bambi1.jpg

Ναι, η γενιά του iPod κατέλαβε τα πανεπιστήμια. Αλλά μήπως αυτά ήταν προ πολλού νεκρά; Ο χορός τελείται πάνω από το πτώμα του δημόσιου σχολείου, με αλληλοσπαρασσόμενες ομάδες συμφερόντων και συντεχνίες υποκριτών. Και οι φοιτητές είναι αυτουργοί μόνο του τελετουργικού χορού, της μύησης στην πολιτική, όπως την εννοούν, του ιδρώτα των συνελεύσων και των διαδηλώσεων. Για τον φόνο του σχολείου ευθύνονται άλλοι, πολύ νωρίτερα και διαρκώς.


N’ ανοίξουν τα πανεπιστήμια ή να μην ανοίξουν; Εχουν δικαίωμα οι φοιτητές να τα κλείνουν; Τα παλιόπαιδα, τα κακομαθημένα…

Ο διάλογος περί Παιδείας, όπως διεξάγεται στα ΜΜΕ, έχει ταπεινωθεί πια στο δίλημμα «Ανοιχτά ή κλειστά πανεπιστήμια». Ενα χρόνο μετά την εξαγγελία της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και το πόρισμα της επιτροπής σοφών, ουδείς συζητεί για το θεμελιώδες, για την αφετηρία: τι είδους Παιδεία θέλουμε; Τι είδους επιστήμονες και, κυρίως, πολίτες θέλουμε; Πού δεν τα καταφέρνει το υφιστάμενο σύστημα και προς ποιο σχήμα θέλουμε να βαδίσουμε; Πρωτίστως, προς ποια κοινωνία, για ποιες ανάγκες, ποιες επιθυμίες;

Ό,τι κι αν περιείχε το πόρισμα των σοφών, ξεχάστηκε, κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό – βεβιασμένα παραγγέλθηκε εξάλλου και μουγγά καταβροχθίστηκε. Τώρα, η μεταρρύθμιση των ΑΕΙ είναι ένα ακόμη πεδίο δημαγωγίας. Τώρα, οργισμένοι μεσήλικες, λαύροι υπερήλικες, γαβγίζουν εναντίον των παιδιών με τα μαλλιά και με τα hip τραγούδια: Aνοίξτε τα πανεπιστήμια!

Ναι, η γενιά του iPod κατέλαβε τα πανεπιστήμια. Αλλά μήπως αυτά ήταν προ πολλού νεκρά; Ο χορός τελείται πάνω από το πτώμα του δημόσιου σχολείου, με αλληλοσπαρασσόμενες ομάδες συμφερόντων και συντεχνίες υποκριτών. Και οι φοιτητές είναι αυτουργοί μόνο του τελετουργικού χορού, της μύησης στην πολιτική, όπως την εννοούν, του ιδρώτα των συνελεύσων και των διαδηλώσεων. Για τον φόνο του σχολείου ευθύνονται άλλοι, πολύ νωρίτερα και διαρκώς.

Ευθύνονται οι καθηγητές, οι οποίοι βάσει του ισχύοντος πλαισίου αναπαράγουν το καθηγητικό aparatus με συντεχνιακά και συχνότατα αναξιοκρατικά κριτήρια. Ντύνονται τις πρυτανικές τηβέννους κολακεύοντας τους συνδικαλιστές και τους φοιτητοπατέρες, μοιράζοντας υποσχέσεις και διδακτορικά, τρέφοντας την αδράνεια και αποβλέποντας στις προσοδοφόρες μπίζνες εκτός ασύλου: θέσεις συμβούλου, θέσεις σε Δ.Σ. εταιρειών και οργανισμών. Ευθύνονται οι καθηγητές που κρατούν κλειστές τις θέσεις ή κηρύσσουν άγονες τις εκλογές νέων δασκάλων, προκρίνουν ημετέρους, διεκπεραιώνουν το διδακτικό έργο με τον θεσμό των διδασκόντων του ν. 407: διδάσκοντες άτυποι, χωρίς οργανική θέση στο πανεπιστήμιο, χωρίς ισχύ στην εκλογή οργάνων και στη διαμόρφωση προγράμματος, που βγάζουν τη δουλειά χωρίς δικαιώματα, μόνο με την προσδοκία εκλογής. Αυτοί οι νεο-δούλοι συχνά δεν πληρώνονται καν με την προβλεπόμενη σύμβαση, αλλά με πολλοστημόριό της: με 40%, 50%, 60%… Και ταξιδεύουν στην Καλαμάτα, την Πάτρα ή τα Γιάννενα, εργάζονται, μελετούν, πληρώνουν ναύλα, ξενοδοχεία, βιβλία, Ιντερνετ και κινητό με αμοιβές 500 – 600 ευρώ. Συγχαρητήρια στις Συγκλήτους. Συγχαρητήρια στο υπουργείο Παιδείας.

Ευθύνονται οι πολιτικοί. Υπουργοί Παιδείας, βουλευτές, δήμαρχοι και πολιτευτές, λομπίστες. Οσοι ιδρύουν διαρκώς νέες σχολές, παράγκες για τη συντήρηση εκλογικών περιφερειών, όσοι ιδρύουν ένα ακόμη τμήμα θεατρικών σπουδών και έμφυλων ταυτοτήτων για να παρκάρουν άνεργους και να ξεζουμίζουν οικογένειες.

Ευθύνονται οι τοπικές κοινωνίες και οι προύχοντες που απαιτούν μια σχολή, οποιαδήποτε, για να συντηρούνται καφετέριες, γκαρσονιέρες και ταχυφαγεία — για την ανάπτυξη, ρε γαμώτο!

Ευθύνονται τα ΜΜΕ, που σε κάθε νέο βλέπουν έναν δυνάμει κουκουλοφόρο, έναν χασομέρη καφετεριάκια, ένα ζαβό καταναλωτή. Και μια γλάστρα για τα ριάλιτι. Τίποτε άλλο.

Ευθύνονται οι γονείς, οι μικρομεσαίες οικογένειες, για την αγωνία και τη σύγχυσή τους. Παρασυρμένοι από το ποδοβολητό του ανταγωνισμού, χρυσοπληρώνουν ένα χαρτί με μόνο αχνό αντίκρισμα το Δημόσιο. Βογκώντας πληρώνουν ιδιωτικά, φροντιστήρια, γλώσσες, ενοίκια, μεταπτυχιακά. Με μόνη διέξοδο το ΑΣΕΠ, το μέσον, το παρακάλι, την περιφορά CV. Και όλοι μαζί χτίζουν, χτίζουμε, μια κοινωνία αμόρφωτων, αγραμμάτων, μια Ελλάδα αναίσθητων ημιμαθών, με πτυχία· αριβίστες και άπληστοι που ποδοπατούνται για τον βασικό, και νιώθουν ήδη ματαιωμένοι γιατί θεωρούν εαυτούς τοπ μάνατζερ.

Ε, οι τελευταίοι που φταίνε για το ημιθανές, για το νεκρό σχολείο, είναι τα παιδιά, οι μαθητές, οι φοιτητές. Φταίνε κι αυτοί, αλλά τελευταίοι.

[Ακου, μου λέει ξάφνου ο μεσήλιξ manager Ιπποκράτης, το αγόρι αυτό θέλει σπινθήρα, επιβεβαίωση, διέξοδο, ν’ ακούσεις το ταλέντο του, δεν θέλει σχολικό ίσιωμα και σώρευση τετραδίων. Θέλει να παίξει, να ξεδιπλωθεί, όχι να δίνει εξετάσεις από τα έξι έως τα είκοσι έξι. — Μιλάς σαν να τον ξέρεις τον Τώνη από παλιά, ρε φίλε... — Μα βέβαια τον ξέρω, για μένα μιλάω, το αγόρι είμαι εγώ!]

‘Ενα βλέμμα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04.03.2007

 

 

εικόνα: Χάρης Κοντοσφύρης, Home sweet prison