δημοσιογράφος Χ. υποκλέπτει τη συνδιάλεξη με τον δημοσιογράφο Ψ., και προσκομίζει αυτό το προϊόν εγκλήματος για να καρφώσει τον ψευδόμενο Ψ., ο οποίος υποστηρίζει σοβαρά ότι όσα έλεγε ήταν χαβαλές. Ο Χ. υποστηρίζει ότι η υποκλοπή δεν είναι αδίκημα, αλλά επαγγελματική πρακτική, και κατηγορεί τον πρόεδρο της Ενωσης Συντακτών για την κάλυψη που πρόσφερε στο κανάλι-εργοδότη του και στο απόρρητο του πρωθυπουργικού συνεργάτη.

Κάθε νέα αποκάλυψη είναι πιο απρόσμενη και πιο βρώμικη από την προηγούμενη· κυρίως, είναι πιο εγκληματική: ένας ψηφιακός οχετός, αποτυπωμένος ήδη ατιμωρητί σε πρωτοσέλιδο, ώριμος πια να μνημειωθεί και στο YouTube, σε παγκόσμια διανομή.

Ολοι ίδιοι είναι. Οι έσχατοι προβάλλουν ως τιμητές των πρώτων, των πάντων, και το πλήθος, εμβρόντητο και φθονερό μαζί, αποφαίνεται: Πολιτικοί- δημοσιογράφοι ένα κουβάρι, στον ίδιο λάκκο, όλοι ίδιοι είναι. Δεν είναι. Η άκριτη γενίκευση γκρεμίζει την εμπιστοσύνη προς τον συντεταγμένο βίο, οδηγεί απευθείας στην ανομία, την αυτοδικία και τον εκφασισμό· ανοίγει τον δρόμο στον δεκανέα που θα πουλήσει περηφάνια και Αίμα και Γη στους ματαιωμένους.

Αλλά και είναι. Οσο οι άφθαρτοι, οι έλλογοι, οι έντιμοι, οι πολλοί, σιωπούν, τόσο τον τόνο θα δίνουν οι λίγοι φαύλοι, τόσο περισσότερο θα κυριαρχούν εκβιαστές, βαποράκια και σπιούνοι. Υπάρχει και η άλλη, η μέσα Ελλάδα – στην Κόνιτσα, στη Νίσυρο, στη Νέα Υόρκη, στο Σίντνεϊ. Αυτή η Ελλάδα, αυτοί οι Ελληνες της γνώσης και της διακινδύνευσης, της περιπέτειας και της προκοπής, πρέπει να μιλήσουν, να βγουν μπροστά, τιμωροί και κυρίαρχοι, να διαδηλώσουν αυτό που είναι κι αυτό που ποθούν. Να σπρώξουν τον τόπο προς το μέλλον. Οσο σιωπούμε, αυτοί οι λίγοι θα μαγαρίζουν τον δημόσιο χώρο, θα κλέβουν το μέλλον. Δεν τους ανήκει. Ας τραβήξουμε την πρίζα.

Καθημερινή, 26.01.2008

εικον.: Απόστολος Καρακατσάνης, Internal 1, 2005 (γκαλερί A-Δ, 08.02-15.03.2008)